این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و مستی و بیقراری در عشق سخن میگوید. او از بیتابی و شیدایی عاشقان و ناپایداری حالات عشق میسراید و به مخاطب توصیه میکند که در این راه از دوست رهایی نجوید و به عشق وفادار بماند. همچنین، شاعر از باده و مستی به عنوان نمادی از عشق و شیدایی یاد میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند باده و مستی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا گمراهکننده باشد.
غزل ۱۱۴۷ - بکش بکش که چه خوش میکشی بیار بیار
هَزیمَتانِ رَهِ عشق را قِطار قِطار ۱
کِنار بازگُشادهست عشق از مَستی
رَسید دِلْشُدگان را گَهِ کِنار کِنار ۲
زِ دستِ خویش ازان ساغَری که میدانی
اگر چه نیک خَرابَم بیا بیار بیار ۳
قَرارِ دولَتِ او خواه و از قَرار مَپُرس
که نیست از رُخِ او در دِلَم قَرار قَرار ۴
نِگار کرد زِ خون اشکْ بر رُخِ عاشق
حَلاوتیست دَران رو که زد نِگار نِگار ۵
اَیا کسی که دَرافتادهیی به چَنگالَش
زِ چَنگِ دوستْ رَهیدن طَمَع مَدار مَدار ۶
تو خون بُدیّ و زِ عشقش چو شیر جوشیدی
چو شیرْ خون نَشَوَد تو از این گُذار گُذار ۷
بُرو به باده مَخْدوم شَمسِ دین آمیز
که نیست باده تبریز را خُمار خُمار ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.