غزل ۱۹۵۹ - روی او فتوی دهد کز کعبه بر بتخانه زن

رویِ او فَتوی دَهَد کَزْ کعبه بر بُتخانه زَن
زُلْفِ او دَعوی کُند کاینَک رَسَن بازی، رَسَن ۱

عقل گوید گوهَرَم، گوهر شِکَستن شَرطْ نیست
عشق گوید سنگِ ما بِسْتان و بر گوهر بِزَن ۲

سنگِ ما گوهر شِکَست و حیفْ هم بر سنگِ ماست
حیف هم بر روحْ باشد، گَر شُدش قُربانْ بَدَن ۳

این نه بَسْ دل را که دِلْبَر دست در خونَش کُند؟
این نه بَسْ بُت را که باشد چون خَلیلَش بُت شِکَن؟ ۴

هر کِه را جُست او به رَحْمت وارَهید از جُست و جو
هر کِه را گفت آنِ مایی، وارَهید از ما و من ۵

آن لبی کَانْگُشتِ خود لیسید روزی زان عَسَل
وَصْفِ آن لب را چه گویم؟ کانْ نَگُنجَد در دَهَن ۶

هر کِه صَحرایی بُوَد، ایمِنْ بُوَد از زَلزَله
هر کِه دریایی بُوَد، کِی غَم خورَد از جامه کَن؟ ۷

کِی سُلَیمان را زیان شُد گَر شُد او ماهی فُروش؟
اَهْرِمَن گَر مُلْک بِسْتَد، اَهْرِمَن بُد، اَهْرِمَن ۸

گَر بِشُد انگُشتری، انگشتِ او انگُشتری ست
پَرده بود انگُشتری، کِی چَشمِ بَد بر وِیْ مَزَن ۹

چَشمِ بَد خود را خورَد، خودْ ماهِ ما زانْ فارغ است
شمع کِی بَدنام شُد گَر نورِ او بِسْتَد لَگَن ۱۰