صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۲۹ - نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا
نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۴۵ - گر به خیال در نظر جلوه دهد جیب را
گر به خیال در نظر جلوه دهد جیب را مولوی : غزلیات
غزل ۲۰۳۱ - ای محو راه گشته، از محو هم سفر کن
ای مَحْوِ راه گشته، از مَحْو هم سَفَر کُن جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۴۷۸ - اگرچه درد دلم آشکار نتوان کرد
اگرچه درد دلم آشکار نتوان کرد سعدی : غزلیات
غزل ۳۴۱ - گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش
گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش مولوی : غزلیات
غزل ۲۰۲۲ - ای زیان و ای زیان و ای زیان
ای زیان و ای زیان و ای زیان ملا احمد نراقی : مثنوی طاقدیس
بخش ۴۶ - بقیه داستان طوطی و شاه
با دل شاد این زمان ای نیکخو نهج البلاغه : نامه ها
سفارش به مخنف بن سليم مأمور جمع آوری زکات
و من عهد له عليه‌السلام إلى بعض عماله و قد بعثه على الصدقة رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۱۹ - جغد که با باز و پلنگان پرد
جغد که با باز و پلنگان پرد مولوی : غزلیات
غزل ۱۹۷۱ - از دخول هر غری، افسرده‌یی، در کار من
از دُخولِ هر غَری، اَفْسُرده‌یی، در کارِ من مولوی : غزلیات
غزل ۱۶۱۶ - زیکی پسته‌دهانی صنمی بسته‌دهانم
زِیکی پِسته‌دَهانی صَنَمی بَسته‌دَهانم غروی اصفهانی : مدایح و مراثی سید الشهداء علیه السلام
شمارهٔ ۱ - فی ولادة سیدالشهداء سلام الله علیه
بیا به بزم حسینی و بشنو از عشاق مولوی : غزلیات
غزل ۱۹۶۵ - در میان ظلمت جان تو نور چیست آن
در میانِ ظُلْمَتِ جانِ تو نورِ چیست آن مولوی : غزلیات
غزل ۱۹۶۳ - پرده بردار ای حیات جان و جان افزای من
پَرده بَردار ای حَیاتِ جان و جانْ اَفْزایِ من امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۷۰ - چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا
چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا مولوی : غزلیات
غزل ۱۹۵۹ - روی او فتوی دهد کز کعبه بر بتخانه زن
رویِ او فَتوی دَهَد کَزْ کعبه بر بُتخانه زَن امیر پازواری : دوبیتی‌ها
شماره ۷۸ - آشفته‌ی اون موی افشون بَووئمْ
آشفته‌ی اون موی افشون بَووئمْ مولوی : غزلیات
غزل ۹۶۳ - دل من که باشد که تو را نباشد؟
دلِ من کِه باشد که تو را نباشد؟ کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۲۸۱ - بی ستمکش صبر و آرام از ستمگر می رود
بی ستمکش صبر و آرام از ستمگر می رود رشیدالدین میبدی : ۱۳- سورة الرعد- مکیة
۴ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: «الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللَّهِ» خواهى این آیت تفسیر آیت پیشین نه و آیت دوم: «الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» سخن مستأنف بود، و اگر خواهى سخن بر «اناب» منقطع کن، آن گه از «الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ» سخن پیوسته گیر تا به «حُسْنُ مَآبٍ». «تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللَّهِ» اینجا دو قول گفتهاند: یکى آنست که ذکر بمعنى وعد است، مصدر اضافت بفاعل کرده یعنى تصدّق قلوبهم مواعید اللَّه عزّ و جلّ و تسکن الیها و تأنس بها میگوید وعدههایى که اللَّه تعالى داد مؤمنانرا در غیب از نعیم بهشت و دیدار و رضاء باقى، دلهاى ایشان بى گمان مىپذیرد و استوار مىدارد و مىآرامد و بآن شاد مىشود.
