شماره ۶۱۹ - ای دل ز خوابِ جهل برآور سر غرور

ای دل ز خوابِ جهل برآور سر غرور
تا بو که بگذری به سلامت ازین فتور ۱

گر بایدت که حشرِ تو با صالحان بود
در موقفِ جزا که بود موعدِ نشور ۲

این جا ز خود بمیر و به حق زنده باز شو
حاجت نباشدت به سرافیل و نفخِ صور ۳

گر بشنوی به گوش ارادت حدیثٍ صدق
افعالِ ماست مالک و اشخاصِ ما قبور ۴

گر هیچ صبر داری تا ساقی بهشت
فردا نهد به دستِ تو بر ساغرِ طهور ۵

نیکو و گرنه حالی خالی مدار کف
زان آبِ آتشین که بخارش بود بخور ۶

راحی که هست رایحۀ او حیاتٍ محض
روحی که هست جاذبۀ او غذایِ حور ۷

نوری که هست مقتبس از شمعِ آفتاب
بل آفتاب کرده ازو اقتباسِ نور ۸

گویند در بهشت شراب است و شهد و شیر
تا خود که را دهند ولی آخرالامور ۹

هر کو بهشتِ وایۀ خود می‌کند طلب
پس غیبت از خودیِ خودش بهتر از حضور ۱۰

ای خودپرست بیش مشو مشتغل به خویش
نزدیکِ خود مباش که افتی ز دست دور ۱۱

پندِ محقّقان نکند نیک‌بخت رد
بر من ز حاسدان مشنو افترا و زور ۱۲

من وعظ می‌کنم نه جدل می‌زنم چه غم
گر مدّعی قبول کند ور شود نفور ۱۳

صبر و ثبات عادت و خو کن نزاریا
باشد ظفر هر آینه از جانبِ صبور ۱۴