هجویری : بابٌ فی ذکر ائمّتهم من التّابعین، رضوان اللّه علیهم
۱- اویس قرنی، رضی اللّه عنه
و منهم: آفتاب امت، و شمع دین و ملت، اویس قرنی، رضی اللّه عنه
آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۷۳۲ - تا چه شکوه بود از اختر نامسعودم
تا چه شکوه بود از اختر نامسعودم
سیف فرغانی : قصاید و قطعات (گزیدهٔ ناقص)
شماره ۲ - عشق سلطان کرد بر ملک سخن رانی مرا
عشق سلطان کرد بر ملک سخن رانی مرا
مولوی : دفتر سوم
بخش ۱۰۵ - رفتن هر دو خصم نزد داود علیه السلام
می‌کَشیدَش تا به داوودِ نَبی
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۹۲۳ - راز نهان ز سینه در انداز جستن است
راز نهان ز سینه در انداز جستن است
عطار نیشابوری : دفتر اول
در صورت جان دادن و جانان دیدن فرماید
بده جان گر خبر داری در این تو
عطار نیشابوری : باب پنجاهم: در ختم كتاب
شماره ۳۳ - تا بود مجال گفت، جان، دُرها سفت
تا بود مجال گفت، جان، دُرها سفت
محتشم کاشانی : غزلیات
غزل ۵۱۷ - گفتم ز پند من شود تغییر در اطوار تو
گفتم ز پند من شود تغییر در اطوار تو
جمال‌الدین عبدالرزاق : قصاید
شمارهٔ ۹۸ - در شکایت از روزگار
منم آنکس که عقل را جانم
سعدی : باب اول در عدل و تدبیر و رای
گفتار اندر دفع دشمن به رای و تدبیر
میان دو بد خواه کوتاه دست
امام خمینی : قطعات و اشعار پراکنده
پیام بلبل
بوسه زد باد بهاری به لب سبزه، به ناز
یغمای جندقی : مراثی و نوحه‌ها
شماره ۳۱ - نوری که در لطافت از سایه تن بتابش
نوری که در لطافت از سایه تن بتابش
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۲۹۱ - تیغ سیراب تو فیض دم عیسی دارد
تیغ سیراب تو فیض دم عیسی دارد
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۳۵ - روشن نشود چون شرر از سنگ چراغت
روشن نشود چون شرر از سنگ چراغت
جلال عضد : قطعات
شماره ۱۳ - داری اشرف زنی که چون می بست
داری اشرف زنی که چون می بست
ابوالحسن فراهانی : قصاید
شماره ۱۹ - باد نوروز آمد و آورد بوی یاسمین
باد نوروز آمد و آورد بوی یاسمین
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۸۴۰ - سخن سنجی سرآمد در فن گفتار می گردد
سخن سنجی سرآمد در فن گفتار می گردد
فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۳۵۵ - یک بار نکردیم در آن دل اثری چند
یک بار نکردیم در آن دل اثری چند
حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۳۷۳ - گر به شوخی شرری در پر پروانه زدند
گر به شوخی شرری در پر پروانه زدند
غزالی : عنوان دوم - در شناختن حق تعالی
فصل دهم
کسانی که از اهل اباحت، از حدود حکم خدا، عزوجل، دست بداشتند، غلط و جهل ایشان از هفت وجه بود.