این متن به بیان احساسات و عواطف انسانی میپردازد که شامل توبه، عیوب، رحمت الهی، تسلیم در برابر خداوند و درک اسرار الهی است. شاعر از ضعفهای خود سخن میگوید و از خداوند طلب رحمت و درک بیشتر میکند. همچنین، به نقش تسلیم در برابر تقدیر و قدرت الهی اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهی مذهبی و عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۲۹۱ - توبهٔ من درست نیست خموش
منِ بیتوبه را به کَس مَفْروش ۱
بَندهٔ عیب ناک را بِمَران
رَحْمَتِ خویش را ازو بِمَپوش ۲
تو سَمیعِ ضَمیر و فکری و ما
لَب بِبَسته هَمیزنیم خُروش ۳
هر غَم و شادییی که صورت بَست
پیشِ تصویر توست خِدمَت کوش ۴
نَقْشْ تسلیم گشته پیشِ قَلَم
گَهْ پَلنگَش کُنیّ و گاهی موش ۵
مینِمایَد فَسُرده هر چیزم
هَمچو دیگند هر یکی در جوش ۶
میزَنَد نَعْرههایِ پنهانی
ذَرّه ذَرّه چو مُرغِ مَرزَنگوش ۷
وَقت آمد که بِشْنَوید اسرار
میگُشایَد خدا شما را گوش ۸
وَقت آمد که سَبزپوشان نیز
دَر رَسَند از رِواقِ اَزْرَق پوش ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.