مُطربا عیش و نوش از سَر گیر
یک دو اَبْریشَمَک فروتَر گیر
نَنگ بُگْذار و با حَریفْ بِساز
جَنگْ بُگْذار جام و ساغَر گیر
لُطفِ گُل بین و جُرمِ خارْ مَبین
جَعْد بُگْشا و مُشک و عَنْبَر گیر
فَربه از توست آسْمان و زمین
این یک اِسْتاره را تو لاغَر گیر
دارویِ فَربَهیِّ خَلْق تویی
فَربَهَش کُن چو خواهی و بَرگیر
خُرَّمَش کُن به یک شِکَرخنده
شِکَّری را زِ مصر کمتَر گیر
بَخْت و اِقْبالْ خاکِ پایِ تواَند
هر چه می‌بایَدَت مُیَسَّر گیر
چون که سَعْد و ظَفَر غُلامِ توانَد
دُشمَنَت را هزار لشکَر گیر
ای دل اَرْ آب کوثَرَت باید
آتشِ عشق را تو کوثَر گیر
گر غُلامیِّ قیصرَت باید
بَنده‌اَش را قُباد و قیصَر گیر
هر کِه را نَبْضِ عشقْ می‌نَجَهَد
گَر فَلاطون بُوَد تواَش خَر گیر
هر سَری کو زِ عشقْ پر نَبُوَد
آن سَرَش را زِ دُمْ مُوخَّر گیر
هین مگو رازِ شَمسِ تبریزی
مَکُن اِسْپید و جامِ اَحْمَر گیر

مُطربا عشقْ بازی از سَر گیر
یک دو اَبْریشَمَک فروتَر گیر
چون که در چَرخْ آرَدَت باده
خانه بر بام چَرخ اَخْضَر گیر
مُلْکِ مَستیّ و‌ بی‌خودی داری
تَرکِ سودایِ مُلْکِ سَنْجَر گیر
مَست شو مَست کُن حَریفان را
بار گیر از کُمَیْتِ اَحْمَر گیر
مَستی آمد زِ راهِ بامِ دِماغ
بُرو اندیشه و رَهِ دَر گیر
از رَهِ خُشکْ راه بسیار است
کشتی‌یی ساز واین رَهِ تَر گیر
پَر بَرآوَرْدم و بِپَرّیدم
زانچه خوردم بِخور تو هم پَر گیر
فارِغَم هَمچو مُرغ از مَرکَب
مَرکَبَم را تو لَنْگ و لاغَر گیر
گَر نَرویَد زِ خاکْ هیچ انگور
مَستیِ عشق را مُقَرَّر گیر
شیشه گَر گَر دِگَر نَسازد جام
جامِ مِیْ عشق را مُیَسَّر گیر
پاره روح را کُند نَقْشی
گویَدَت دِلْبَرِ مُصَوَّر گیر
توبه کردم دِگَر نخواهم گفت
توبه مَست را مُزَوَّر گیر
عاشق و مَست و آن گَهی توبه؟
تَرکِ سالوسِ آن فُسونگَر گیر

عارْ بادا جهانیان را عار
از دو سه ماده اَبْلَهِ طَرّار
شَکْلَکِ زاهِدان ولی زِ درون
لَیْسَ فی الدّار سَیِّدی دَیّار
به دو پولِ سیاه بِتْوان یافت
زین چُنین خَربَطانْ دو سه خَروار

خَلْق را زیرِ گُنبَدِ دَوّار
چَشم‌ها کور و دیدنی بسیار
جورِ او کَش از آن که شورشِ دل
نورِ چَشم است یا اولوالاَبْصار
بر دو دیده نَهَم غَمَت کین دَرد
دارویِ خاصِ خُسروی‌ست بِبار
باغِ جانْ خوش زِ سنگْ باران است
ما نخواهیم قَطره سنگْ بِبار
شَمسِ تبریز گوهرِ عشق است
گوهرِ عشق را تو خوار مَدار

