یغمای جندقی : بخش اول
شمارهٔ ۱۱۳ - به دوستی نگاشته
ندانم پیر راه و روند آگاه شبلی بغدادی یا بزرگی دیگر از خود رسته به خدا پیوسته جز نزدیکان از همه دور، جز بینایان از همه کور، روزی بر سر انجمن گفت همی دانستن خواهم تا حجاج یوسف با آن مغز تیره هش و خوی خیره کش که خون بی گناهانش آب جوی بود و مغز درویشان خاک کو، گاه جان سپردن چه بر زبان راند و سرود باز پسینش دم مردن چه بود؟ یکی از یاران بارش گفت: بودم و دیدم یا جستم و شنیدم به ناخوبتر اندازی جان همی داد، و مهربان مادرش انباز گریه و زاری و دمساز ناله و سوگواری همی زیست. در آن بی هوشی به خود باز آمد و آسیمه سر و آشفته جان چشم و گوش فراز افکند. مادر را موی گشاده و روی گره دید و انباشته درد و رنجی فراوان و فره. پرسیدش این روی شخوده و موی گشوده چیست و فریاد آسمان پوی و اشک آسکون جوش کدام؟ گفت همانا به خواب اندری که بیچارگان از ستم بارگی های تو چه دیدند و از آن خون خوارگی ها رسته و بسته چه کشیدند، سنگی در همه دشت کجاست تا از تیغ الماس زنگت گونه بیجاده و یاقوت نیافت و خاری در همه هامون کو که از زخم ناوک جان شکارت باغ سوری و راغ آذرگون نرست. با آن مایه شورانگیختن و خون ریختن بر تو بار خدا با همه بخشایش چشم آمرزگاری ندارم و به کیفر آن پرده دری ها که کمینه دریدگی آن صد هزار جامه جان است امید پرده داری، رباعی: صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۳۵ - تنها براه دوست نباید ز جان گذشت
تنها براه دوست نباید ز جان گذشت اوحدالدین کرمانی : الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
شماره ۲۲۲ - زان می نگرم به چشم سر در صورت
زان می نگرم به چشم سر در صورت ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ٧۶٣ - طمع ابن یمین چیست ز کرم کرمت
طمع ابن یمین چیست ز کرم کرمت فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۶ - دل مهمانست و میزبانش غم تست
دل مهمانست و میزبانش غم تست ایرانشان : کوشنامه
بخش ۲۵۹ - پند دادن فریدون کوش را و سوگند دادن او به دادگری و فرمانبرداری
چو آن جا رسی کشور آباد کن عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۳۵۶ - کسی که از اِلم عشق بی دماغ شود
کسی که از اِلم عشق بی دماغ شود سلمان ساوجی : رباعیات
رباعی ۱۰۴ - در مجلس تو ز گل پراکندهترم
در مجلس تو ز گل پراکندهترم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۸۹۲ - هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستش
هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستش فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۶۳۱ - دل به یاد تو سرخوش است همان
دل به یاد تو سرخوش است همان رودکی : ابیات به جا مانده از مثنوی بحر خفیف
پاره ۱۵
خویش بیگانه گردد از پی دیش غبار همدانی : غزلیات
شماره ۵۸ - من از میخانه زان رو ناگزیرم
من از میخانه زان رو ناگزیرم مولوی : رباعیات
رباعی ۹۹۹ - اندر بر خویشم بفشاری همه خوش
اندر بر خویشم بفشاری همه خوش مجد همگر : رباعیات
شماره ۱۱۷ - بی باغ رخ تو عمر من بی برگ است
بی باغ رخ تو عمر من بی برگ است اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۱۳۴۴ - اگرچه چشم منی همنشین اغیاری
اگرچه چشم منی همنشین اغیاری طغرل احراری : غزلیات
شماره ۶۱ - تا نهال قامت اورا صنوبر چاکر است
تا نهال قامت اورا صنوبر چاکر است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۱۶۶ - گوی سیمین ذقن، زلف چو چوگان را ببین
گوی سیمین ذقن، زلف چو چوگان را ببین ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۶۸ - آن زخم که بر چهره جانان منست
آن زخم که بر چهره جانان منست ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۱۳۴ - گفتم نخورم باده که کاری نه نکوست
گفتم نخورم باده که کاری نه نکوست کمالالدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۱۴۰ - ایضا له
زهی تازه رویی که خلق لطیفت