غزل ۵۲۹ - نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا
نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۴۵ - گر به خیال در نظر جلوه دهد جیب را
گر به خیال در نظر جلوه دهد جیب را مولوی : غزلیات
غزل ۲۰۳۱ - ای محو راه گشته، از محو هم سفر کن
ای مَحْوِ راه گشته، از مَحْو هم سَفَر کُن جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۴۷۸ - اگرچه درد دلم آشکار نتوان کرد
اگرچه درد دلم آشکار نتوان کرد سعدی : غزلیات
غزل ۳۴۱ - گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش
گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش مولوی : غزلیات
غزل ۲۰۲۲ - ای زیان و ای زیان و ای زیان
ای زیان و ای زیان و ای زیان ملا احمد نراقی : مثنوی طاقدیس
بخش ۴۶ - بقیه داستان طوطی و شاه
با دل شاد این زمان ای نیکخو نهج البلاغه : نامه ها
سفارش به مخنف بن سليم مأمور جمع آوری زکات
و من عهد له عليه‌السلام إلى بعض عماله و قد بعثه على الصدقة رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۱۹ - جغد که با باز و پلنگان پرد
جغد که با باز و پلنگان پرد مولوی : غزلیات
غزل ۱۹۷۱ - از دخول هر غری، افسرده‌یی، در کار من
از دُخولِ هر غَری، اَفْسُرده‌یی، در کارِ من مولوی : غزلیات
غزل ۱۶۱۶ - زیکی پسته‌دهانی صنمی بسته‌دهانم
زِیکی پِسته‌دَهانی صَنَمی بَسته‌دَهانم غروی اصفهانی : مدایح و مراثی سید الشهداء علیه السلام
شمارهٔ ۱ - فی ولادة سیدالشهداء سلام الله علیه
بیا به بزم حسینی و بشنو از عشاق مولوی : غزلیات
غزل ۱۹۶۵ - در میان ظلمت جان تو نور چیست آن
در میانِ ظُلْمَتِ جانِ تو نورِ چیست آن مولوی : غزلیات
غزل ۱۹۶۳ - پرده بردار ای حیات جان و جان افزای من
پَرده بَردار ای حَیاتِ جان و جانْ اَفْزایِ من امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۷۰ - چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا
چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا مولوی : غزلیات
غزل ۱۹۵۹ - روی او فتوی دهد کز کعبه بر بتخانه زن
رویِ او فَتوی دَهَد کَزْ کعبه بر بُتخانه زَن امیر پازواری : دوبیتی‌ها
شماره ۷۸ - آشفته‌ی اون موی افشون بَووئمْ
آشفته‌ی اون موی افشون بَووئمْ مولوی : غزلیات
غزل ۹۶۳ - دل من که باشد که تو را نباشد؟
دلِ من کِه باشد که تو را نباشد؟ کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۲۸۱ - بی ستمکش صبر و آرام از ستمگر می رود
بی ستمکش صبر و آرام از ستمگر می رود رشیدالدین میبدی : ۱۳- سورة الرعد- مکیة
۴ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: «الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللَّهِ» خواهى این آیت تفسیر آیت پیشین نه و آیت دوم: «الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» سخن مستأنف بود، و اگر خواهى سخن بر «اناب» منقطع کن، آن گه از «الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ» سخن پیوسته گیر تا به «حُسْنُ مَآبٍ». «تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللَّهِ» اینجا دو قول گفتهاند: یکى آنست که ذکر بمعنى وعد است، مصدر اضافت بفاعل کرده یعنى تصدّق قلوبهم مواعید اللَّه عزّ و جلّ و تسکن الیها و تأنس بها میگوید وعدههایى که اللَّه تعالى داد مؤمنانرا در غیب از نعیم بهشت و دیدار و رضاء باقى، دلهاى ایشان بى گمان مىپذیرد و استوار مىدارد و مىآرامد و بآن شاد مىشود.