غزل ۳۵۶ - کسی که از اِلم عشق بی دماغ شود

کسی که از اِلم عشق بی دماغ شود
عجب به همره جانان به گشت باغ شود ۱

چراغ انجمن طور اگر دهد پرتو
ز خاک بادیه هر ذره شبچراغ شود ۲

چراغ تیره شبم بی رخت چراغ دگر است
نقاب را بگشا تا شبم چراغ شود ۳

به داغ تشنگی آسوده ام در آن وادی
که شعله از نم آب حیات داغ شود ۴

تذرو و فاخته از بس نفاق ورزیدند
بدان رسید که بلبل انیس زاغ شود ۵

ز بس که داده به عرفی عجب متاع فراغ
قرارداد که نبود اگر فراغ شود ۶