مفاتیح الجنان : زیارات مخصوصه امام حسین (ع)
زیارت امام حسین (ع) در عید فطر و قربان
به سند معتبر از امام صادق(علیه السلام) روایت شده: هرکه در یک شب از سه شب ذیل، قبر امام حسین(علیه السلام) را زیارت کند، گناهان گذشته و آینده اش آمرزیده شود: «شب عید فطر» یا «قربان» یا «نیمه شعبان»؛
فصیحی هروی : غزلیات
شماره ۱۹۴ - کو حریفی تا دو جامی از می احمر زنیم
کو حریفی تا دو جامی از می احمر زنیم
بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۴۹ - غنچه‌سان بی‌در است خانهٔ ما
غنچه‌سان بی‌در است خانهٔ ما
اقبال لاهوری : پیام مشرق
پیام
از من ای باد صبا گوی به دانای فرنگ
جامی : دفتر اول
بخش ۲۰ - اشارت به آنکه در ترکیب و ترتیب حروف کلمه طیبه اشعاری هست به ستر توحید که مفهوم و مضمون آنست
نیست لا اله الا الله
صفایی جندقی : غزلیات
شماره ۳۶ - پیمان به پا فکنده ونالی ز دست ما
پیمان به پا فکنده ونالی ز دست ما
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۹۸۵ - سواد شب دل شب زنده دار می خواهد
سواد شب دل شب زنده دار می خواهد
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۱۵۹ - تا برآورد آن بهشتی روی از بر پیرهن
تا برآورد آن بهشتی روی از بر پیرهن
مولوی : غزلیات
غزل ۸ - جز وی چه باشد کز اجل اندر رباید کل ما
جُز وی چه باشد کَزْ اَجَلْ اَنْدَر رُبایَد کُلِّ ما
لالایی ها : بخش اول
خدا یارت همیشه
لالا لالا خدا یارت همیشه
جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۵۳۶ - نگارا وقت آن آمد که گل بر بار خوش باشد
نگارا وقت آن آمد که گل بر بار خوش باشد
ترانه های کودکانه : بخش اول
بازی (عمو پورنگ)
هو هو چی چی، چی شد، هیچی
ملا احمد نراقی : مثنوی طاقدیس
بخش ۱۱۵ - اتمام اذان مرحوم میرقدس سره و احرام بستن به نماز
آمد از بام و به گنبد پا نهاد
عطار نیشابوری : باب بیست و یكم: در كار با حق گذاشتن و همه از او دیدن
شماره ۶ - گر تن گویم به خویشتن مینرود
گر تن گویم به خویشتن مینرود
ملک‌الشعرای بهار : مثنویات
شمارهٔ ۶۷ - داستان رستم و اسفندیار
چو اسفندیار آن شه نیک‌بخت
سنایی غزنوی : غزلیات
غزل ۱۱۱ - عشق آن معشوق خوش بر عقل و بر ادراک زد
عشق آن معشوق خوش بر عقل و بر ادراک زد
مولوی : غزلیات
غزل ۳۰۰۴ - بزم و شراب لعل و خرابات و کافری
بَزم و شرابِ لَعْل و خَرابات و کافَری
ادیب صابر : مفردات
شماره ۲ - آب عنب تو گیر که اهل طرب تویی
آب عنب تو گیر که اهل طرب تویی
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۸۲۳ - روزی که چشم بر رخ او باز می کنم
روزی که چشم بر رخ او باز می کنم
فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۱۱۱ - ذره ذره نور حق را جلوه گاهی دیگر است
ذره ذره نور حق را جلوه گاهی دیگر است