شاعر از ساقی میخواهد که به او شراب بدهد تا از تشنگی و خمار رهایی یابد. او از عشق و مستی سخن میگوید و آرزو میکند که با شراب، جهان را زیباتر و شادتر ببیند. شاعر همچنین به رابطهی خود با ساقی و تأثیر شراب بر طبیعت اشاره میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، موضوع شراب و مستی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۱۱۴۶ - مرا بگاه ده ای ساقی کریم عقار
که دوش هیچ نَخُفتم زِ تشنگیّ و خُمار ۱
لَبَم که نامِ تو گوید به بادهاَش خوش کُن
سَرَم خُمارِ تو دارد به مَستیاَش تو بِخار ۲
بِریز باده بر اجسامَم و بر اَعْراضَم
چُنان که هیچ نَمانَد زِ من رَگی هُشیار ۳
وَگَر خَراب شَوَم من بُوَد رَگی باقی
چو جُغدْ هِل که بِگَردد در این خرابْ دیار ۴
چو لاله زار کُن این دشت را به باده لَعْل
رَوا مَدار که موقوف داریام به بهار ۵
زِ توست این شَجَره و خِرقهاَش تو دادهستی
که از شرابِ تو اِشْکوفه کردهاَند اَشْجار ۶
مرا چو مَست کُنی زین شَجَر بَرآرَم سَر
به خنده دلْ بِنِمایَم به خَلْق همچو اَنار ۷
مرا چو وَقْفِ خَراباتِ خویش کردهستی
تواَم خَراب کُنی هم تو باشیام مِعْمار ۸
بیار رَطْلِ گِرانْ تا خَمُش کُنم پِیِ آن
نه لایِق است که باشد غُلامِ تو مِکْثار ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.