این متن شعری است که از عشق، مستی و رهایی از دغدغههای دنیوی سخن میگوید. شاعر از مستی و بیخودی به عنوان راهی برای رهایی از مشکلات و رسیدن به آرامش یاد میکند و مخاطب را به ترک دنیای مادی و روی آوردن به عشق و مستی دعوت مینماید.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، اشارات به مستی و بیخودی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب یا گمراهکننده باشد.
غزل ۱۱۶۲ - مطربا عشق بازی از سر گیر
یک دو اَبْریشَمَک فروتَر گیر ۱
چون که در چَرخْ آرَدَت باده
خانه بر بام چَرخ اَخْضَر گیر ۲
مُلْکِ مَستیّ و بیخودی داری
تَرکِ سودایِ مُلْکِ سَنْجَر گیر ۳
مَست شو مَست کُن حَریفان را
بار گیر از کُمَیْتِ اَحْمَر گیر ۴
مَستی آمد زِ راهِ بامِ دِماغ
بُرو اندیشه و رَهِ دَر گیر ۵
از رَهِ خُشکْ راه بسیار است
کشتییی ساز واین رَهِ تَر گیر ۶
پَر بَرآوَرْدم و بِپَرّیدم
زانچه خوردم بِخور تو هم پَر گیر ۷
فارِغَم هَمچو مُرغ از مَرکَب
مَرکَبَم را تو لَنْگ و لاغَر گیر ۸
گَر نَرویَد زِ خاکْ هیچ انگور
مَستیِ عشق را مُقَرَّر گیر ۹
شیشه گَر گَر دِگَر نَسازد جام
جامِ مِیْ عشق را مُیَسَّر گیر ۱۰
پاره روح را کُند نَقْشی
گویَدَت دِلْبَرِ مُصَوَّر گیر ۱۱
توبه کردم دِگَر نخواهم گفت
توبه مَست را مُزَوَّر گیر ۱۲
عاشق و مَست و آن گَهی توبه؟
تَرکِ سالوسِ آن فُسونگَر گیر ۱۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.