از دفتر کاربران

تو هم بنویس! مجموعه خودت رو بساز! افزودن مجموعه جدید

رعایت نکردن قوانین راهنمایی و رانندگی، بدون شک ریشه در خودخواهی دارد.

این رفتار نه تنها جان خود فرد، بلکه جان دیگران را نیز به خطر می‌اندازد. فردی که با سرعت غیرمجاز می‌راند، از چراغ قرمز عبور می‌کند یا بدون توجه به حق تقدم دیگران حرکت می‌کند، تنها به سرعت و راحتی خود فکر می‌کند و به عواقب خطرناک این اقدامات برای دیگران بی‌توجه است.

این خودخواهی می‌تواند منجر به حوادث جبران‌ناپذیر، آسیب‌های جسمی و حتی مرگ شود.

برای ایجاد ایمنی و آرامش در جاده‌ها، ضروری است که همه به قوانین احترام بگذارند و منافع جمعی را بر منافع شخصی ترجیح دهند.

احتکار کالا یا مواد غذایی، نمونه‌ای آشکار از خودخواهی است که پیامدهای منفی گسترده‌ای برای جامعه به همراه دارد.

این عمل با ایجاد کمبود مصنوعی، نه تنها قیمت‌ها را به شکل غیرمنطقی افزایش می‌دهد، بلکه دسترسی دیگران به نیازهای اولیه را نیز دشوار می‌کند.

فرد احتکار کننده تنها به سود شخصی خود می‌اندیشد و به تأثیرات مخرب این رفتار بر زندگی دیگران بی‌توجه است.

در شرایط بحرانی مانند شیوع بیماری‌ها یا حوادث طبیعی، این خودخواهی می‌تواند بحران را تشدید کند و حتی جان انسان‌ها را تهدید نماید.

برای ساختن جامعه‌ای متعادل و منصفانه، باید از چنین رفتارهایی دوری کرد و به فکر منافع عمومی بود.

قطعاً مصرف بیش از اندازه و نامناسب انواع انرژی، نمونه‌ای بارز از خودخواهی است.

این رفتار نه تنها منابع طبیعی را به خطر می‌اندازد، بلکه آینده‌ی نسل‌های بعد را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

فردی که بدون توجه به محدودیت‌های منابع انرژی، به مصرف بی‌رویه ادامه می‌دهد، تنها به رفاه و راحتی لحظه‌ای خود فکر می‌کند و تأثیرات منفی این مصرف را بر محیط زیست و جامعه نادیده می‌گیرد.

این خودخواهی می‌تواند منجر به کاهش منابع، آلودگی بیشتر و تشدید بحران‌هایی مانند تغییرات اقلیمی شود.

برای حفظ تعادل و پایداری زمین، ضروری است که در مصرف انرژی مسئولانه‌تر عمل کنیم و به نیازهای جمعی و آینده احترام بگذاریم.

یک مورد دیگر خودخواهی، پارک کردن خودرو در مکان‌های مخصوص افراد دارای معلولیت یا پارک‌های اختصاصی دیگران است.

فردی که این کار را انجام می‌دهد، تنها به راحتی و منفعت خود فکر می‌کند و نیازها و حقوق دیگران را نادیده می‌گیرد. این رفتار نه تنها بی‌احترامی به قوانین است، بلکه باعث ایجاد مشکل برای افرادی می‌شود که واقعاً به آن فضا نیاز دارند.

چنین اعمالی نشان‌دهنده بی‌توجهی به دیگران و اولویت دادن به منافع شخصی به هر قیمتی است.

برای ایجاد جامعه‌ای منصفانه و محترم، باید از این گونه خودخواهی‌ها پرهیز کرد.

بلند کردن صدای ضبط خودرو تا حدی که به حریم عمومی دیگران نفوذ کند، جلوه‌ای آشکار از خودخواهی است. این عمل، نه تنها سکوت و آرامش جمعی را می‌شکند، بلکه بی‌اعتنایی به آسایش و حقوق دیگران را نیز به نمایش می‌گذارد.

فردی که چنین می‌کند، تنها به دنبال ارضای سلیقه یا خواسته‌ی شخصی خود است، بی‌آنکه به تأثیر آزاردهنده‌ی آن بر اطرافیان توجهی داشته باشد.

