ادیب الممالک : غزلیات
شماره ۱۲۴ - دیدم میان کوچه پیر لبو فروشی
دیدم میان کوچه پیر لبو فروشی
نیر تبریزی : غزلیات
شماره ۴۴ - آن نه مست است که می خورد و ببازار افتاد
آن نه مست است که می خورد و ببازار افتاد
حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۴۰ - خدایا الفتی ده، با دل آزرده، لالان را
خدایا الفتی ده، با دل آزرده، لالان را
امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شماره ۲۳۲ - باز در دیر بتی عشوه نما می بینم
باز در دیر بتی عشوه نما می بینم
امیرعلیشیر نوایی : رباعیات
شماره ۲۳ - آمد به چمن قافله باد بهار
آمد به چمن قافله باد بهار
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۲۶۷ - چو سنگ نازنینان گل بود برروی مشتاقان
چو سنگ نازنینان گل بود برروی مشتاقان
فروغ فرخزاد : اسیر
بازگشت
ز آن نامه ای که دادی و زان شکوه های تلخ
میرداماد : رباعیات
شماره ۹ - تا کرد مرا بازوی وصلت به شتاب
تا کرد مرا بازوی وصلت به شتاب
قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۳۸۹ - دلی از قید آسایش چو عشق آزاد می‌خواهم
دلی از قید آسایش چو عشق آزاد می‌خواهم
مولوی : رباعیات
رباعی ۳۳۸ - روزی که ترا ببینم آدینهٔ ماست
روزی که ترا ببینم آدینهٔ ماست
هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۱۸ - گفتگوی عقل در خاطر فرو ناید مرا
گفتگوی عقل در خاطر فرو ناید مرا
ابوالحسن فراهانی : رباعیات
شماره ۷۸ - گر تیرگی روز من غم فرسود
گر تیرگی روز من غم فرسود
بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۹۷۵ - رگ گل آستین شوخی کمین صید ما دارد
رگ گل آستین شوخی کمین صید ما دارد
ملک‌الشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۹ - جواب بهار به ادیب الممالک فراهانی
ایزدت خر خلق کرد ای کودن شاعرنما
نسیمی : اضافات
شماره ۱۲ - سر زلفش دو عالم را به یک جو برنمی آرد
سر زلفش دو عالم را به یک جو برنمی آرد
رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۶۰ - ذوقی اردستانی
از قصبهٔ مذکور و به علی شاه مشهور بوده. در اصفهان گیوه دوزی می‌نموده. تحصیلی نکرده اما ذوقی داشته. مردی درویش مشرب و از اهل طلب است. با حکیم شفایی معاصر بوده. از اشعار اوست:
محتشم کاشانی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۶۶ - فی مدح سلطان محمد صفوی
رسید باز به گوش زمان نوید امان
احمد شاملو : حدیث بی‌قراری ماهان
ما فریاد می‌زدیم...
ما فریاد می‌زدیم: «چراغ! چراغ!»
نهج البلاغه : حکمت ها
ارزش نيكوكارى
وَ قَالَ عليه‌السلام اِفْعَلُوا اَلْخَيْرَ وَ لاَ تَحْقِرُوا مِنْهُ شَيْئاً فَإِنَّ صَغِيرَهُ كَبِيرٌ وَ قَلِيلَهُ كَثِيرٌ
سهراب سپهری : حجم سبز
ندای آغاز
کفش‌هایم کو؟