آفتابی بَرآمَد از اَسْرار
جامه شویی کنیم صوفی وار
تَنِ ما خِرقه‌یی‌‌ست پُرتَضْریب
جانِ ما صوفیی‌‌ست مَعنی دار
خِرقه پُر زِ بَند روزی چند
جان و عشق است تا اَبَد بر کار
به سَرِ توست شاه را سوگند
با چُنین سَر چه می‌کُنی دَسْتار؟
چون رُخِ توست ماه را قبله
با چُنین رُخ چه می‌کُنی گُلْزار؟
توبها کرده بودی ای نادان
گشته بودی زِ عاشقی بیزار
عشقْ ناگَه جَمالِ خود بِنِمود
توبه سودَت نکرد و اِسْتِغْفار
این جهانْ هَمچو مومِ رَنگارنگ
عشقْ چون آتشی عَظیم شَرار
موم و آتش چو گشت همسایه
نَقْش و رَنگشْ فَنا شود ناچار
گَر بگویم دِگَر فَنا گَردی
وَرْ نگویم نمی‌گُذارد یار
جَنَّةُ الرُّوحِ عِشْقُ خالِقِها
مِنْهُ تَجْری جَمیعةُ الْاَنْهار
مِنْهُ تَصْفَرُّ حُضْرَةُ الْاَوْراق
مِنْهُ تَخْضَرُّ اَغْصُنُ الْاَشْجار
مِنْهُ تَحْمَرُّ وَ جْنَةُ الْمَعْشُوق
مِنْهُ تَصْفَرُّ وَ جْنَةُ الْاَحْرار
مِنْهُ تَهْتَزُّ صُورَةُ الْمَسْرور
مِنْهُ یَبْکِی الْکَئیبُ بِالْاَسْحار
اِنَّ فی الْعِشْقِ فُسْحَةَ الْارْرواح
اِنَّ فی ذاکَ عِبْرَةَ الْاَبْصار
ذُبْتُ فی الْعِشْقِ کَیْ اُعایِنَهُ
ما کَفی اَنْ اَراهُ بالْاثار
اِنَّ الاثارَ تَحْجُبُ الاثار
اِنَّ الاَسْرار تَسْتُرُ الْاَسْرار
کَثْرَةُ الْحُجْبِ لا تُحَجِّبُنی
اِنَّ ذِکْراکَ تَخْرِقُ الْاَسْتار

مَست گشتم زِ ذوقِ دُشنامَش
یا رب آن میْ بِهْ است یا جامَش
طَرَب اَفْزاتَر است از باده
آن سَقَط‌هایِ تَلْخ آشامَش
بَهرِ دانه نمی‌رَوَم سویِ دام
بَلْ که از عشقِ مِحْنَتِ دامَش
آن مَهی که نه شرقی و غربی‌ست
نور بَخشَد شَبَش چو اَیّامَش
خاکِ آدم پُر از عَقیق چراست؟
تا به مَعْدن کَشَد به ناکامَش
گوهرِ چَشم و دلْ رَسولِ حَق است
حَلْقهٔ گوش ساز پیغامَش
تَنْ از آن سَر چو جامِ جان نوشَد
هم از آن سَر بُوَد سَرانجامَش
سرد شُد نِعْمَتِ جهان بر دل
پیشِ حُسنِ وَلیِّ اِنْعامَش
شیخِ هِنْدو به خانقاه آمد
نی تو تُرکی؟ دَراَفکَن از بامَش
کَمِ او گیر و جُمله هِنْدُستان
خاصِ او را بریز بر عامَش
طالِعِ هِند خود زُحَل آمد
گر چه بالاست نَحْس شُد نامَش
رفت بالا نَرَست از نَحْسی
میِ بَد را چه سود از جامَش
بَدِ هِنْدو نِمودم آیِنِه‌اَم
حَسَد و کینه نیست اِعْلامَش
نَفْسْ هِنْدوست و خانقَه دلِ من
از بُرون نیست جَنگ و آرامَش
بَس که اصلِ سُخَن دو رو دارد
یک سپید و دِگَر سِیَه فامَش

