در این متن، شاعر از قمر و آب حیات به عنوان نمادهایی از زندگی و جاودانگی یاد میکند و بیان میدارد که همه موجودات زنده از این آب حیات مینوشند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و نمادین است که ممکن است برای کودکان زیر 12 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده مانند 'آب حیات' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۷۰۲ - دوش از قمر تو آسمان مینوشید
وز آب حیات تو جهان مینوشید ۱
زان آب حیاتی که حیاتست مزید
در هرچه حیات بود آن مینوشید ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.