اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۴۵۷ - هرکه مست تو نشد جام شرابش ندهند
هرکه مست تو نشد جام شرابش ندهند
نهج البلاغه : حکمت ها
شناخت پايه هاى ایمان و کفر
وَ سُئِلَ عليه‌السلام عَنِ اَلْإِيمَانِ فَقَالَ اَلْإِيمَانُ عَلَى أَرْبَعِ دَعَائِمَ عَلَى اَلصَّبْرِ وَ اَلْيَقِينِ وَ اَلْعَدْلِ وَ اَلْجِهَادِ
فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۱۱۳ - گفتم رمزی با تو صریح و مبهم
گفتم رمزی با تو صریح و مبهم
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۴۱۸ - سوز دل عاشق ز تماشا ننشیند
سوز دل عاشق ز تماشا ننشیند
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۱۷ - اول ثنای عشق فصیحان اداکنند
اول ثنای عشق فصیحان اداکنند
ملک‌الشعرای بهار : ارمغان بهار
سی‌روزهٔ آذرباد مارسپندان (از فقره ۱۱۹ تا فقرهٔ ۱۴۸)
هرمزد روز می خور و خرم باش.
شمس مغربی : غزلیات
شماره ۱۵۵ - لب ساقی مرا هم نقل و هم جام است و هم باده
لب ساقی مرا هم نقل و هم جام است و هم باده
ملک‌الشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۳ - دل بزه کار
از من گرفت گیتی یارم را
اوحدالدین کرمانی : الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید
شماره ۲۱۵ - قلّاش و قلندری و عاشق بودن
قلّاش و قلندری و عاشق بودن
مولوی : دفتر اول
بخش ۴۷ - ترجیح نهادن شیر جهد را بر توکل
گفت شیر آری، ولی رَبُّ الْعِباد
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۶۹۷ - ای آنکه صلیب دار و هم ترسائی
ای آنکه صلیب دار و هم ترسائی
مولوی : رباعیات
رباعی ۵۴۳ - ای آنکه ز تو مشکلم آسان گردد
ای آنکه ز تو مشکلم آسان گردد
اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۳۱۸ - هوا خوش است و مرا بی رخ تو دل خوش نیست
هوا خوش است و مرا بی رخ تو دل خوش نیست
ابوالحسن فراهانی : رباعیات
شماره ۸۹ - عمریست که دل حدیث وصلت گوید
عمریست که دل حدیث وصلت گوید
صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۳۷۳ - فیض در دامن صحرای جنون می باشد
فیض در دامن صحرای جنون می باشد
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۳۷۳ - شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرد
شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرد
عطار نیشابوری : باب بیستم: در ذُلّ و بار كشیدن و یكرنگی گزیدن
شماره ۲۷ - خود را چو زخواب و خور نمیداری باز
خود را چو زخواب و خور نمیداری باز
سعیدا : غزلیات
شماره ۱۰۳ - چه شور است این که در کاشانهٔ ماست
چه شور است این که در کاشانهٔ ماست
ملا احمد نراقی : باب چهارم
فصل - علاج علمی و عملی مرض حب جاه و ریاست
بدان که آوازه شهرت و علاج آن چون معالجه سایر امراض نفسانیه مرکب است از علمی و عملی اما معالجه علمی آن است که اولا بدان که استحقاق بزرگی و حکومت و فرمانفرمایی و سلطنت و اجلال و سروری و علو و برتری، مختص ذات پاک مالک الملوک است که نقص و زوال را در ساحت جلال و کبریائیش راه نه، و هیچ پادشاه ذوی الاقتدار را از اقتفاء فرمانش مجال تمرد نیست.
ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۴۴۰ - ای پیکر تو گنج روان همه فضل
ای پیکر تو گنج روان همه فضل