توبهٔ من دُرُست نیست خَموش
منِ بی‌توبه را به کَس مَفْروش
بَندهٔ عیب ناک را بِمَران
رَحْمَتِ خویش را ازو بِمَپوش
تو سَمیعِ ضَمیر و فکری و ما
لَب بِبَسته هَمی‌زنیم خُروش
هر غَم و شادی‌یی که صورت بَست
پیشِ تصویر توست خِدمَت کوش
نَقْشْ تسلیم گشته پیشِ قَلَم
گَهْ پَلنگَش کُنیّ و گاهی موش
می‌نِمایَد فَسُرده هر چیزم
هَمچو دیگند هر یکی در جوش
می‌زَنَد نَعْره‌هایِ پنهانی
ذَرّه ذَرّه چو مُرغِ مَرزَنگوش
وَقت آمد که بِشْنَوید اسرار
می‌گُشایَد خدا شما را گوش
وَقت آمد که سَبزپوشان نیز
دَر رَسَند از رِواقِ اَزْرَق پوش

کُلُّ عَقْلٍ بِوَصْلِکُمْ مُدْهَش
کُلُّ خَدٍّ بِبَیْنِکُمْ مُخْدَش
مَست گشتم زِ طَعْنه و لافَش
دُردی‌اَش خوش‌تَر است یا صافَش؟
بَصَرُ الْعَقْلِ مِنْ جَلالَتِکُم
مَثَلُ التُّرْکِ عَیْنُهُ اَخْفَش
کَر شَوَم تا بُلندتَر گوید
هر کِه او دَم زَنَد زِ اوصافَش
شارِبُ الْخَمْرِ کَیْفَ لا یَسْکَر؟
صاحِبُ الْحَشْرِ کَیْفَ لا یَنْعَش؟
زان دَمی کو دَمید در عالَم
گشت پُرگُلْ زِ قافْ تا قافَش
مَسْکِنُ الرُّوْحِ حَوْلَ عِزَّتِهِ
مَسْکِنُ لَیْسَ فیهِ یَسْتَوْحِشْ
اَنْدَرآیَد سِپِهر تا زانو
چو کَشَد بویِ مُشک از نافَش
مَنْ اَتاهَ اِلَی الْخُلُودِ اَتیٰ
وَ انْتَهیٰ مِنْ مَکانِهِ الْمُرْعِش
جان بُرید از جهان و عُذْرَش این
کُالْفَتی یافتَم زِ ایلافَش

عیسیِ روح، گُرسنَه‌ست چو زاغ
خَرِ او می‌کُند زِ کُنْجِد کاغ
چونک خَر خورْد جُمله کُنْجِد را
از چه روغن کَشیم بَهرِ چراغ؟
چونک خورشید سویِ عَقرب رفت
شُد جهان تیره رو، زِ میغ و زِ ماغ
آفتابا رُجوع کُن به مَحَل
بر جَبینِ خَزان و دِیْ نِهْ داغ
آفتابا تو در حَمَلْ جانی
از تو سَرسَبز خاک و خَندانْ باغ
آفتابا چو بِشْکَنی دلِ دِیْ
از تو گردد بهارْ گرمْ دِماغ
آفتابا زَکاتِ نورِ تو است
آنچ این آفتاب کرد اِبْلاغ
صد هزار آفتاب دید احمد
چون تو را دیده بود او مازاغ
زان نگشت او بگِردِ پایه حوض
کو زِ بَحرِ حَیات دید اِسْباغ
آفتابَت از آن هَمی‌خوانَم
که عبارت زِ توست، تَنگْ مَساغ
مُژده تو چو دَرفکَند بهار
باغْ بَرداشت بَزم و مَجْلِس و لاغ
کرده مَستانِ باغْ اِشْکوفه
کرده سیرانِ خاکْ اِسْتِفراغ
حُلّه بافانِ غَیب می‌بافَند
حُلّه‌ها و پَدید نیست پَناغ
کِی گُذارَد خدا تو را فارغ؟
چون خدا را زِ کار نیست فَراغ
صد هزاران بِنا و یک بَنّا
رنگِ جامه هزار و یک صَبّاغ
نَغْزها را مِزاجِ او مایه
پوست‌ها را عِلاجِ او دَبّاغ
لعْل‌ها را دَرَخشِ او صَیقل
سیم و زَر را کِفایَتَش صَوّاغ
بُلبُلان ضَمیرْ خود دِگَرند
نُطْقِ حِسْ پیششان چو بانگِ کلاغ
بَسْ که هَمرازِ بُلبُلان نَبْوَد
آنک بیرون بُوَد زِ باغ و زِ راغ

