رشیدالدین میبدی : ۲۰- سورة طه- مکیّة
۵ - النوبة الثانیة
قوله: «یَوْمَ یُنْفَخُ فِی الصُّورِ» قرأ بو عمرو ینفخ بالنون و فتحها و ضمّ الفاء کقوله، و نحشر، و قرأ الآخرون ینفخ بالیاء و ضمها و فتح الفاء على غیر تسمیة الفاعل. خلافست میان علماء تفسیر که صور چیست؟ قول حسن با جماعتى آنست که صور جمع صورتست و معنى نفخ صور آنست که فردا در قیامت ربّ العزّة صورتهاى خلق باز آفریند چنان که در دنیا بود، آن گه روحها در وى دمند چنان که در دنیا در رحم مادر صورت بیافرید و روح در وى دمیدند. باز جمهور مفسران مىگویند که صور شبیه قرنى است و اسرافیل در دهن گرفته و گوش بر فرمان حق نهاده تا کى فرماید او را که در آن دمد: اوّل نفخه فزع چنان که ربّ العزّة گفت: «وَ یَوْمَ یُنْفَخُ فِی الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ مَنْ فِی الْأَرْضِ». پس نفخه صعق چنان که گفت: «فَصَعِقَ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ مَنْ فِی الْأَرْضِ». سوم نفخه بعث چنان که گفت: «ثُمَّ نُفِخَ فِیهِ أُخْرى فَإِذا هُمْ قِیامٌ یَنْظُرُونَ». میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۳۰۸ - کس را مسنج جز بترازوی خویشتن
کس را مسنج جز بترازوی خویشتن غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۳۲۲ - از جسم به جان نقاب تا کی؟
از جسم به جان نقاب تا کی؟ اهلی شیرازی : مثنویات متفرقه
در وصف ستون خیمه گوید
چه نهالیست این خجسته ستون اوحدالدین کرمانی : الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
شمارهٔ ۱۵۰ - الرّضا و التّسلیم
تو بر دل من حکم روانی می کن سوزنی سمرقندی : قصاید
شمارهٔ ۵ - در مدح سلطان رکن الدین
خدایگان جهانرا خدای داد عطا مجد همگر : غزلیات
شماره ۷۳ - عید آمد ای نگارین بردار جام باده
عید آمد ای نگارین بردار جام باده کمال خجندی : غزلیات
شماره ۱۵ - بی غمت شاد مباد این دل غم پرور ما
بی غمت شاد مباد این دل غم پرور ما ترکی شیرازی : فصل اول - لطیفه‌نگاری‌ها
شمارهٔ ۱۱ - آهسته رو
در راه عاشقی ست مرا استوار پا فصیحی هروی : غزلیات
شماره ۵۴ - نخل طلبم هیچ مرا برگ و بری نیست
نخل طلبم هیچ مرا برگ و بری نیست غزالی : رکن اول - در عبادات
بخش ۶۲ - کیفیت عمره
چون خواهد که عمره آرد غسل کند و جامه احرام درپوشد چنان که حج را و بیرون شود از مکه تا به میقات عمره و آن جعرانه است و تنعیم و حدیبیه و نیت عمره کند و بگوید، «لبیک بعمره» و به مسجد عایشه، رضی الله عنها و عن ابیها، شود و دو رکعت نماز کند و باز به مکه آید و در راه لبیک می گوید و چون به در مسجد رود از تلبیه بماند و طواف کند و سعی کند، چنان که در حج گفتیم، پس موی بسترد و عمره بدین تمام شود و این در همه سال می توان کرد که کسی که آنجا باشد چندانکه می تواند عمره می کند و اگر نتواند طواف می کند و اگر نتواند در خانه می نگرد و چون در خانه شود میان آن دو عمود نماز می کند و پای برهنه درشود و با توفیر و حرمت و چندانکه می تواند آب زمزم می خورد، چندانکه معده پر شود که به هر نیت که خورد شفا یابد، و بگوید، «اللهم اجعله شفاء من کل سقم و ارزقنا الاخلاص و الیقین و المعافاه فی الدنیا و الاخره». فرخی یزدی : رباعیات
