مولوی : غزلیات
غزل ۳۰۷۵ - بیا بیا، که تو از نادرات ایامی
بیا بیا، که تو از نادِراتِ ایّامی کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۳۸۰ - هرگز دل عاشق ز هوس رنگ نگیرد
هرگز دل عاشق ز هوس رنگ نگیرد واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۲۶۳ - پیری در خواهش بدل ریش برآورد
پیری در خواهش بدل ریش برآورد خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۵۷۵ - شمیم باغ بهشتست با نسیم عراق
شمیم باغ بهشتست با نسیم عراق سعدی : باب اول در سیرت پادشاهان
حکایت ۱ - پادشاهی را شنیدم به کُشتنِ اسیری اشارت کرد
پادشاهی را شنیدم به کُشتنِ اسیری اشارت کرد. بیچاره در آن حالتِ نومیدی مَلِک را دشنام دادن گرفت و سَقَط گفتن، که گفتهاند: هر که دست از جان بشوید، هر چه در دل دارد بگوید. غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۴۳ - پس از عمری که فرسودم به مشق پارسایی ها
پس از عمری که فرسودم به مشق پارسایی ها نیر تبریزی : غزلیات
شماره ۷۲ - دلبر من بچهره چون زلف معنبر آورد
دلبر من بچهره چون زلف معنبر آورد غبار همدانی : غزلیات
شماره ۵۲ - تا پر نشد ز بوی محبت دماغ دل
تا پر نشد ز بوی محبت دماغ دل پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
گل و خار
در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خار صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۵۴۸ - قلم ز بال سمندر کند مگرکاغذ
قلم ز بال سمندر کند مگرکاغذ امیر معزی : قصاید
شماره ۵ - آفتاب اندر شرف شد بر جهان فرمانروا
آفتاب اندر شرف شد بر جهان فرمانروا قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۴۰ - سخن ز غیر مپرسید بینوایی را
سخن ز غیر مپرسید بینوایی را فرخی یزدی : غزلیات
شماره ۱۵۲ - گذشتم از سرافرازی، سر افتادگی دارم
گذشتم از سرافرازی، سر افتادگی دارم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۵۸ - از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود
از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود سنایی غزنوی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۴۹ - در تغییر احوال مردم و دگرگونی روزگار
ای مسلمانان خلایق حال دیگر کردهاند حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۸۸۹ - فریاد که از عاشق مسکین که تو داری
فریاد که از عاشق مسکین که تو داری صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۷۲۷ - چه وسعت است که این بحر پرگهر دارد
چه وسعت است که این بحر پرگهر دارد فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۲۷ - اگر خرند زعشاق جان سوخته را
اگر خرند زعشاق جان سوخته را صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۷۲۳ - کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟
کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟ صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۳۵۹ - تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد
تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد
غزل ۳۰۷۵ - بیا بیا، که تو از نادرات ایامی
بیا بیا، که تو از نادِراتِ ایّامی کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۳۸۰ - هرگز دل عاشق ز هوس رنگ نگیرد
هرگز دل عاشق ز هوس رنگ نگیرد واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۲۶۳ - پیری در خواهش بدل ریش برآورد
پیری در خواهش بدل ریش برآورد خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۵۷۵ - شمیم باغ بهشتست با نسیم عراق
شمیم باغ بهشتست با نسیم عراق سعدی : باب اول در سیرت پادشاهان
حکایت ۱ - پادشاهی را شنیدم به کُشتنِ اسیری اشارت کرد
پادشاهی را شنیدم به کُشتنِ اسیری اشارت کرد. بیچاره در آن حالتِ نومیدی مَلِک را دشنام دادن گرفت و سَقَط گفتن، که گفتهاند: هر که دست از جان بشوید، هر چه در دل دارد بگوید. غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۴۳ - پس از عمری که فرسودم به مشق پارسایی ها
پس از عمری که فرسودم به مشق پارسایی ها نیر تبریزی : غزلیات
شماره ۷۲ - دلبر من بچهره چون زلف معنبر آورد
دلبر من بچهره چون زلف معنبر آورد غبار همدانی : غزلیات
شماره ۵۲ - تا پر نشد ز بوی محبت دماغ دل
تا پر نشد ز بوی محبت دماغ دل پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
گل و خار
در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خار صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۵۴۸ - قلم ز بال سمندر کند مگرکاغذ
قلم ز بال سمندر کند مگرکاغذ امیر معزی : قصاید
شماره ۵ - آفتاب اندر شرف شد بر جهان فرمانروا
آفتاب اندر شرف شد بر جهان فرمانروا قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۴۰ - سخن ز غیر مپرسید بینوایی را
سخن ز غیر مپرسید بینوایی را فرخی یزدی : غزلیات
شماره ۱۵۲ - گذشتم از سرافرازی، سر افتادگی دارم
گذشتم از سرافرازی، سر افتادگی دارم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۵۸ - از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود
از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود سنایی غزنوی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۴۹ - در تغییر احوال مردم و دگرگونی روزگار
ای مسلمانان خلایق حال دیگر کردهاند حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۸۸۹ - فریاد که از عاشق مسکین که تو داری
فریاد که از عاشق مسکین که تو داری صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۷۲۷ - چه وسعت است که این بحر پرگهر دارد
چه وسعت است که این بحر پرگهر دارد فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۲۷ - اگر خرند زعشاق جان سوخته را
اگر خرند زعشاق جان سوخته را صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۷۲۳ - کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟
کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟ صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۳۵۹ - تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد
تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد
