غزل ۱۸۱ - دل چو دانه، ما مثال آسیا

دل چو دانه، ما مِثالِ آسیا
آسیا کِی دانَد این گَردش چرا؟ ۱

تَن چو سنگ و آبِ او اندیشه‌ها
سنگ گوید آب دانَد ماجَرا ۲

آب گوید آسیابان را بِپُرس
کو فَکَند اَنْدَر نِشیب این آب را ۳

آسیابان گویَدَت کِای نانْ خوار
گَر نگردد، این که باشد نانْبا ۴

ماجَرا بسیار خواهد شد خَمُش
از خدا واپُرس تا گوید تو را ۵