از دفتر کاربران

تو هم بنویس! مجموعه خودت رو بساز! افزودن مجموعه جدید

ماه سیمای تو را دارم و بیمارم هنوز

هر چه دارم ز تو رویاست و بیدارم هنوز


چاره جُستم همه جا نام تو بردند همه

کو به کو در طلبت در پی تیمارم هنوز!


این چه دردیست که هرگز به درمان نرسد!؟

دل رسوا کارزار است و به پیکارم هنوز


چشمت آوار به آوارِ دلم را طی کرد

شد خرابات به سامان و من آوارم هنوز


خواب در چشم ترم ولوله بر پا کرده

رُعبِ کابوس به سر دارم و بیدارم هنوز


به سرم شوق جنون هست بخوانم "مجنون"

گر چه "دیوانه" بخوانی؛ من سزاوارم هنوز


من وفادارترین غافلم از عقل و حواس

دل و دین داده ز کف لیک وفادارم هنوز


روز و شب تاب و تبت با من و من می‌سوزم

سوز و سازیست که "دلدار" نه "دل" دارم هنوز!


دوشنبه ۱۴ بهمن ماه ۱۳۹۸

باز به جان واژه‌ها نور فکنده دستِ تو

کفر نوشتم و غزل گشت به ناز شستِ تو


قبله شدی و سجده‌ام بادة نوشِ نور شد

تا به ابد ضریح من! حلقه‌ی بی‌گسستِ تو


بی‌همه چیز گشته‌ام! ظاهر و باطنم همین

با دل من چه می‌کند ظاهر می پرستِ تو


خواسته‌ای سکوتِ من تا که نبیندم کسی!

نیست اثر ز من ببین! هر چه که هست هستِ تو


شمس و قمر مسخّرت، گردش کهکشان ز تو

دستِ دلم دراز تا عرش به داربستِ تو


روز و شب است جابه‌جا، عقربه‌هاست گیج و ویج

من که فقط نبوده‌ام! هر چه که هست مستِ تو



شنبه ۱۲ بهمن ماه ۱۳۹۸

همیشه بوده میان من و تو صحبت بلبل

همیشه خیره به چشمان نرگست زده‌ام زل


خبر ندادمت از ریشه‌های خشک وجودم

مقابل رخ‌ات آورده‌ام سبد سبد از گل


قسم به لحظه‌ی اعجاز هر غزل که سرایم

ز دل بهانه‌ی بغض‌ات به واژه‌ها بزند پل


من از شکستن بغضی که در سکوت شنیدم

رسیده‌ام به یقین که نمی‌کنی تو تعامل


من از امید بریدم، نشسته‌ام که بمیرم ...

گذشتم از هوس وصل و آرزوی تکامل


زمین به قله‌ی قافش به تکیه‌گاه شبانه

به لرزه می‌کند ایما، نشانه‌های تحمل


ز آتشی که دل من فکنده در دل برزخ

میان جنت و دوزخ نهاده رمز و تبادل


دوباره صبر و نمازش شکسته‌تر شده عابد

نمی‌تواند از این پس نبیندم به تغافل


فلک فکنده میان من و تو فاصله اما ...

دگر به تاب و توانش نمانده حفظ تعادل


جمعه ۱۱ بهمن ماه ۱۳۹۸

ای آنکه به گیسو هوس ناز نبینی

یا چشم بدزدی؛ دل دمساز نبینی


رسم است که پنهان شود از غیر؛ معما

رقصی که تماشاش از آغاز نبینی


تا صبح نشینی؛ گذر عمر ندانی

در خاطره‌ی شب‌پره پرواز نبینی


در حافظه‌ی شاعر اگر واژه نماند

در حنجره‌ی بلبلی آواز نبینی


هر چند که نزدیک بُوَد "مُنتَظَر" آید

در ذائقه‌ی مردمت اعجاز نبینی


از دام جهالت کسی آزاد نگردد

اندیشه‌ی تابانِ وطن‌ساز نبینی


از توشه‌ی دانش دل فرزاد نداریم!

افسوس که افسونِ طرب، باز نبینی


رمزیست مرا چشمک طناز «ستاره»

این مصلحت ماست که تو راز نبینی


یکشنبه ۰۶ بهمن ماه ۱۳۹۸

وقتی «ستاره» زاده شد، عاشقی صاف و ساده شد

دنیا پر از رنگین‌کمان برای جشن آماده شد


ظلمت شب شکست خورد، پرده‌ی غم کنار رفت

قلب شکسته با غرور حیثیتش اعاده شد


ماهِ رُخَم نشسته بود، زانوی غم توی بغل

چشمک تک ستاره را دید و پر از افاده شد


توی غزل‌های پر از غصه‌ی من واژه نبود

اسم «ستاره» واژه‌ی بکر پراستفاده شد


ماه به دور ارض بود، ارض به دور روی شمس

چرخش بی‌اراده دید لعبت من پیاده شد


دیده گشود چشم دل، رفت کنار پنجره

خیره به آسمان نشست مات ابرو گشاده شد


روشنی از کجا رسید؟، داد من از خدا ستاند

اراده‌ای نداشت دل، مملو از اراده شد


دل به زمین خطاب کرد چرخ نزن درنگ کن

ماه و ستاره را ببین، عشق دوباره زاده شد


ظلمت شب کنار رفت تاج سرم شد اخترش

برده شدم بروی عرش به من اجازه داده شد


جمعه ۰۴ بهمن ماه ۱۳۹۸

من از بی‌رحمی‌ات رنجور و دلتنگم

شکستم صدهزاران بار و در جنگم


ندارم یاد، روزِ صلح و آرامش

هر آن از انفجاری گیجم و منگم


حضورت را غنیمت می‌شمارد دل

چه غم، از رنج سرشار و پُر آهنگم


نوایِ غم تمامِ عمر با من هست

و من با درد و با هر غم هماهنگم


نمانده بر سرم سودای آزادی

به این سلول عادت کرده چون سنگم


نمی‌دانی نمی‌دانی هوای دل!

بدآهنگ و پر از غم می‌زند چنگم


تظاهر می‌کنم با صبر می‌سازم

به ظاهر خوب هستم، شوخم و شنگم


تمامِ زندگی با من نمی‌سازد

خیانت می‌کند خود، می‌زند انگم!


به آرامش، به آسایش نبستم دل

ولی محتاجِ افیون و پیِ بنگم


در این پایان خدا تا کی بماند دل

و عزرائیل پس کی می‌زند زنگم؟


منِ لولی‌وَشِ رسوا نمی‌خواهم

بمانم؛ زندگی هی می‌کند رنگم!


سه‌شنبه ۰۱ بهمن ماه ۱۳۹۸

اگر چه دعویِ عشقش گزاف و آسان نیست

به یک وضو و به تکبیر دل مسلمان نیست


منی که روز و شبم جان به لب اسیرِ تبم

هراسم از تبِ سردِ غروبِ هجران نیست


دلی که مَردِ خطر باشد استخاره چرا؟

کنون که حرفِ وصال است بیمِ فقدان نیست


من از صلیب گذشتم به قبله رو کردم

کسی که صبر ندارد شریف از حیوان نیست


غرور و کبر شکستم به پایِ منبرِ شوق

ز امر و نهی گذشتم که زیبِ انسان نیست


سکوت و صحبتِ من شد یکی به تنهایی

جنون سلامتِ من شد نهایتم آن نیست؟


کمی که از سَرِ اخلاص جستجو کردم

دوباره اولِ القصه شد که آسان نیست ...


سه‌شنبه ۲۴ دیماه ۱۳۹۸

بلندای شب یلدای من تلخ است ...

همه جای شب یلدای من تلخ است ...


ندارم شربتی، شیرینی‌ای، آجیل یا میوه

سراپای شب یلدای من تلخ است ...


چه دل آرام و چه غمگین و چه بی‌عار

دعاهای شب یلدای من تلخ است ...


منم تنها؛ خوشی جویم ز یاد تو!!!