ای ظَریفِ جهان، سَلامُ عَلَیک
ای غَریبِ زمان، سَلامُ عَلَیک
ای سَلام تو در نگُنجیده
در خَمِ آسْمان، سَلامُ عَلَیک
دی که بُگْذشت، رویْ واپَس کرد
کِی زِ هَجْرت فَغان، سَلامُ عَلَیک
روزِ فردا زِعشقِ تو گوید
زوتَرَم دَررَسان، سَلامُ عَلَیک
گوشِ پنهان کجاست تا شِنَود
از جهانِ نَهان، سَلامُ عَلَیک
هر سَلامی که در جهان شِنَوی
چون صدایی‌ست زان، سَلامُ عَلَیک
زین صدا دَرگُذر بَرابَرِ کوه
تا بِبینی عِیان، سَلامُ عَلَیک
من زِغیرت، سلامِ تو پوشَم
تا نَدانَد دَهان، سَلامُ عَلَیک
چون بِبَستَم دهانْ سَلامَت شُد
جانِبِ گُلْسِتان، سَلامُ عَلَیک
ای صَلاحِ جهان، صَلاحُ الدّین
بر تو تا جاودان، سَلامُ عَلَیک

ای ظَریفِ جهان، سَلامُ عَلَیک
اِنَّ دائی وَصِحَّتی بِیَدَیْک
دارویِ دَردِ بَنده چیست؟ بگو
قُبْلَةٌ لَوْ رُزِقْتُ مِنْ شَفَتَیْک
از تو آیَم بَرِ تو هم به نَفیر
آهِ، اَلْمُسْتَغاثُ مِنْکَ اِلَیْک
گَر به خِدمَت نمی‌رَسَم به بَدَن
اِنَّمَا الرُّوحُ وَالفُوْادُ لَدَیْک
گر خِطابی نمی‌رَسَد بی‌حَرف
پس جهان پُر چرا شُد از لَبَّیْک؟
نَحْس گوید تو را که بَدِّلْنی
سَعْد گوید تو را که یا سَعْدَیْک

اَیُّهَا النُّورُ فِی الْفُؤاد، تَعال
غَایَةَ الْجَدِّ وَالْمُراد، تَعال
اَنْتَ تَدْری حَیاتُنا بِیَدَیْک
لا تُضَیِّقْ عَلَی العِباد، تَعال
اَیُّهَا الْعِشْقُ اَیُّهَا الْمَعْشُوقْ
حُلْ عَنِ الصَّدِ وَالْعِناد، تَعال
یا سُلَیْمانُ ذی الْهَداهِدُ لَکْ
فَتَفَقَّدْ بِالْاِفْتِقاد، تَعال
اَیُّهَا السّابِقُ الَّذی سَبَقَتْ
مِنْکَ مَصْدُوقَةُ الْوَداد، تَعال
فَمِنَ الْهَجْرِ ضَجَّتِ الْاَرْواح
اَنْجِز الْعَوْدَ یا مَعاد، تَعال
اُسْتُرِ الْعَیْبَ وَابْذُلِ الْمَعْرُوف
هکَذا عادَةُ الْجَواد، تَعال
چه بُوَد پارسی تَعال؟ بیا
یا بیا یا بِدِه تو داد، تَعال
چون بیایی زِهی گُشاد و مُراد
چون نیایی زِهی کَساد، تَعال
ای گُشادِ عَرَب قُبادِ عَجَم
تو گُشایی دِلَم به یاد، تَعال
ای درونَم تَعالَ گویانْ تو
وِیْ زِبودِ تو بود و باد، تَعال
طُفْتُ فیکَ الْبِلادَ یا قَمَرًا
بی مُحیطًا وَبِالْبِلاد، تَعال
اَنْتَ کَالشَّمْسِ اِذْ دَنَتْ وَنَأَتْ
یا قَریبًا عَلَی الْبِعاد، تَعال

