شماره ۹۰ - هر که به روی لعل شیرین تو فرمان می دهد

هر که به روی لعل شیرین تو فرمان می دهد
جان شیرین از بن سّی و دو دندان می دهد ۱

چشم بدمستت به زخم تیغ حاصل می کند
هر قراری کان سر زلف پریشان می دهد ۲

شحنه ی بازار عشقت بی محابا هر زمان
گوشمال عالمی بر دت هجران می دهد ۳

گفت عشقت خون تومن هم بریزم عاقبت
راستی را وعده های خوش فراوان می دهد ۴

خندۀ پنهان تو در زیر لب هر ساعتی
عاشقان را ریش خندی بس به سامان می دهد ۵

گه دهانم ناله را در موه می بندد عنان
گاه چشمم اشک را سر در بیابان می دهد ۶

چشم تو کر گه گهی از اشک مژگان تر کند
آن نه ار زحمت بود، خود آب پیکان می دهد ۷

گفتمش بوسی به جانی می فروشد لعل تو
تا نپنداری که لعلت بوسه ارزان می دهد ۸

گفت زوری نیست بر ک بوسۀ من طرح نیست
هر که را دل می دهد می آید و جان می دهد ۹

جان همی دادم به آسانی، فراقت گفت هی
این توقّف بین که پنداری که تاوان می دهد ۱۰