صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۸۲۲ - ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزد
ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزد نهج البلاغه : حکمت ها
دقت در انتخاب نماینده و نوشتن نامه
وَ قَالَ عليه‌السلام رَسُولُكَ تَرْجُمَانُ عَقْلِكَ سنایی غزنوی : غزلیات
غزل ۲۹۹ - جام را نام ای سنایی گنج کن
جام را نام ای سنایی گنج کن عطار نیشابوری : مظهرالعجایب
در شرح حال خود فرماید
حال خود بشنوز من ای مرد نیک عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۵۱۰ - به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم
به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم یغمای جندقی : بخش دوم
شمارهٔ ۱۷ - به میرزا احمد صفائی نوشته
احمد نامه دلخواه که نوشته فرزندی هنر را همراه بود، تماشاگاه دیده و تیمارگاه دل افتاد. زبان را ستایش سرود و روان را سنگ آسایش گرفت. روزی که خاست بی نشست خسرو غازی خاک خواری بر سر اورنگ جمشید و افسر کی ریخت، تاکنون که نشست بی خاست شاه جوان بخت سپهر تخت مرز ری را پروین پایه و خورشید پی ساخت، هشت نامه نگاشته ام و فرستادن را به سر کار فرزندی خان باز گذاشته، او نفرستاد یا آرنده نداد، مرا گناهی نیست و بر راستی این گفت چون بار خدا که پیدا و نهان را آگاه است گواهی هست. چنین هنگام با چنان هنگامه کی دل انداز فراموشی کند یا خامه دمساز خاموشی گردد، خرید خانه و اندود بن تا آستانه همایون باد وبدشگونی را هزار ساله رخت بخت از کاخ و کریاسش بیرون، فرد: حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۲۰۰ - سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید
سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید اوحدی مراغه‌ای : غزلیات
غزل ۵۷۱ - نه مانند تو زیبایی ببینم
نه مانند تو زیبایی ببینم همام تبریزی : مفردات
شماره ۲۴ - بیش ازان است که آید ز زبان تقریرش
بیش ازان است که آید ز زبان تقریرش مولوی : دفتر سوم
بخش ۲۰۲ - ذکرخیال بد اندیشیدن قاصر فهمان
پیش از آنْکْ این قِصّه تا مَخْلَص رَسَد نورعلیشاه : بخش دوم
شماره ۷۷ - مرا اتفاق از هجوم مخالف
مرا اتفاق از هجوم مخالف حکیم نزاری : دستورنامه
بخش ۳۶ - حکایت
گذر بودمان بر براکوهِ تون ابن یمین فَرومَدی : غزلیات
شماره ۹۷ - باز آمد آن نگار که از ما بریده بود
باز آمد آن نگار که از ما بریده بود رشیدالدین میبدی : ۷۹- سورة النازعات- مکیة
النوبة الثالثة
قوله تعالى: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسم عزیز لربّ عزیز، سماعه یحتاج الى سمع عزیز و ذکره یحتاج الى وقت عزیز، و فهمه یحتاج الى قلب عزیز. عطار نیشابوری : عذر آوردن مرغان
حکایت صوفیی که هرگاه جامه می‌شست باران می‌آمد
صوفیی چون جامه شستی گاه گاه اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۱۳۰۴ - آن دم که دل ربودی در قصد دین نبودی
آن دم که دل ربودی در قصد دین نبودی سوزنی سمرقندی : قصاید
شمارهٔ ۱۶۶ - در مدح دهقان اجل احمد سمسار
ای رنگ رخت گونه گلنار شکسته آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۲۶۸ - این فتنه که چشم تو برانگیخت
این فتنه که چشم تو برانگیخت سعدی : غزلیات
غزل ۳۲۱ - آن که هلاک من همی‌خواهد و من سلامتش
آن که هلاک من همی‌خواهد و من سلامتش صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۶۶۷ - زاهد از خشکی سبکروحانه بیرون آمدی