این رفتار، گویای نادیده گرفتن حریم عمومی و بی‌احترامی به فضای مشترکی است که همه در آن سهیم‌اند.

برای حفظ احترام و همزیستی مسالمت‌آمیز، شایسته است از چنین اعمالی پرهیز کنیم و به آرامش و حقوق دیگران احترام بگذاریم.

سیگار کشیدن در پیاده‌رو هنگام راه رفتن نمونه‌ای دیگر از خودخواهی است.

فرد سیگاری با این کار نه تنها سلامت خود، بلکه سلامت دیگران را نیز به خطر می‌اندازد. دود سیگار به راحتی به اطراف پخش می‌شود و افرادی که در پشت سر یا نزدیک فرد سیگاری راه می‌روند، مجبور به استنشاق این دود مضر می‌شوند.

این رفتار نشان‌دهنده بی‌توجهی به حقوق دیگران و عدم احترام به سلامت عمومی است.

برای حفظ احترام و سلامت همگان، بهتر است از سیگار کشیدن در مکان‌های عمومی و شلوغ خودداری شود.

انداختن آب دهان در معابر عمومی یکی از نمونه‌های بارز خودخواهی است.

این رفتار نه تنها باعث آلودگی محیط می‌شود، بلکه سلامت عمومی را نیز به خطر می‌اندازد. فردی که این کار را انجام می‌دهد، تنها به راحتی خود فکر می‌کند و به تأثیر منفی آن بر دیگران و جامعه توجهی ندارد.

چنین رفتارهایی نشان‌دهنده بی‌توجهی به حقوق دیگران و محیط زیست است.

برای داشتن جامعه‌ای پاک و سالم، باید از خودخواهی‌های کوچک مانند این جلوگیری کرد.

جوان با عجله در خیابان پیش می‌رفت. کفش‌هایش سریع بر روی سنگفرش خیابان ضربه می‌زدند، گویی زمان در حال فرار بود و او باید آن را بگیرد. نفس‌هایش کوتاه و قدم‌هایش بلند بودند. امروز هم مثل همیشه دیر کرده بود.

ناگهان، در میانهٔ مسیر، متوجه پیرمردی شد که آرام و با طمأنینه قدم برمی‌داشت. عصایش را هر چند قدم یک بار روی زمین می‌گذاشت و لحظه‌ای مکث می‌کرد، گویی هر گامش را با دقت می‌سنجید. جوان با بی‌حوصلگی خواست از کنارش بگذرد، اما چیزی در چهرهٔ آرام و نگاه مطمئن پیرمرد او را متوقف کرد.

— «عجله داری، پسرم؟»

جوان که از این سؤال غافلگیر شده بود، سرش را تکان داد و گفت: «بله، همیشه وقت کم می‌آورم.»

پیرمرد لبخندی زد و گفت: «می‌دانستی که گاهی، آرام رفتن تو را زودتر به مقصد می‌رساند؟»

جوان با تعجب به او نگاه کرد. پیرمرد ادامه داد: «من هم زمانی مثل تو می‌دویدم. فکر می‌کردم اگر سریع‌تر بروم، بیشتر خواهم دید، بیشتر خواهم داشت... اما بعدها فهمیدم که خیلی چیزها را در همین عجله از دست داده‌ام.»

جوان لحظه‌ای به فکر فرو رفت. صدای ماشین‌ها، شلوغی خیابان و هیاهوی مردم، همیشه بخشی از زندگی‌اش بود. اما اکنون، کنار پیرمرد، برای اولین بار متوجه شد که نسیم ملایمی می‌وزد، پرنده‌ای در نزدیکی آواز می‌خواند و آفتاب، گرمای دلچسبی بر روی پوستش گذاشته است.

قدم‌هایش را کندتر کرد و با پیرمرد هم‌قدم شد. راهی که همیشه با شتاب می‌پیمود، حالا رنگ و بوی دیگری داشت. انگار آرام‌تر رفتن، چشم‌هایش را برای دیدن چیزهایی که همیشه نادیده می‌گرفت، باز کرده بود.