شماره ۷ - در موقع سخت می نباید شد سست
در موقع سخت می نباید شد سست سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۵۵۴ - به هر چمن که دلم با فغان درون آید
به هر چمن که دلم با فغان درون آید صفی علیشاه : رباعیات
شماره ۱۹ - ای جود تو بر وجود اشیاء باعث
ای جود تو بر وجود اشیاء باعث غزالی : رکن دوم - رکن معاملات
بخش ۷۲ - باب اول
بدان که امر معروف و نهی از منکر واجب است و هرکه به وقت بی عذری بماند عاصی است. خدای تعالی می گوید، «و لتکن منکم امه یدعون الی الخیر و یامرون بالمعروف و ینهون عن المنکر» فرمان می دهد و می گوید که باید از شما گروهی باشند که کار ایشان آن بود که خلق را به خیر دعوت کنند و معروف بفرمایند و از منکر باز دارند و این دلیل است که فریضه است، ولیکن فرض کفایت است که چون گروهی بدین قیام کنند کفایت باشد، اما اگر نکند همه خلق بزهکار باشند. امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۹۹۹ - مناز، ای بت چین، که چین هم نماند
مناز، ای بت چین، که چین هم نماند صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۳۴۵ - قدم‌الصدق
قدم کان با اضافه صدق خاست طبیب اصفهانی : غزلیات
شماره ۹۱ - دل عاشق نمی گردد براحت مهربان هرگز
دل عاشق نمی گردد براحت مهربان هرگز صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۳۷۳ - گر فروغ مهر تابان آب می آرد به چشم
گر فروغ مهر تابان آب می آرد به چشم مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۱۹ - خوش بود فرش تن نوردیده
خوش بُوَد فَرشِ تَنْ نَوَردیده
۵ - النوبة الثانیة
قوله: «یَوْمَ یُنْفَخُ فِی الصُّورِ» قرأ بو عمرو ینفخ بالنون و فتحها و ضمّ الفاء کقوله، و نحشر، و قرأ الآخرون ینفخ بالیاء و ضمها و فتح الفاء على غیر تسمیة الفاعل. خلافست میان علماء تفسیر که صور چیست؟ قول حسن با جماعتى آنست که صور جمع صورتست و معنى نفخ صور آنست که فردا در قیامت ربّ العزّة صورتهاى خلق باز آفریند چنان که در دنیا بود، آن گه روحها در وى دمند چنان که در دنیا در رحم مادر صورت بیافرید و روح در وى دمیدند. باز جمهور مفسران مىگویند که صور شبیه قرنى است و اسرافیل در دهن گرفته و گوش بر فرمان حق نهاده تا کى فرماید او را که در آن دمد: اوّل نفخه فزع چنان که ربّ العزّة گفت: «وَ یَوْمَ یُنْفَخُ فِی الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ مَنْ فِی الْأَرْضِ». پس نفخه صعق چنان که گفت: «فَصَعِقَ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ مَنْ فِی الْأَرْضِ». سوم نفخه بعث چنان که گفت: «ثُمَّ نُفِخَ فِیهِ أُخْرى فَإِذا هُمْ قِیامٌ یَنْظُرُونَ». میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۳۰۸ - کس را مسنج جز بترازوی خویشتن
کس را مسنج جز بترازوی خویشتن غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۳۲۲ - از جسم به جان نقاب تا کی؟
از جسم به جان نقاب تا کی؟ اهلی شیرازی : مثنویات متفرقه
در وصف ستون خیمه گوید
چه نهالیست این خجسته ستون اوحدالدین کرمانی : الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
شمارهٔ ۱۵۰ - الرّضا و التّسلیم
