صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۷ - احدیه الجمع
احدیت که جمع اندر بیانست غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۲۷۹ - زهی باغ و بهار جان فشانان
زهی باغ و بهار جان فشانان صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۹۷۷ - ساده است از نقش انجم آسمان عاشقان
ساده است از نقش انجم آسمان عاشقان سلمان ساوجی : قطعات
قطعه ۱۷ - به نسب نیست نسبت مردم
به نسب نیست نسبت مردم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۶۶۹ - ساغر می دور از آن لبها اگر یک دم شود
ساغر می دور از آن لبها اگر یک دم شود جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۱۴۳ - سرو از قد و قامت تو پستست
سرو از قد و قامت تو پستست بابافغانی : غزلیات
شماره ۲۸۵ - نسوزیم که گل این چراغ می ماند
نسوزیم که گل این چراغ می ماند حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۶۱۹ - ای دل ز خوابِ جهل برآور سر غرور
ای دل ز خوابِ جهل برآور سر غرور ظهیرالدین فاریابی : رباعیات
شماره ۶۳ - در پیش کمان گروهه شاه قزل
در پیش کمان گروهه شاه قزل صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۸۲۲ - ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزد
ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزد نهج البلاغه : حکمت ها
دقت در انتخاب نماینده و نوشتن نامه
وَ قَالَ عليه‌السلام رَسُولُكَ تَرْجُمَانُ عَقْلِكَ سنایی غزنوی : غزلیات
غزل ۲۹۹ - جام را نام ای سنایی گنج کن
جام را نام ای سنایی گنج کن عطار نیشابوری : مظهرالعجایب
در شرح حال خود فرماید
حال خود بشنوز من ای مرد نیک عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۵۱۰ - به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم
به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم یغمای جندقی : بخش دوم
شمارهٔ ۱۷ - به میرزا احمد صفائی نوشته
احمد نامه دلخواه که نوشته فرزندی هنر را همراه بود، تماشاگاه دیده و تیمارگاه دل افتاد. زبان را ستایش سرود و روان را سنگ آسایش گرفت. روزی که خاست بی نشست خسرو غازی خاک خواری بر سر اورنگ جمشید و افسر کی ریخت، تاکنون که نشست بی خاست شاه جوان بخت سپهر تخت مرز ری را پروین پایه و خورشید پی ساخت، هشت نامه نگاشته ام و فرستادن را به سر کار فرزندی خان باز گذاشته، او نفرستاد یا آرنده نداد، مرا گناهی نیست و بر راستی این گفت چون بار خدا که پیدا و نهان را آگاه است گواهی هست. چنین هنگام با چنان هنگامه کی دل انداز فراموشی کند یا خامه دمساز خاموشی گردد، خرید خانه و اندود بن تا آستانه همایون باد وبدشگونی را هزار ساله رخت بخت از کاخ و کریاسش بیرون، فرد: حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۲۰۰ - سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید
سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید اوحدی مراغه‌ای : غزلیات
غزل ۵۷۱ - نه مانند تو زیبایی ببینم
نه مانند تو زیبایی ببینم همام تبریزی : مفردات
شماره ۲۴ - بیش ازان است که آید ز زبان تقریرش
بیش ازان است که آید ز زبان تقریرش مولوی : دفتر سوم
بخش ۲۰۲ - ذکرخیال بد اندیشیدن قاصر فهمان
پیش از آنْکْ این قِصّه تا مَخْلَص رَسَد نورعلیشاه : بخش دوم
شماره ۷۷ - مرا اتفاق از هجوم مخالف
مرا اتفاق از هجوم مخالف
بخش ۷ - احدیه الجمع
احدیت که جمع اندر بیانست غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۲۷۹ - زهی باغ و بهار جان فشانان
زهی باغ و بهار جان فشانان صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۹۷۷ - ساده است از نقش انجم آسمان عاشقان
ساده است از نقش انجم آسمان عاشقان سلمان ساوجی : قطعات
قطعه ۱۷ - به نسب نیست نسبت مردم
به نسب نیست نسبت مردم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۶۶۹ - ساغر می دور از آن لبها اگر یک دم شود
ساغر می دور از آن لبها اگر یک دم شود جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۱۴۳ - سرو از قد و قامت تو پستست
سرو از قد و قامت تو پستست بابافغانی : غزلیات
شماره ۲۸۵ - نسوزیم که گل این چراغ می ماند
نسوزیم که گل این چراغ می ماند حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۶۱۹ - ای دل ز خوابِ جهل برآور سر غرور
ای دل ز خوابِ جهل برآور سر غرور ظهیرالدین فاریابی : رباعیات
شماره ۶۳ - در پیش کمان گروهه شاه قزل
در پیش کمان گروهه شاه قزل صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۸۲۲ - ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزد
ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزد نهج البلاغه : حکمت ها
دقت در انتخاب نماینده و نوشتن نامه
وَ قَالَ عليه‌السلام رَسُولُكَ تَرْجُمَانُ عَقْلِكَ سنایی غزنوی : غزلیات
غزل ۲۹۹ - جام را نام ای سنایی گنج کن
جام را نام ای سنایی گنج کن عطار نیشابوری : مظهرالعجایب
در شرح حال خود فرماید
حال خود بشنوز من ای مرد نیک عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۵۱۰ - به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم
به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم یغمای جندقی : بخش دوم
شمارهٔ ۱۷ - به میرزا احمد صفائی نوشته
احمد نامه دلخواه که نوشته فرزندی هنر را همراه بود، تماشاگاه دیده و تیمارگاه دل افتاد. زبان را ستایش سرود و روان را سنگ آسایش گرفت. روزی که خاست بی نشست خسرو غازی خاک خواری بر سر اورنگ جمشید و افسر کی ریخت، تاکنون که نشست بی خاست شاه جوان بخت سپهر تخت مرز ری را پروین پایه و خورشید پی ساخت، هشت نامه نگاشته ام و فرستادن را به سر کار فرزندی خان باز گذاشته، او نفرستاد یا آرنده نداد، مرا گناهی نیست و بر راستی این گفت چون بار خدا که پیدا و نهان را آگاه است گواهی هست. چنین هنگام با چنان هنگامه کی دل انداز فراموشی کند یا خامه دمساز خاموشی گردد، خرید خانه و اندود بن تا آستانه همایون باد وبدشگونی را هزار ساله رخت بخت از کاخ و کریاسش بیرون، فرد: حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۲۰۰ - سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید
سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید اوحدی مراغه‌ای : غزلیات
غزل ۵۷۱ - نه مانند تو زیبایی ببینم
نه مانند تو زیبایی ببینم همام تبریزی : مفردات
شماره ۲۴ - بیش ازان است که آید ز زبان تقریرش
بیش ازان است که آید ز زبان تقریرش مولوی : دفتر سوم
بخش ۲۰۲ - ذکرخیال بد اندیشیدن قاصر فهمان
پیش از آنْکْ این قِصّه تا مَخْلَص رَسَد نورعلیشاه : بخش دوم
شماره ۷۷ - مرا اتفاق از هجوم مخالف
مرا اتفاق از هجوم مخالف