ساده‌دلِ رسوا از دفتر غزلیات علیرضا نورزادلاله

تو هم بنویس! مجموعه خودت رو بساز! افزودن مجموعه جدید

من از بی‌رحمی‌ات رنجور و دلتنگم

شکستم صدهزاران بار و در جنگم


ندارم یاد، روزِ صلح و آرامش

هر آن از انفجاری گیجم و منگم


حضورت را غنیمت می‌شمارد دل

چه غم، از رنج سرشار و پُر آهنگم


نوایِ غم تمامِ عمر با من هست

و من با درد و با هر غم هماهنگم


نمانده بر سرم سودای آزادی

به این سلول عادت کرده چون سنگم


نمی‌دانی نمی‌دانی هوای دل!

بدآهنگ و پر از غم می‌زند چنگم


تظاهر می‌کنم با صبر می‌سازم

به ظاهر خوب هستم، شوخم و شنگم


تمامِ زندگی با من نمی‌سازد

خیانت می‌کند خود، می‌زند انگم!


به آرامش، به آسایش نبستم دل

ولی محتاجِ افیون و پیِ بنگم


در این پایان خدا تا کی بماند دل

و عزرائیل پس کی می‌زند زنگم؟


منِ لولی‌وَشِ رسوا نمی‌خواهم

بمانم؛ زندگی هی می‌کند رنگم!


سه‌شنبه ۰۱ بهمن ماه ۱۳۹۸

نوشته قبلی:دعویِ عشق ...
نوشته بعدی:تولد ستاره
این نوشته را بشنوید

این نوشته را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط نوشته با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
مجموعه های دیگری از همین نویسنده
غزلیات علیرضا نورزادلاله ۱۴۰۵/۷/۲۹
به نام دوست
پیش از مهر ماه سال یک هزار و سیصد و نود و هشت هر چه سرودم و هر چه نوشتم در دسترسم نیستند!
شاید هرگز دیگر آن سروده ها و دفاتر به دستم نرسند و عمرم آن قدر طولانی نباشد که برای پیدا کردنشان کاری انجام بدهم! یک زندگی آن جاست که ترکش کردم و هر چه داشتم را آن جا جا گذاشته ام.

اما آنچه که امروز در دسترسم هست و آنچه که از این پس خواهم سرود در این مجموعه قرار می دهم.