قضایای شب یلدای من تلخ است ...


سکوت اینجا زند فریاد جانفرسا!

صداهای شب یلدای من تلخ است ...


ترانه‌های غمگین را گزین کردم؛

نواهای شب یلدای من تلخ است ...


علیرغم همه شب زنده‌داری‌ها ...

سخن‌های شب یلدای من تلخ است ...


شنبه ۳۰ آذرماه ۱۳۹۸


روزی حکیم در جمع مریدان و شاگردان نشسته بود. سخن از آدمی و زندگانی او مجلس را گرم و اصحاب سخن را سرگرم کرده بود.

بحث آنجا بالا گرفته بود که آدمی از پایه برای زندگی اجتماعی ساخته شده و کردار و گفتارش بر یکان یکان مردم اثر دارد.

مردی که تازه از قضای حاجت به مجلس وارد شده بود، برخاست و گفت: «چه کنیم تا زندگانی جمعی نیکوتری داشته باشیم؟ چطور برای جمع مفید باشیم؟»

از هر گوشه‌ای، صاحب نظری چیزی گفت.

- به همدیگر تعدی و ظلم نکنیم.

- حق همسایه را نگه داریم.

- به بیت‌المال دست‌درازی نکنیم.

- آنچه در توان داریم به دیگری کمک کنیم.

- انصاف داشته باشیم.

مرد که همچنان بر پا ایستاده بود، به فریاد گفت: «ای دوستان! بگذارید تا بدانیم حکیم در این باب چه پندی دارد.»

حکیم که تا آن زمان مُهر بر دهان داشت و شنونده بود، سرش را بالا آورد و نگاهی به چشم‌های دوخته شده به خود انداخت. سپس گفت: «هر آنچه گفتید، صحیح است. بجاست که آدمی چنان کند. اما اگر هیچ‌کدام از دستش برنیامد، حداقل پس از قضای حاجت، یک آفتابه آب بریزد.»

مریدان و شاگردان چون این شنیدند، سکوت بر مجلس حاکم شد.

«س.م.ط.بالا»

همه خوابند و من بر دار در بیدار

همه خوبند و من دشوار در دشوار


جهان افسانه‌ی درد است در ذهنم،

وَ دردم قصه‌ی جهلیست خود بسیار


من از جانِ کلامِ شعر شرمنده

دل از شرمندگی تب‌دار و هم خون‌بار


منِ پرمدعای سر به دارِ دهر

چنین افکنده‌سر، در بازیِ بی دار


خوش و خرم نَفَس در نَفس آلوده ...

به زیرِ بارِ انبوهِ خطا بی بار!


وَ من بی یار و یاور در دیارِ مرگ

هزاران مشغله در کار و من بی‌عار


هزاران زخمِ کاری بر دل و دیده

هراسان در پی یک ثانیه دیدار


دلی که باز گویی! ریخت بی‌توبه ...!

چه دودی خواست بی‌آتش وَ بی سیگار


چه سان سقفی به سر باشد! دلِ غافل؟

پناهِ بی‌پناهی نیست؛ بی دیوار


تو را آرامِ جان یادِ خدا هم نیست!

سر پرُباد بر سجده عبث مگذار ...


دلی را که نه قدر و منزلت دیده،

بفهم و بی‌مهابا بر کسی مسپار


به پشتِ خالی‌ات صد پرتگاه آورد!

نگارین یارِ بی‌انصاف بی‌مقدار ...!


پنجشنبه ۲۸ آذرماه ۱۳۹۸

دارم هزار و یک بهانه که خندان مبینی‌ام

در کوششم که تلخ و پریشان مبینی‌ام


می‌خندم و درونِ دلم خون به پاست باز

عمری نقاب می‌زنم آسان ... مبینی‌ام!


انسان خودش عیارِ خودش را خراب کرد

جان می‌کنم که در صفِ انسان مبینی‌ام


دلسردم از امید که واهیست هر زمان

در این زمانه کاش نمایان مبینی‌ام


پنهان بمانم از همه اغیار تا که صبح

شاید دمید بخت و به سامان مبینی‌ام


وقتی به خاک رفت تنم، روحِ خسته را

خواهد گریست یار «که عریان مبینی‌ام»!


گویند آن که رفت دمی روی خوش ندید

بر من ببند چشم که بی‌جان مبینی‌ام


پنجشنبه ۱۴ آذرماه ۱۳۹۸

تو کجایی که مرا راه به آنجا نبرد؟

این چه سرّیست مرا آه به آنجا نبرد؟


من چه سردم چه سردم چه سردم که مرا

دردِ سردِ داغِ جان‌کاه به آنجا نبرد؟


این سرابی که همیشه در مسیر می‌بینم

تلخ‌داروست که گه‌گاه به آنجا نبرد؟


نوشداروست اگر راه منِ زار نکشت

دورِ دورم که به‌دلخواه به آنجا نبرد؟


هر ستاره قدمش مقدمِ گلباران است

این مقامی است رخِ ماه به آنجا نبرد


در مجالی که محال است رسیدن به کمال

چون خطیر است گذرگاه به آنجا نبرد


کاش می‌شد که بدانم چه گناهی کردم

که پریشانیِ من راه به آنجا نبرد؟


پنجشنبه ۱۴ آذرماه ۱۳۹۸


کاش در ظلمتِ جانکاه صدایت بزنم

آسمان تیره شده ماه صدایت بزنم؟


در دلم طاقت اگر نیست یقین می‌دانم

نایِ آن نیست که ای آه! صدایت بزنم


در زمین گم شده‌ام، راه ندانم به خدا

منِ گمراه تو را راه صدایت بزنم؟


اذن اگر نیست مرا تا بشوم همدمِ تو

کاش همّیشه نه گهگاه صدایت بزنم!


من به بانوی دو عالم زده‌ام ایتها

چاره‌ای نیست تو را «شاه» صدایت بزنم


نیست حرفی که بگویی شده‌ام جاه‌طلب

من از این روی تو را جاه صدایت بزنم


تو به این ماه‌رخی، ماه نتابد بهتر

بهتر آنست همان ماه صدایت بزنم


سه‌شنبه ۱۲ آذرماه ۱۳۹۸

‌من از حکایتِ عشقی که نداری گله‌مندم

من از شکایتِ دردی که سپاری گله‌مندم


ندارم هیچ امیدی و از جفا گله دارم

من از خیانتِ یاران و حواری گله‌مندم


صبور بودم و گفتم که دردِ عشق ضرر نیست

زیان تمامِ نصیبم شد و آری! گله‌مندم


کسی گلایه‌ی دل را نکرد گوش و نگفتم

که از تو و هزار مردِ کناری گله‌مندم


چه رو سپید شد از تو کسی که نانِ مرا زد

تو عمر و عشق گرفتی! بقراری گله‌مندم


من آخرین گله‌ام را به دوست کرده‌ام اعلام

من از جهان که نداشت نیّتِ یاری گله‌مندم


سه‌شنبه ۱۲ آذرماه ۱۳۹۸


در هوای بیقراری، بیقرارم بیقرارم

چشمِ تر می‌بندد هر شب صورتِ دور از نگارم


هر که دارد پیشِ چشمش گلعذاری! دلفریبی!

من تو را دارم که رفتی، زندگانی را ندارم


هر چه هست و هر چه باشد، بی‌نفس معنا ندارد

من نه معنی، من نه معنا، یک معما؛ هر چه دارم


روزگاری روزِ من هم روشن از رویِ کسی بود

روشنی را برد و شب شد روزگارِ روزگارم


من حبیبی و طبیبی و رقیبی کرده‌ام گم ...

در غریبی عمرِ خود را در دیارم می‌سپارم


من صبورم این دروغِ راست نای بودنم شد

ناگزیرم در گریز و در گزیرم برگزارم


نایِ رفتن هم ندارم، بی‌پناهم؛ نیست آهم

از دلِ بی غمگسارم بی نگارم شرمسارم


دوشنبه ۴ آذرماه ۱۳۹۸