این متن به بیان احساسات عمیق و عرفانی میپردازد که شامل مفاهیمی مانند عشق، درد، صبر و ستایش از شمس تبریز است. شاعر از درد و رنجی که به دلیل عشق متحمل میشود سخن میگوید و از شمس تبریز به عنوان گوهر عشق یاد میکند که نباید خوار شمرده شود.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک فارسی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۱۶۴ - خلق را زیر گنبد دوار
چَشمها کور و دیدنی بسیار ۱
جورِ او کَش از آن که شورشِ دل
نورِ چَشم است یا اولوالاَبْصار ۲
بر دو دیده نَهَم غَمَت کین دَرد
دارویِ خاصِ خُسرویست بِبار ۳
باغِ جانْ خوش زِ سنگْ باران است
ما نخواهیم قَطره سنگْ بِبار ۴
شَمسِ تبریز گوهرِ عشق است
گوهرِ عشق را تو خوار مَدار ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.