غزل ۳۳۶ - مژده ی وصل تو کو کز سر جان برخیزم

مژده ی وصل تو کو کز سر جان برخیزم
طایر قدسم و از دام جهان برخیزم ۱

به ولای تو که گر بنده ی خویشم خوانی
از سر خواجگی کون و مکان برخیزم ۲

یا رب از ابر هدایت برسان بارانی
پیشتر زان که چو گردی ز میان برخیزم ۳

بر سر تربت من با می و مطرب بنشین
تا به بویت ز لحد رقص کنان برخیزم ۴

خیز و بالا بنما ای بت شیرین حرکات
کز سر جان و جهان دست فشان برخیزم ۵

گر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش
تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم ۶

روز مرگم نفسی مهلت دیدار بده
تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخیزم ۷