پیرمرد نگاهی به او انداخت و گفت: «زندگی، دویدن نیست... گام زدن و لذت بردن است.»

و جوان، برای اولین بار، این جمله را نه فقط شنید، بلکه عمیقاً حس کرد.


«س.م.ط.بالا»

پله‌های برقی

یک درنگ کوتاه

بستن پرده‌ی چشم

دیدن یک رؤیا

اوج گرفتن و سقوط

حس خوب پرواز

به همین آسانی


«س.م.ط.بالا»


(چهاردهم بهمن ماه یک هزار و چهارصد و سه خورشیدی)

روزها در گذر هستند. جنگ ها در جریان هستند. انسان ها کشته می شوند. رنج می کشند.

زمین مهربان و آسمان بخشنده، همیشه به یک حال نیستند. گاه دگرگون می شوند و خشم می گیرند. نسیمی که طوفان می شود. نم نمی که سیل می شود و لرزی که ویران می کند.

قدرت های بزرگ در پی منافع خود هستند. و مردم در پی زندگانی یا زنده مانی خویش. در تسخیر آنچه چرخش روزگار برای این عصر تدارک دیده است. جز آه و ناله ای و گاه فریادی و گاه لقمه نانی، یاری نیست.

نزدیک تر بیاییم. عزیزی از دست می رود. چند روزی، مراسمی هست و پیامی. نوحه ای هست و دعایی. در نسخه های جدیدتر سوت و کف و آوازی. و در پایان تنهایی و تنهایی.

یادتان هست اخوان می گفت: “زمستان است…”

هر چه فکر می کنم می بینم بدون خدا نمی شود. باید باشد. درست همینجا کنار ما. شریعتی هم همین طور فکر می کرد: “اگر تنهاترین تنها شوم، هنوز خدا هست”


«س.م.ط.بالا»

چطور می توان زندگی را ادامه داد؟ دامان صبح را به قبای شب وصل کرد؟ گذران عمر را در جویباری به نظاره نشست؟ اگر فراموش نکنیم.

اگر همواره به یاد عشقی از دست رفته باشیم.

اگر هر آن، تصویر عزیز سفر کرده ای را پیش چشمان خود ببینیم.

اگر حسرت آنچه گذشته ما را رها نکند.

اگر دم به دم زخمی را تازه کنیم.

اگر خاطرات، چه تلخ، چه شیرین، قفسی باشند؛ در بسته، بدون کلید و حتی بدون روزنه ای که هوای تازه و پرتو نوری به ارمغان آورد.

پس باید فراموش کرد. باید اجازه داد که فراموشی کار خود را بکند. فراموشی نعمت است.

زنده باد فراموشی

چطور می توان خندید؟ وقتی صورت خندانی را از یاد برده ایم.

مگر می شود در های و هوی شهر و قیل و قال مردمان گم نشد؟ وقتی فراموش کردیم که به حال خود رها نیستیم.

چگونه شرمنده نباشیم؟ آن زمان که دست های گرم پدر و دامان پر مهر مادر را به خاطر نمی آوریم.

چه جای عبرت خواهد بود، اگر تاریخ را فراموش کنیم؟

ننگ بر فراموشی

«س.م.ط.بالا»

دخترک شاد و خندان از اتاقی به اتاق دیگر می دوید. از پنجره سرک می کشید توی حیاط تا از مرغ بی نوا که پای چپش می لنگید، بی خبر نماند. وقتی ترکه های داغ خورشید تابستان بر صورتش می نشست، زود عقب می پرید. پناه می برد به سرمای مطبوع اتاقی کوچک درست در وسط خانه.

این اتاق یک دریچه کولر داشت و همیشه از بقیه اتاق ها خنک تر بود. اما اتاق بزرگتر فقط دو پنکه سقفی داشت و یک پنکه ایستاده هم در آشپزخانه بود. وقتی مادربزرگ با سینی چای و یک کاسه شکلات وارد اتاق شد، دخترک گفت: مامان جون خوش به حالتون؛ شما همه ی بادها رو دارید!!!

