این متن شعری است که در آن شاعر از درد و رنج خود سخن میگوید و از خداوند طلب شفا و رحمت میکند. او از دوری از خداوند و ناتوانی در خدمت به او شکایت میکند، اما با این حال روح و قلبش به سوی خداوند متمایل است. شاعر همچنین به مفاهیم نحس و سعد اشاره میکند و از خداوند طلب خیر و برکت مینماید.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان و مفاهیم پیچیدهتر مانند «نحس» و «سعد» نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
غزل ۱۳۲۳ - ای ظریف جهان، سلام علیک
اِنَّ دائی وَصِحَّتی بِیَدَیْک ۱
دارویِ دَردِ بَنده چیست؟ بگو
قُبْلَةٌ لَوْ رُزِقْتُ مِنْ شَفَتَیْک ۲
از تو آیَم بَرِ تو هم به نَفیر
آهِ، اَلْمُسْتَغاثُ مِنْکَ اِلَیْک ۳
گَر به خِدمَت نمیرَسَم به بَدَن
اِنَّمَا الرُّوحُ وَالفُوْادُ لَدَیْک ۴
گر خِطابی نمیرَسَد بیحَرف
پس جهان پُر چرا شُد از لَبَّیْک؟ ۵
نَحْس گوید تو را که بَدِّلْنی
سَعْد گوید تو را که یا سَعْدَیْک ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.