غالب دهلوی : رباعیات
شماره ۲۶ - غالب به سخن گرچه کست همسر نیست
غالب به سخن گرچه کست همسر نیست
مجیرالدین بیلقانی : قطعات
شماره ۷۰ - خدایگانا! معلوم رای روشن تست
خدایگانا! معلوم رای روشن تست
حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۱۲۸ - آوازه آن جمال برخاست
آوازه آن جمال برخاست
هجویری : بابٌ ذکر ائمّتهم مِنْ أتباعِ التّابعین
۴۵- ابوالحسن علی بن محمد الاصفهانی، رضی اللّه عنه
و منهم: شاهد محققان، و دلیل مریدان، ابوالحسن علی بن محمد الاصفهانی، رضی اللّه عنه
نورعلیشاه : بخش اول
شماره ۱۸۷ - ترا سزد که بگردش درآوری افلاک
ترا سزد که بگردش درآوری افلاک
فضولی : غزلیات
شماره ۳۲۱ - جفا کارست و خونریز آن بت بی درد می دانم
جفا کارست و خونریز آن بت بی درد می دانم
حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۱۱۷ - در دل تنگ بود جلوهٔ جانان ما را
در دل تنگ بود جلوهٔ جانان ما را
میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۲۶۲ - با خراباتیان رهی دارم
با خراباتیان رهی دارم
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۹۶۰ - به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایش
به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایش
اوحدالدین کرمانی : الباب العاشر: البهاریات
شماره ۵۱ - با نی گفتم تو را که فریاد زکیست
با نی گفتم تو را که فریاد زکیست
محتشم کاشانی : غزلیات
غزل ۵۱۱ - آن منتظر گدازی چشم سیاه او
آن منتظر گدازی چشم سیاه او
مولوی : دفتر چهارم
بخش ۱۲۶ - تفسیر این حدیث کی ائنی لاستغفر الله فی کل یوم سبعین مرة
هَمچو پیغامبر زِ گفتن وَزْ نِثار
ابوالحسن فراهانی : غزلیات ناتمام
شماره ۳۲ - چاره داغ گرفتم که به مرهم سازم
چاره داغ گرفتم که به مرهم سازم
جیحون یزدی : قصاید
شمارهٔ ۶۳ - وله
زمشکین طره آن چشم چو بادام
مولوی : دفتر چهارم
بخش ۳۱ - حکایت آن مرد تشنه کی از سر جوز بن جوز می‌ریخت در جوی آب کی در گو بود و به آب نمی‌رسید تا به افتادن جوز بانگ آب# بشنود و او را چو سماع خوش بانگ آب اندر طرب می‌آورد
در نُغولی بود آب آن تشنه رانْد
جامی : دفتر سوم
بخش ۱۹ - حکایت شبروی محمود غزنوی و از هر کس خبر بدی و نیکی خود پرسیدن و از بدی بریدن و بر نیکی آرمیدن
شب که رهبان دیر شماسی
واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۶۹ - قد خم شد و افتاد جهان از نظر ما
قد خم شد و افتاد جهان از نظر ما
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۷۱۵ - در کوی عشق ره نبود جبرئیل را
در کوی عشق ره نبود جبرئیل را
کمال‌الدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۲۹۸ - وله ایضا
پناه زمرۀ دانش شکوه اهل هنر
سلمان ساوجی : غزلیات
غزل ۳۲۹ - آمد آن خسرو خوبان جهان از باکو
آمد آن خسرو خوبان جهان از باکو