تشنهٔ خویش کُن، مَدِه آبم
عاشقِ خویش کُن، بِبَر خوابم
تا شب و روز در نماز آیم
ای خیالِ خوشِ تو مِحْرابم
گَر خیالِ تو در فَنا یابَم
در زمانْ سویِ مرگْ بِشْتابم
بر امیدِ خیالِ گوهرِ تو
جاذبِ هر مِسی چو قُلّابم
بر امیدِ مُسبِّبُ الْاَسْباب
رَهزَنِ کاروانِ اَسْبابم
رَحْمتی آر و پادشاهی کُن
کین فِراقِ تو بَر نمی‌تابم
زان هَمی‌گردم و هَمی‌نالَم
که بر آبِ حَیاتْ دولابم
زان چو روزَن گُشاده‌ام دل و چَشم
که تویی آفتاب و مَهْتابم
آن زمانی که نامِ تو شِنَوَم
مَست گردند نام و اَلْقابم
آن زمانی که آتشِ تو رَسَد
بجَهَد این دلِ چو سیمابم
بس کُن از گفت، کَزْ غُبارِ سُخَن
خود سُخَن بَخش را نمی‌یابم

کونِ خَر را نِظامِ دین گفتم
پُشک را عَنْبَرِ ثَمین گفتم
اَنْدَرین آخُرِ جهان زِ گِزاف
بَسْ چَمَن نامِ هر چَمین گفتم
طوق بر گَردنِ کَپی بَستم
نامِ اَعْلی بر اَسْفَلین گفتم
عُذر خواهید روح را که زِ عَجْز
صِفَتِ روحْ بَهرِ طین گفتم
حلیهٔ آدم و خَلیفهٔ حَق
به هر اِبْلیس و هر لَعین گفتم
زاغ را بُلبُلِ چَمَن خواندم
خار را سَرو و یاسَمین گفتم
دیو را جِبْرئیل کردم نام
ژاژ را حُجَّتِ مُبین گفتم
ای دَریغا که کانِ نِفرین را
از طَمَعْ چند آفرین گفتم
از خَری بود آن نَبُد زِ خِرَد
که خَرِ ماده را تَکین گفتم
توبه کردم ازین خَطا گفتن
همه عُمرم بَسْ اَرْ همین گفتم

آمدم باز تا چُنان گردم
که چو خورشید جُمله جان گردم
سَرِ خُمِّ رَحْیق بُگْشایم
سَردِهِ بَزمِ سَرخوشان گردم
عِشرت اکنون عَلَم به صَحرا زد
من چو فِکْرت چرا نَهان گردم؟
باغ خُلْد است جانِ من تا من
قُرَّةُ الْعینِ باغبان گردم
برنگردم به گِردِ خود چون قُطب
گِردِ قُطْبان، چو آسْمان گردم
چون شَبَم روز گشت، ای سُلطان
فارغ از بام و پاسْبان گردم
کانِ زَرَّم، نِیَم زَرِ مَحدود
که پِیِ سنگِ اِمْتِحان گردم
تَن زن از هِی هِی شَبانانه
پادشاهَم، چرا شَبان گردم؟

آتشی از تو در دَهان دارم
لیکْ صد مُهر بر زبان دارم
دو جهان را کُند یکی لُقمه
شُعله‌هایی که در نَهان دارم
گَر جهانْ جُملِگی فَنا گردد
بی ‌جهانْ مُلْکِ صد جهان دارم
کاروان‌ها که بارِ آن شِکَر است
من زِ مصرِ عَدَم رَوان دارم
من زِ مَستیِّ عشقْ بی‌‌خَبَرم
که از آن سود یا زیان دارم
چَشمِ تَن بود دُرفَشان از عشق
تا کُنون جانِ دُرفَشان دارم
بَندِ خانه نِیَم که چون عیسی
خانه بر چارُم آسْمان دارم
شُکر آن را که جان دَهَد تَن را
گَر بِشُد جان، جانِ جان دارم
آنچ داده‌ست شَمسِ تبریزی
زِ من آن جو، که من همان دارم

در طَریقَت دو صد کَمین دارم
لیکْ صد چَشمِ خُرده­بین دارم
این نشان­ها که بر رُخَم پیداست
دان که از شاهِ هم­نشین دارم
آن یکی گنج کَزْ جهان بیش است
در دل و جانِ خود، دَفین دارم
ظُلْمَت شَکّ جایِ من بادا
گَر از آن رو سَرِ یَقین دارم
من نَهانی زِ جِبْرئیلِ اَمین
جِبْرئیلِ دِگَر امین دارم
نَقْشِ چین مَر مرا چه کار آید؟
چون که بر رُخْ زِ عشقْ چین دارم
اسپِ اِقْبال را بِبُرَّم پِی
زان که بر پُشتِ عشقْ زین دارم
پایْ‌دار است جانِ من در عشق
چون که پاهایِ آهنین دارم
از دَمَم بویِ باغ می‌آید
کَزْ درونْ باغ و یاسَمین دارم
از فَرَح پایم از زمین دور است
چون که در لامَکانْ زمین دارم
رو به تبریز، شَرحِ این بِطَلَب
زان که من این زِ شَمسِ دین دارم

