این متن شعری است که به زیبایی و جلالت یک شخصیت یا مفهوم اشاره میکند. شاعر از عشق و ستایش به این شخصیت سخن میگوید و از تأثیرات عمیق آن بر جهان و روح انسان صحبت میکند. متن پر از استعارهها و تصاویر شاعرانه است که زیبایی و عظمت موضوع را به تصویر میکشد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و شاعرانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد تا به درستی درک شود.
غزل ۱۲۹۴ - کل عقل بوصلکم مدهش
کُلُّ خَدٍّ بِبَیْنِکُمْ مُخْدَش ۱
مَست گشتم زِ طَعْنه و لافَش
دُردیاَش خوشتَر است یا صافَش؟ ۲
بَصَرُ الْعَقْلِ مِنْ جَلالَتِکُم
مَثَلُ التُّرْکِ عَیْنُهُ اَخْفَش ۳
کَر شَوَم تا بُلندتَر گوید
هر کِه او دَم زَنَد زِ اوصافَش ۴
شارِبُ الْخَمْرِ کَیْفَ لا یَسْکَر؟
صاحِبُ الْحَشْرِ کَیْفَ لا یَنْعَش؟ ۵
زان دَمی کو دَمید در عالَم
گشت پُرگُلْ زِ قافْ تا قافَش ۶
مَسْکِنُ الرُّوْحِ حَوْلَ عِزَّتِهِ
مَسْکِنُ لَیْسَ فیهِ یَسْتَوْحِشْ ۷
اَنْدَرآیَد سِپِهر تا زانو
چو کَشَد بویِ مُشک از نافَش ۸
مَنْ اَتاهَ اِلَی الْخُلُودِ اَتیٰ
وَ انْتَهیٰ مِنْ مَکانِهِ الْمُرْعِش ۹
جان بُرید از جهان و عُذْرَش این
کُالْفَتی یافتَم زِ ایلافَش ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.