صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۴۴ - میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را
میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را
سعدی : غزلیات
غزل ۱۷۱ - مگر نسیم سحر بوی یار من دارد
مگر نسیم سحر بوی یار من دارد
اوحدالدین کرمانی : الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
شماره ۱۳ - مؤمن که به صدق ازو نرنجد چیزی
مؤمن که به صدق ازو نرنجد چیزی
سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۳۰۵ - یک شب غم هجران تو ای جان جهان
یک شب غم هجران تو ای جان جهان
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۳۸۲ - عشق اول به دل سوخته آدم زد
عشق اول به دل سوخته آدم زد
رشیدالدین وطواط : قصاید
شمارهٔ ۵۲ - هم در مدح اتسز گوید
شاها ، بپایگاه تو کیوان نمی رسد
حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۲۶۶ - بار ستم یار، گران است و گران نیست
بار ستم یار، گران است و گران نیست
نظیری نیشابوری : غزلیات
شماره ۳۷۴ - اگر تو نشنوی از ناله های زار چه حظ
اگر تو نشنوی از ناله های زار چه حظ
مولوی : غزلیات
غزل ۱۶۵۶ - هم به درد این درد را درمان کنم
هم به دَرد این دَرد را دَرمان کُنم
ملا احمد نراقی : باب چهارم
فصل - معالجه بیماری عجب
بدان که از برای مرض عجب، دو معالجه است: یکی اجمالی و دوم تفصیلی.
فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۵۸۳ - تا ابد دیگرش از لعل تو مأیوس کنم
تا ابد دیگرش از لعل تو مأیوس کنم
سنایی غزنوی : قصاید
قصیده ۱۹۱ - بمیر ای حکیم از چنین زندگانی
بمیر ای حکیم از چنین زندگانی
ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ۵۴ - از کوی حیات تا در مرگ
از کوی حیات تا در مرگ
ملا احمد نراقی : باب چهارم
فصل - نکات و دقایق باطنی سخاوت
اشاره شد به اینکه بذل و عطائی که لازم صفت جود و سخاوت است شامل اموری چند است که بعضی از آنها واجب و برخی مستحب است و در خصوص فضل و ثواب هر یک از آنها اخباری وارد شده، و هر کدام را آداب و شرایط ظاهریه و نکته و دقایق باطنیه ای است و شرایط ظاهریه آنها در کتب فقه مذکور است.
نیر تبریزی : غزلیات
شماره ۱۰۸ - خیز تا معتکف خانه خمار شویم
خیز تا معتکف خانه خمار شویم
سنایی غزنوی : قصاید و قطعات
شماره ۶۲ - در جواب هجای یکی از معاندان
سرخ گویی همیشه غر باشد
سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۳۱۳ - در دشت جز غم تو مرا غمگسار نیست
در دشت جز غم تو مرا غمگسار نیست
شاه نعمت‌الله ولی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۷۸ - به همه صورتی مصور اوست
به همه صورتی مصور اوست
سیدای نسفی : شهر آشوب
شمارهٔ ۱۵۶ - نی نواز
نی نواز امرد که باشد آه و افغان مشربش
اهلی شیرازی : معمیات
بخش ۴۳ - شاپور
نمک در آب حیوان زان لبت از خنده اندازد