دلم خیلی گرفته وقتی ماجرای دخترکی را شنیدم که با سعایت دوستان و تندروی مدیر مدرسه و جفای پدر جانش را از دست داد و آرزوهایش را با خود به گور برد.نفرین بر فرهنگی که بجای برخورد درست با نوجوانان با خشونت و تندروی رفتارمی کند.دلم برایت می سوزد سوگند صیادی نوجوان ناکام ستمدیده.
دیوار نوشته
همین حالا به چی فکر می کنی؟ چه احساس داری؟ چی دوست داری بگی؟ از جایی کپی نکن! از خودت بگو. از خودت بنویس.
فاجعه یعنی طرز نگاهِ هر کس به رخداد یا رخدادهای حاضر. پس همهی زندگی میتواند در این دستهبندی قرار بگیرد. نمیخواهم بگویم: «پاشو بگیر بخواب! چون ساعت 04:40 دقیقهی بامداده و اینجا هیچ خبری نیست! نه!» چون در واقع چیزی هست که بخواهم کمینه؛ در موردِ آن اظهارِ نگرانی بکنم.
پرسروصداترین سکوتِ تاریخم. هر روز، هر ساعت، هر دقیقه، هر لحظه؛ سالگرد وفاتِ من است در غوغای هستی! و میتوان بیواژه نوشت: «مینویسم؛ پس هستم!»
آیا بشر، جای گلستانی دلاویز
دنیای خود را کرده خارستان خونریز؟
بیشک گریز از آفت نامردمی گر چارهگر بود
چون شهر صحرا نیز سرشار از بشر بود!
*
ای، هر که هستی، لحظهای در خود نگر باش!
خوبی، ولی از آنچه هستی خوبتر باش!
این شعر زنده یاد فریدون مشیری خیلی به دلم نشست.☝️
دو ماه و چهارده روز گذشته و ما هنوز هم زخم داریم!
با دردهای مداوم و مزمن، با دردهای تازه و سهمگین ...
دانستن حقیقت ندارد؛ آگاهیام فقط سایهی آگاهیست.
هنر در واقع ورودِ جادویی روح در جسم است. جسمی که از نان و شراب پرورده میشود تا مقرّ روح شود و روح در آن هنر خلق کند تا قرار گیرد و در غیرِ این؛ در اسارت و بیقراری افتد! هنرورزیِ انسان آنگاه پیش آید که بتواند دست از ستیز بردارد، ستیز با خود، با دیگری و با هستی! جنگ تنها گناهِ واقعیِ انسان است ...
فصل پاییز است و برگهای درختان رنگهای تازه یافته اند،بیقراری می کنند و می ریزند. روزها کوتاه و شبها بلند شده اند و تغییراتی در طبیعت به وجود آمده است.دیدگاهی شاعرانه می گوید: پاییز بهاری است که عاشق شده است.
به مناسبت روز حافظ تفالی می زنم به دیوانش، به نیت آینده میهن؛ غزل ۳۷۱ آمد:
ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
محصول دعا در ره جانانه نهادیم
فکرکنم ببینم منظور حافظ از این غزل چی می تونه باشه؟
چرا؟
بی تفاوتم و کمی ناراحت و ناراضی.
چرا زندگی؟ چه زیبایی ای ممکنه داشته باشه؟
و اصلا زیبا یا نا زیبا، چرا؟
بیهوده ست خیلی
ضرب المثلی عربی میگوید: "هو يَنفخُ فى رَمَادٍ" یعنی "او در خاکستر میدمد".
احساس میکنم که زندگی ما انسانها چنین است. هر کاری که میکنیم گویی دمیدن در خاکستر است به امید روشن شدن آتشی که ما را از سرما برهاند اما از خاکستر که آتشی برنمیخیزد. در سرمای سوزان، عمری در خاکستر میدمیم...
بقول فردوسی عزیز
میاز و متاز و مناز و مرنج
چه تازی به کین و چه نازی به گنج
اگر خوابیدن یه نیاز برای ما انسانها نبود و نظمی لازم نبود کی بخوابیم کی بیدار شیم برای من بهتر بود چرا که بیزارم از قاعده نظم و تکرار یکسان.
هرچه بیشتر فکر میکنم بیشتر میفهمم زندگی هیچ تعریفی ندارد که همه ما قبول داشته باشیم هر کسی اثر انگشت خودش را دارد.
چایت را بنوش
از لحظه هایت لذت ببر
از گندمزار من و تو مشتی کاه باقی خواهد ماند برای بادها
اگر فرصت دهد، جانا، فراقت روزکی چندم
زمانی با تو بنشینم، دمی در روی تو خندم
درونت را زلال کن
آنگاه نگران هیچ چیز نباش
این خودِ آرامش است.
اخیرا زیاد با خودم تکرار میکنم "یا لَیتَنی کُنتُ تُرابا"..
نام و امضای من است اینکه کنون میخوانی...تو چه میدانی...پشت این خط های بر خط رفته ی گنگ....رازها و آواز هاست پنهانی
من به کلمه انسان زیاد فکر می کنم و به تحلیل رفتار خودم و دیگران می پردازم می خواهم بگویم به خودم و دیگران که به فکر خود باشیم و از غیبت و تمسخر و قضاوت دوری کنیم
بسیارند کسانی که در حرفه حرافی و پیشه پیش داوری مشغولند
بهتر آنکه این تابو بشکنیم و به کمال رسیم
عشقت رسد به فریاد گر خود به سان حافظ
قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت
_حافظ
اگر آرامش
از درون قلبِ خودتان نجوشد
شما آرامشی نخواهید داشت.
- گوته