شماره ۱۴۳ - سرو از قد و قامت تو پستست

سرو از قد و قامت تو پستست
بر خاک ره از غمت نشستست ۱

گویی که گل مرا ز بنیاد
از آب و هوای تو سرشتست ۲

از سر بگذشت آب چشمم
اینم به فراق سرگذشتست ۳

این عادت و خوی و بوی کاوراست
ز آدم نبود که او فرشتست ۴

تخم غم مهر خویش گویی
در جان رهی به عشق کشتست ۵

کشتی به جفا جهانی آخر
یک روز نگفته ای که زشتست ۶

حال دل خویش چون بگویم
گویی تو که اینش سرنبشتست ۷