«س.م.ط.بالا»

روزهایی ست که مردمان کُره ی خاکی با ویروسی ناهنجار، پنجه در پنجه انداخته اند. هر آنکه بهره ای از خِرَد بُرده است از هماوردی به اختیار با چنین حریفی پرهیز می کند. مگر آن دلاوران و پهلوانانی که دست یاری به سوی افتادگان این میدان دراز کرده اند*.

این گونه گذشت روزگار بر ما که به اختیار محبوس در خانه ی خویش گشتیم.

و من روزهاست که دچار سکون شده ام. محدود به چرخشی دوار در جغرافیایی به مساحت چند متر مربع. حالا بهتر از هر زمان دیگر درک می کنم حال آن درازگوشی که بسته شده به سنگ آسیا.

«س.م.ط.بالا»

* دلاوران و پهلوانان همان ها هستند که به یاری بیماران و یا مبارزه با ویروس شتافتند و یا به واسطه ی شغل خود (و خدمت به جامعه) ناگزیر به خروج از خانه هستند.

مرد سراسیمه وارد واگن شد، چند ثانیه ای گذشت تا متوجه شد که تقلایش برای پیدا کردن یک صندلی خالی بی نتیجه خواهد بود. کمی آرام گرفت. چند قدم جابه جا شد. دستش را به میله ی متصل به سقف واگن گرفت تا در برابر فشارها و تکان های معمول مقاومت بیشتری داشته باشد. مترو شلوغ بود؛ اما هنوز جا برای نفس کشیدن وجود داشت؛ حتی هر مسافری می توانست اندکی در جای خود جا به جا شود تا کمی از خستگی فشار روی پاهایش را بکاهد. طبق روال سابق، فروشگاه های زنجیره ای سیار با جوش و خروش و پُر حرارت سرگرم فعالیت های اقتصادی خود بودند. مرد سرفه می کرد. یکبار. دوبار. سه بار و بیشتر. و هر بار انگار چیزی از اعماق وجودش تا گلوگاه بالا می آمد و بعد تبدیل می شد به صداهایی عجیب و غریب و گوش خراش. مسافرهایی پیاده می شدند و عده ای دیگر جای آنها را می گرفتند. همیشه همینطور است. همه جا. بعضی می روند و بعضی دیگر می آیند. چرخه ها ادامه پیدا می کنند و بودن ها و نبودن ها فراموش می شوند و یادها بر باد می روند؛ ولی به یقین چیزی از نیکی و یا بدی به یادگار باقی خواهد ماند. مرد لباس ساده ای به تن داشت. یک پیراهن با آستینی کوتاه و آزاد به رنگ روشن. همان چیزی که در گرمای هوای تابستان گزینه ی مناسبی محسوب می شود. در دستش یک کیسه پلاستیکی بود. از همان ها که هر چه در خود دارند به نمایش می گذارند و از رازداری بویی نبرده اند و تا سالهای سال به همین شیوه سپری می کنند. کیسه پُر از دارو بود. قرص بود و کپسول و شربت. حتما ارتباطی میان این همه دارو و این همه سُرفه وجود داشت. در کنار داروها یک بسته دیگر هم بود. یک بسته ی سیگار. رویش نوشته بود “ترک سیگار موجب افزایش سلامتی و طول عمر می شود”. حتما ارتباط بیشتری میان این بسته و این همه سُرفه وجود داشت. «س.م.ط.بالا»

باران می‌بارد؛ یادمان باشد که شاکر باشیم…

و نگوییم مدام نیمی از سد خالیست.

و اگر سیل آمد، لعن و نفرین نکنیم باران را.

و بدانیم که ما، خود مقصر هستیم. بدانیم طبیعت هرگز سرِ ناسازگاری ندارد با ما…

اندکی فکر کنیم. پس از این عمر دراز بشری که هزاران زخم بر جانِ طبیعت زده‌ایم، زخمِ زبانش نزنیم.

زیر باران برویم. چرخی بزنیم و آغوش باز کنیم تا بشوید ما را.

بگذاریم کمی، روحمان تازه شود. اندکی لوح سیاه دلمان خیس شود و غباری که نشسته بر اندیشه‌ی‌مان شسته شود.

باران می‌بارد؛ یادمان باشد که شاکر باشیم…

«س.م.ط.بالا»