تو بر دل من حکم روانی می کن سوزنی سمرقندی : قصاید
شمارهٔ ۵ - در مدح سلطان رکن الدین
خدایگان جهانرا خدای داد عطا مجد همگر : غزلیات
شماره ۷۳ - عید آمد ای نگارین بردار جام باده
عید آمد ای نگارین بردار جام باده کمال خجندی : غزلیات
شماره ۱۵ - بی غمت شاد مباد این دل غم پرور ما
بی غمت شاد مباد این دل غم پرور ما ترکی شیرازی : فصل اول - لطیفه‌نگاری‌ها
شمارهٔ ۱۱ - آهسته رو
در راه عاشقی ست مرا استوار پا فصیحی هروی : غزلیات
شماره ۵۴ - نخل طلبم هیچ مرا برگ و بری نیست
نخل طلبم هیچ مرا برگ و بری نیست غزالی : رکن اول - در عبادات
بخش ۶۲ - کیفیت عمره
چون خواهد که عمره آرد غسل کند و جامه احرام درپوشد چنان که حج را و بیرون شود از مکه تا به میقات عمره و آن جعرانه است و تنعیم و حدیبیه و نیت عمره کند و بگوید، «لبیک بعمره» و به مسجد عایشه، رضی الله عنها و عن ابیها، شود و دو رکعت نماز کند و باز به مکه آید و در راه لبیک می گوید و چون به در مسجد رود از تلبیه بماند و طواف کند و سعی کند، چنان که در حج گفتیم، پس موی بسترد و عمره بدین تمام شود و این در همه سال می توان کرد که کسی که آنجا باشد چندانکه می تواند عمره می کند و اگر نتواند طواف می کند و اگر نتواند در خانه می نگرد و چون در خانه شود میان آن دو عمود نماز می کند و پای برهنه درشود و با توفیر و حرمت و چندانکه می تواند آب زمزم می خورد، چندانکه معده پر شود که به هر نیت که خورد شفا یابد، و بگوید، «اللهم اجعله شفاء من کل سقم و ارزقنا الاخلاص و الیقین و المعافاه فی الدنیا و الاخره». فرخی یزدی : رباعیات
شماره ۷ - در موقع سخت می نباید شد سست
در موقع سخت می نباید شد سست سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۵۵۴ - به هر چمن که دلم با فغان درون آید
به هر چمن که دلم با فغان درون آید صفی علیشاه : رباعیات
شماره ۱۹ - ای جود تو بر وجود اشیاء باعث
ای جود تو بر وجود اشیاء باعث غزالی : رکن دوم - رکن معاملات
بخش ۷۲ - باب اول
بدان که امر معروف و نهی از منکر واجب است و هرکه به وقت بی عذری بماند عاصی است. خدای تعالی می گوید، «و لتکن منکم امه یدعون الی الخیر و یامرون بالمعروف و ینهون عن المنکر» فرمان می دهد و می گوید که باید از شما گروهی باشند که کار ایشان آن بود که خلق را به خیر دعوت کنند و معروف بفرمایند و از منکر باز دارند و این دلیل است که فریضه است، ولیکن فرض کفایت است که چون گروهی بدین قیام کنند کفایت باشد، اما اگر نکند همه خلق بزهکار باشند. امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۹۹۹ - مناز، ای بت چین، که چین هم نماند
مناز، ای بت چین، که چین هم نماند صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۳۴۵ - قدم‌الصدق
قدم کان با اضافه صدق خاست طبیب اصفهانی : غزلیات
شماره ۹۱ - دل عاشق نمی گردد براحت مهربان هرگز
دل عاشق نمی گردد براحت مهربان هرگز صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۳۷۳ - گر فروغ مهر تابان آب می آرد به چشم
گر فروغ مهر تابان آب می آرد به چشم مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۱۹ - خوش بود فرش تن نوردیده
خوش بُوَد فَرشِ تَنْ نَوَردیده