جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۱۰۶۳ - دل دیوانهٔ عشق تو از هر قطرهٔ خونی
دل دیوانهٔ عشق تو از هر قطرهٔ خونی قاسم انوار : غزلیات
شماره ۳۷۳ - عزت عشق بود غیرت یار
عزت عشق بود غیرت یار بابافغانی : غزلیات
شماره ۲۲۲ - کیم من تا کس از مرکب برای من فرود آید
کیم من تا کس از مرکب برای من فرود آید قاسم انوار : غزلیات
شماره ۶۴۶ - ای آتش سودای تو در جان جهانی
ای آتش سودای تو در جان جهانی ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۳۶۰ - انکس که لبت کرد بشنگرف نگار
انکس که لبت کرد بشنگرف نگار قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۳۳ - لب شود ریش ار برد نام دلافگار ما
لب شود ریش ار برد نام دلافگار ما سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۲۰۸ - همچو بلبل دلم غمین گل است
همچو بلبل دلم غمین گل است نظیری نیشابوری : قصاید
شمارهٔ ۱ - یک قصیده
چندی به غلط بتکده کردیم حرم را نسیمی : غزلیات
شماره ۱۵۷ - تکیه کن بر فضل حق، ای دل ز هجران غم مخور
تکیه کن بر فضل حق، ای دل ز هجران غم مخور ایرج میرزا : قطعه ها
آب حیات
آب حیات است پدر سوخته مجد همگر : قطعات
شماره ۶۱ - صاحبا گرچه ز جودت شکر دارم
صاحبا گرچه ز جودت شکر دارم امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۸۷ - ای که عمر از پیسودای تو دادیم بباد
ای که عمر از پیسودای تو دادیم بباد ملکالشعرای بهار : رباعیات
شماره ۷۰ - از پیش و پس حیات بر خیره مپوی
از پیش و پس حیات بر خیره مپوی بابافغانی : غزلیات
شماره ۴۷۷ - نخل تو سرکش و دل خود کام من همان
نخل تو سرکش و دل خود کام من همان صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۹۶۶ - دوربین خونین جگر از نظم احوال خودست
دوربین خونین جگر از نظم احوال خودست واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۴۷ - نگردد مرد کامل تا نیاید از وطن بیرون
نگردد مرد کامل تا نیاید از وطن بیرون نظام قاری : مناظرهٔ طعام و لباس
بخش ۴ - قصه دزد رخت را بشنو
بامدادی سر از جامه خواب برگرفتم و چون صبح گوی گریبان بر سینه بگشودم و در مزاد رخت معانی سخن پردازان بگذشتم. از جامهای قصاره زده و طراز خراسانی خروش برخاسته بود و بازار لباسها چون دستار آشفتگان بهم برآمده. جامهای روغن ریخته خاک بر سر کنان و مقنعها سنگ بر سینه زنان. خرقه دامن چاک میکرد. عمامه دست مندیله بسر میزد. پوستین ریش بر باد میداد. پیش شاخ یقه بدندان دگمه در میگرفت. که (الفتنه نائمه لعن الله من ایقظها) مگر دزدی کیسه برآمده و در رختخانه قاری بمقدار قواره جیب نقبی بریده و از نفایس معنی بضاعتی چند برده. نسیمی : غزلیات
شماره ۲۸۸ - از می عشقش کنون مستم نه هی
از می عشقش کنون مستم نه هی سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۷۴۰ - کدام سر که نشد خاک آستانه ی عشق؟
کدام سر که نشد خاک آستانه ی عشق؟ قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۳۵۱ - شب که بی روی تو از اشک دمادم سوختیم
شب که بی روی تو از اشک دمادم سوختیم
شماره ۱۰۶۳ - دل دیوانهٔ عشق تو از هر قطرهٔ خونی
دل دیوانهٔ عشق تو از هر قطرهٔ خونی قاسم انوار : غزلیات
شماره ۳۷۳ - عزت عشق بود غیرت یار
عزت عشق بود غیرت یار بابافغانی : غزلیات
شماره ۲۲۲ - کیم من تا کس از مرکب برای من فرود آید
کیم من تا کس از مرکب برای من فرود آید قاسم انوار : غزلیات
شماره ۶۴۶ - ای آتش سودای تو در جان جهانی
ای آتش سودای تو در جان جهانی ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۳۶۰ - انکس که لبت کرد بشنگرف نگار
انکس که لبت کرد بشنگرف نگار قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۳۳ - لب شود ریش ار برد نام دلافگار ما
لب شود ریش ار برد نام دلافگار ما سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۲۰۸ - همچو بلبل دلم غمین گل است
همچو بلبل دلم غمین گل است نظیری نیشابوری : قصاید
شمارهٔ ۱ - یک قصیده
چندی به غلط بتکده کردیم حرم را نسیمی : غزلیات
شماره ۱۵۷ - تکیه کن بر فضل حق، ای دل ز هجران غم مخور
تکیه کن بر فضل حق، ای دل ز هجران غم مخور ایرج میرزا : قطعه ها
آب حیات
آب حیات است پدر سوخته مجد همگر : قطعات
شماره ۶۱ - صاحبا گرچه ز جودت شکر دارم
صاحبا گرچه ز جودت شکر دارم امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۸۷ - ای که عمر از پیسودای تو دادیم بباد
ای که عمر از پیسودای تو دادیم بباد ملکالشعرای بهار : رباعیات
شماره ۷۰ - از پیش و پس حیات بر خیره مپوی
از پیش و پس حیات بر خیره مپوی بابافغانی : غزلیات
شماره ۴۷۷ - نخل تو سرکش و دل خود کام من همان
نخل تو سرکش و دل خود کام من همان صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۹۶۶ - دوربین خونین جگر از نظم احوال خودست
دوربین خونین جگر از نظم احوال خودست واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۴۷ - نگردد مرد کامل تا نیاید از وطن بیرون
نگردد مرد کامل تا نیاید از وطن بیرون نظام قاری : مناظرهٔ طعام و لباس
بخش ۴ - قصه دزد رخت را بشنو
بامدادی سر از جامه خواب برگرفتم و چون صبح گوی گریبان بر سینه بگشودم و در مزاد رخت معانی سخن پردازان بگذشتم. از جامهای قصاره زده و طراز خراسانی خروش برخاسته بود و بازار لباسها چون دستار آشفتگان بهم برآمده. جامهای روغن ریخته خاک بر سر کنان و مقنعها سنگ بر سینه زنان. خرقه دامن چاک میکرد. عمامه دست مندیله بسر میزد. پوستین ریش بر باد میداد. پیش شاخ یقه بدندان دگمه در میگرفت. که (الفتنه نائمه لعن الله من ایقظها) مگر دزدی کیسه برآمده و در رختخانه قاری بمقدار قواره جیب نقبی بریده و از نفایس معنی بضاعتی چند برده. نسیمی : غزلیات
شماره ۲۸۸ - از می عشقش کنون مستم نه هی
از می عشقش کنون مستم نه هی سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۷۴۰ - کدام سر که نشد خاک آستانه ی عشق؟
کدام سر که نشد خاک آستانه ی عشق؟ قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۳۵۱ - شب که بی روی تو از اشک دمادم سوختیم
شب که بی روی تو از اشک دمادم سوختیم
