شماره ۵۸ - من از میخانه زان رو ناگزیرم

من از میخانه زان رو ناگزیرم
که جز می نیست آبی در خمیرم ۱

بیا ساقی که در وقت جوانی
به بازی کرد چرخ پیر پیرم ۲

زپای افتاده ام هنگام رحم است
اَلا ای آنکه گفتی دستگیرم ۳

همای اوج تقدیسم که چون جغد
ز ویران جهان آید صفیرم ۴

ایا خرمن خدا بر خوشه چینان
گرت رحمی است مسکین و فقیرم ۵

به من بس مهر دارد مادر دهر
که از پستان محنت داده شیرم ۶

فکندم خون دل را ره به مژگان
که نقش غم بماند در ضمیرم ۷

رساند زخم کاری زود زودم
فرستد مرهم امّا دیر دیرم ۸

از آن ابرو زند گاهی به تیغم
وزان مژگان کشد گاهی به تیرم ۹

گهی در پای قدّش پای بندم
گهی در دست زلفش دست گیرم ۱۰