این متن شعری است که درد و رنج هجران و جدایی از معشوق را بیان می‌کند. شاعر از تاریکی و حسرت ناشی از دوری سخن می‌گوید و با استفاده از استعاره‌هایی مانند ماه و دریا، ماهی و آب، و آتش و فرش، احساسات عمیق عاشقانه و عذاب ناشی از فراق را به تصویر می‌کشد. همچنین، شاعر به امید وصال و شفای درد عاشق اشاره می‌کند و از عشق به عنوان نیرویی که می‌تواند زندگی را دگرگون کند، یاد می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی احساسی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۱۲۹۳ - علی الله ای مسلمانان ازان هجران پرآتش
ظَلامٌ فی ظَلامٍ مِنْ فِراقِ الْحِبِّ قَدْ اَغْطَش ۱
چو دور افتاد ماهی جان زِ بَحْر افتاد در حیله
کَما حُوتُ الشَّقی اَلْیَوْمَ فی اَرْضِ الْفَلایَنْبُش ۲
عَجَب نَبْوَد اگر عاشق شود بی‌جان دَرین هِجْران
اِذا مَا الْحُوتُ زالَ الْماءَ لا تَعْجَبْ بِاَنْ یَعْطَش ۳
اگر مُنْکِر شود مَردی زِ سوزِ عاشقِ سوزان
مَتیٰ یَمْتازُ عَیْنُ الشَّمْسِ مِنْ عَیْنٍ لَهُ اَعْمَش ۴
چو فَرشِ وَصل بَردارد شِفا از مَنْزِلِ عاشق
فِراشٌ مِنْ لَهیبِ النّارِ مِنْ تَحْتِ الْفَتیٰ یُفْرَش ۵
که تا پیغامِ آن یوسُف بدین یعقوبِ عشق آید
یُبَرِّدْ ذاکَ وَ الْبُسْتانُ وَ الْفِرْدَوْسُ یَسْتَنْعِش ۶
دِلَم در گوشِ من گوید زِ حِرصِ وَصلِ شَمسُ الدّین
الیٰ تَبْریزَ یُسْتَسْعیٰ وَ فی تَبْریزَ یُسْتَفْتَش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