زاهد از خشکی سبکروحانه بیرون آمدی
غزل ۳۸۲۲ - ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزد
ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزد نهج البلاغه : حکمت ها
دقت در انتخاب نماینده و نوشتن نامه
وَ قَالَ عليه‌السلام رَسُولُكَ تَرْجُمَانُ عَقْلِكَ سنایی غزنوی : غزلیات
غزل ۲۹۹ - جام را نام ای سنایی گنج کن
جام را نام ای سنایی گنج کن عطار نیشابوری : مظهرالعجایب
در شرح حال خود فرماید
حال خود بشنوز من ای مرد نیک عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۵۱۰ - به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم
به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم یغمای جندقی : بخش دوم
شمارهٔ ۱۷ - به میرزا احمد صفائی نوشته
احمد نامه دلخواه که نوشته فرزندی هنر را همراه بود، تماشاگاه دیده و تیمارگاه دل افتاد. زبان را ستایش سرود و روان را سنگ آسایش گرفت. روزی که خاست بی نشست خسرو غازی خاک خواری بر سر اورنگ جمشید و افسر کی ریخت، تاکنون که نشست بی خاست شاه جوان بخت سپهر تخت مرز ری را پروین پایه و خورشید پی ساخت، هشت نامه نگاشته ام و فرستادن را به سر کار فرزندی خان باز گذاشته، او نفرستاد یا آرنده نداد، مرا گناهی نیست و بر راستی این گفت چون بار خدا که پیدا و نهان را آگاه است گواهی هست. چنین هنگام با چنان هنگامه کی دل انداز فراموشی کند یا خامه دمساز خاموشی گردد، خرید خانه و اندود بن تا آستانه همایون باد وبدشگونی را هزار ساله رخت بخت از کاخ و کریاسش بیرون، فرد: حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۲۰۰ - سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید
سختی به ضعیفان جهان بی سبب آید اوحدی مراغه‌ای : غزلیات
غزل ۵۷۱ - نه مانند تو زیبایی ببینم
نه مانند تو زیبایی ببینم همام تبریزی : مفردات
شماره ۲۴ - بیش ازان است که آید ز زبان تقریرش
بیش ازان است که آید ز زبان تقریرش مولوی : دفتر سوم
بخش ۲۰۲ - ذکرخیال بد اندیشیدن قاصر فهمان
پیش از آنْکْ این قِصّه تا مَخْلَص رَسَد نورعلیشاه : بخش دوم
شماره ۷۷ - مرا اتفاق از هجوم مخالف
مرا اتفاق از هجوم مخالف حکیم نزاری : دستورنامه
بخش ۳۶ - حکایت
گذر بودمان بر براکوهِ تون ابن یمین فَرومَدی : غزلیات
شماره ۹۷ - باز آمد آن نگار که از ما بریده بود
باز آمد آن نگار که از ما بریده بود رشیدالدین میبدی : ۷۹- سورة النازعات- مکیة
النوبة الثالثة
قوله تعالى: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسم عزیز لربّ عزیز، سماعه یحتاج الى سمع عزیز و ذکره یحتاج الى وقت عزیز، و فهمه یحتاج الى قلب عزیز. عطار نیشابوری : عذر آوردن مرغان
حکایت صوفیی که هرگاه جامه می‌شست باران می‌آمد
صوفیی چون جامه شستی گاه گاه اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۱۳۰۴ - آن دم که دل ربودی در قصد دین نبودی
آن دم که دل ربودی در قصد دین نبودی سوزنی سمرقندی : قصاید
شمارهٔ ۱۶۶ - در مدح دهقان اجل احمد سمسار
ای رنگ رخت گونه گلنار شکسته آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۲۶۸ - این فتنه که چشم تو برانگیخت
این فتنه که چشم تو برانگیخت سعدی : غزلیات
غزل ۳۲۱ - آن که هلاک من همی‌خواهد و من سلامتش
آن که هلاک من همی‌خواهد و من سلامتش صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۶۶۷ - زاهد از خشکی سبکروحانه بیرون آمدی
زاهد از خشکی سبکروحانه بیرون آمدی