تا به جانْ مَستِ عشقِ آن یارم
سَردِهِ باده‌های اَنْوارم
هر دَمی گَر نه جانِ نو دَهَدَم
ای دل از جانِ خویش بیزارم
گِردِ آن مَهْ چو چَرخْ می‌گردم
پس دِگَر چیست در زمین کارم؟
بر سَرِ کارگاهٔ خوبی بود
سوزَنَش کرده است چون تارم
سوزَنَم چَنگ شُد از او در تار
تا به آوازِ زیرْ می‌زارم
تا من این کارگاهِ عالَم را
کو حِجابِ حَق است، بَردارم
تا بِسوزم حِجابِ غَفْلَت و خواب
ز آتَشِ چَشم‌هایِ بیدارم
تا بیابَم زِ شَمسِ تبریزی
صِحَّت این ضَمیرِ بیمارم

هِمَّتَم شُد بُلند و تَدبیرم
جُز به پیشِ تو من نمی‌میرم
تو دَهانم گرفته‌یی که خَموش
تو دَهان­گیر و من جَهان‌گیرم
زان زِ عالَم رُبوده‌ام حَلْقه
که به دستِ تو است زَنجیرم
پیرْ ما را زِ سَر جوان کرده‌ست
لاجَرَم هم جوان و هم پیرم
چون گُشادِ من از کَمانِ تو است
راست رو، خَصْم دوزْ چون تیرم
با گُشادَت چه جایِ تیر و کَمان
هر دو را بِشْکَنم، بِنَپْذیرم
دیدنِ غیرِ تو نِفاق بُوَد
من نه مَردِ نِفاق و تَزویرم
با من آمیختی چو شِکَّر و شیر
چون شِکَر دَرگُداز از آن شیرم
طاقَتَم طاق شُد زِ جُفتیِ خویش
درمَیَفکَن دِگَر به تَاخیرم
دَردِ تَاخیر چون بَرآرَد دود
بَررَوَد تا اَثیرْ تَاثیرم

در وصالَت چَرا بَیاموزَم
در فِراقَت چرا بیاموزَم
یا تو با دَردِ من بیامیزی
یا من از تو دَوا بیاموزَم
می‌گُریزی زِ من که نادانم
یا بیامیزی یا بیاموزَم
پیش از این ناز و خشم می‌کردم
تا من از تو جُدا بیاموزَم
چون خدا با تو است در شب و روز
بعد ازین از خدا بیاموزَم
در فِراقَت سِزایِ خود دیدم
چون بِدیدم سِزا بیاموزَم
خاک پایِ تو را به دست آرم
تا ازو کیمیا بیاموزَم
آفتابِ تو را شَوَم ذَرّه
مَعنیِ وَالضّحی بیاموزَم
کَهْرُبایِ تو را شَوَم کاهی
جَذبهٔ کَهْرُبا بیاموزَم
از دو عالَم دو دیده بَردوزَم
این من از مُصطَفی بیاموزَم
سِرِّ مازاغ و ماطَغی را من
جُز ازو از کجا بیاموزَم؟
در هوایَش طَواف سازم تا
چون فَلَک در هوا بیاموزَم
بَندِ هستی فروگُشادم تا
هَمچو مَهْ بی‌قَبا بیاموزَم
هَمچو ماهی زِرِه زِ خود سازم
تا به بَحْر آشنا بیاموزَم
هَمچو دلْ خون خورَم که تا چون دل
سیرِ بی‌دست و پا بیاموزَم
در وَفا نیست کَس تمام اُستاد
پس وَفا از وَفا بیاموزَم
خَتْمَش این شُد که خوش‌لقایِ مَنی
از تو خوشْ خوش لِقا بیاموزَم