شمارهٔ ۱۱۳ - به دوستی نگاشته
ندانم پیر راه و روند آگاه شبلی بغدادی یا بزرگی دیگر از خود رسته به خدا پیوسته جز نزدیکان از همه دور، جز بینایان از همه کور، روزی بر سر انجمن گفت همی دانستن خواهم تا حجاج یوسف با آن مغز تیره هش و خوی خیره کش که خون بی گناهانش آب جوی بود و مغز درویشان خاک کو، گاه جان سپردن چه بر زبان راند و سرود باز پسینش دم مردن چه بود؟ یکی از یاران بارش گفت: بودم و دیدم یا جستم و شنیدم به ناخوبتر اندازی جان همی داد، و مهربان مادرش انباز گریه و زاری و دمساز ناله و سوگواری همی زیست. در آن بی هوشی به خود باز آمد و آسیمه سر و آشفته جان چشم و گوش فراز افکند. مادر را موی گشاده و روی گره دید و انباشته درد و رنجی فراوان و فره. پرسیدش این روی شخوده و موی گشوده چیست و فریاد آسمان پوی و اشک آسکون جوش کدام؟ گفت همانا به خواب اندری که بیچارگان از ستم بارگی های تو چه دیدند و از آن خون خوارگی ها رسته و بسته چه کشیدند، سنگی در همه دشت کجاست تا از تیغ الماس زنگت گونه بیجاده و یاقوت نیافت و خاری در همه هامون کو که از زخم ناوک جان شکارت باغ سوری و راغ آذرگون نرست. با آن مایه شورانگیختن و خون ریختن بر تو بار خدا با همه بخشایش چشم آمرزگاری ندارم و به کیفر آن پرده دری ها که کمینه دریدگی آن صد هزار جامه جان است امید پرده داری، رباعی: صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۳۵ - تنها براه دوست نباید ز جان گذشت
تنها براه دوست نباید ز جان گذشت اوحدالدین کرمانی : الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
شماره ۲۲۲ - زان می نگرم به چشم سر در صورت
زان می نگرم به چشم سر در صورت ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ٧۶٣ - طمع ابن یمین چیست ز کرم کرمت
طمع ابن یمین چیست ز کرم کرمت فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۶ - دل مهمانست و میزبانش غم تست
دل مهمانست و میزبانش غم تست ایرانشان : کوشنامه
بخش ۲۵۹ - پند دادن فریدون کوش را و سوگند دادن او به دادگری و فرمانبرداری
چو آن جا رسی کشور آباد کن عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۳۵۶ - کسی که از اِلم عشق بی دماغ شود
کسی که از اِلم عشق بی دماغ شود سلمان ساوجی : رباعیات
رباعی ۱۰۴ - در مجلس تو ز گل پراکندهترم
در مجلس تو ز گل پراکندهترم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۸۹۲ - هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستش
هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستش فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۶۳۱ - دل به یاد تو سرخوش است همان
دل به یاد تو سرخوش است همان رودکی : ابیات به جا مانده از مثنوی بحر خفیف
پاره ۱۵
خویش بیگانه گردد از پی دیش غبار همدانی : غزلیات
شماره ۵۸ - من از میخانه زان رو ناگزیرم
من از میخانه زان رو ناگزیرم مولوی : رباعیات
رباعی ۹۹۹ - اندر بر خویشم بفشاری همه خوش
اندر بر خویشم بفشاری همه خوش مجد همگر : رباعیات
شماره ۱۱۷ - بی باغ رخ تو عمر من بی برگ است
بی باغ رخ تو عمر من بی برگ است اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۱۳۴۴ - اگرچه چشم منی همنشین اغیاری
اگرچه چشم منی همنشین اغیاری طغرل احراری : غزلیات
شماره ۶۱ - تا نهال قامت اورا صنوبر چاکر است
تا نهال قامت اورا صنوبر چاکر است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۱۶۶ - گوی سیمین ذقن، زلف چو چوگان را ببین
گوی سیمین ذقن، زلف چو چوگان را ببین ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۶۸ - آن زخم که بر چهره جانان منست
آن زخم که بر چهره جانان منست ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۱۳۴ - گفتم نخورم باده که کاری نه نکوست
گفتم نخورم باده که کاری نه نکوست کمالالدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۱۴۰ - ایضا له
زهی تازه رویی که خلق لطیفت
