شماره ۶۱۸ - بس که خوردیم تازیانۀ دور

بس که خوردیم تازیانۀ دور
پا کشیدیم بر کرانۀ دور ۱

قندِ شیرین و زهرِ تلخ به هم
هر دو دیدیم در خزانۀ دور ۲

گه‌گهی شوقِ عشقِ پوشیده
جلوه می‌کرد در میانۀ دور ۳

عاقبت آمد از کمانِ مراد
تیرِ امّید بر نشانۀ دور ۴

تا گوارنده خنبکی باقی
مانده بود از شراب‌خانۀ دور ۵

تا به اکنون به کوزه می‌پیمود
بیش و کم قابض زمانۀ دور ۶

هین که زین پس رسید کوزه به دُرد
شد تهی خنبِ باقیانۀ دور ۷

منقطع شد بهانۀ ساقی
ختم شد مقطعِ فسانۀ دور ۸

حالیا لامحاله زود نه دیر
متبدّل کند یگانۀ دور ۹

خود نزاری چو مرغ تسلیم است
بود فارغ ز دام و دانۀ دور ۱۰