آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۰۹۷ - بجلوه های نهان شاهدان روحانی
بجلوه های نهان شاهدان روحانی آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۹۴ - گفتی به لب رسانم از اشتیاق جانت
گفتی به لب رسانم از اشتیاق جانت آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۸۹۱ - دعوی عشق میکنم کذب شده دعای من
دعوی عشق میکنم کذب شده دعای من اوحدالدین کرمانی : الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
شماره ۲۷۷ - بیماری دل نمی توان پنهان کرد
بیماری دل نمی توان پنهان کرد غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۳۰۶ - چون زبانها لال و جانها پر ز غوغا کرده ای
چون زبانها لال و جانها پر ز غوغا کرده ای امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۱۹۰۳ - ای جان ز تن رفته، به تن باز کی آیی؟
ای جان ز تن رفته، به تن باز کی آیی؟ رضاقلی خان هدایت : فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین
بخش ۴ - اخگر کرمانی
اسم شریفش میرزا محمد یوسف. از سلسلهٔ میرزا حسین خان است که در آن ولایت آن سلسله حکومت و شهریاری وپیشکاری کردهاند. همیشه اوقات خاندان ایشان معزز و محترم زیستهاند و جناب میرزا، اخلاص و ارادت به خدمت حضرت عارف حقانی مولانا محمد کهیستانی قُدِسَ سِرّه العزیز به هم رسانیده و جناب مولانا از اکابر علمای ربانی و عرفای سبحانی و مرید حضرت حاج محمد حسین اصفهانی قُدِّسَ سِرّه العزیز بوده. جناب مولانای مذکور و جناب مولانا احمد و جناب سید محمد صالح و آقا سید محمدعلی را از کرمان اخراج نمودند. بعد از خروج ایشان در عرض راه جمعی بلوچ به ایشان رسیده به قتل و غارت پرداختند. جناب مولانا محمد را شهید کردند و سایرین به مشقت تمام آزاد شدند. میرزای مزبور هم در خدمت ایشان بود و بعد از ن واقعه به کرمان مراجعت نمود. هم در کرمان فقیر به خدمتش فیض یاب شدم. الحق جوانیست متصف به صفات پسندیده و متخلق به اخلاق حمیده. اوقاتش به عبادت مصروف و خاطرش به صحبت فقرا مشعوف. طبع خوشی دارد. قصیده را پخته میگوید. از اوست: فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۱۴۳ - تا بوی زلف یار در آبادی منست
تا بوی زلف یار در آبادی منست امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۷۰۴ - گوش من از پی نام تو به هر کوی بماند
گوش من از پی نام تو به هر کوی بماند اقبال لاهوری : ارمغان حجاز
ندانم نکته های علم و فن را
ندانم نکته های علم و فن را شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۳۵ - صد دوا بادا دوای درد بی درمان ما
صد دوا بادا دوای درد بی درمان ما ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۴۶ - رزمنامه
می فروهل زکفای ترک و به یکسو نه چنگ کمالالدین اسماعیل : غزلیات
شماره ۷۴ - دلم هر شب از عشق چندان بنالد
دلم هر شب از عشق چندان بنالد نظیری نیشابوری : غزلیات
شماره ۳۰۵ - سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس
سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس اوحدی مراغهای : جام جم
در قسمت کتاب
دوش کردم به خرمی عزمی حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۳۰۱ - سوخته جان دلم یکی، سنبل مشک فام، دو
سوخته جان دلم یکی، سنبل مشک فام، دو خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۲۶۵ - ما را ز روزگار غمِ روزگار بس
ما را ز روزگار غمِ روزگار بس عطار نیشابوری : حکایت طوطی
گفتگوی خضر(ع) با دیوانهای
بود آن دیوانهٔ عالی مقام صائب تبریزی : ابیات منتسب
شماره ۳۹ - شود سعادت دولت نصیب اهل قلم
شود سعادت دولت نصیب اهل قلم عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۲۱۹ - زندهٔ عشق تو آب زندگانی کی خورد
زندهٔ عشق تو آب زندگانی کی خورد
شماره ۱۰۹۷ - بجلوه های نهان شاهدان روحانی
بجلوه های نهان شاهدان روحانی آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۹۴ - گفتی به لب رسانم از اشتیاق جانت
گفتی به لب رسانم از اشتیاق جانت آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۸۹۱ - دعوی عشق میکنم کذب شده دعای من
دعوی عشق میکنم کذب شده دعای من اوحدالدین کرمانی : الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
شماره ۲۷۷ - بیماری دل نمی توان پنهان کرد
بیماری دل نمی توان پنهان کرد غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۳۰۶ - چون زبانها لال و جانها پر ز غوغا کرده ای
چون زبانها لال و جانها پر ز غوغا کرده ای امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۱۹۰۳ - ای جان ز تن رفته، به تن باز کی آیی؟
ای جان ز تن رفته، به تن باز کی آیی؟ رضاقلی خان هدایت : فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین
بخش ۴ - اخگر کرمانی
اسم شریفش میرزا محمد یوسف. از سلسلهٔ میرزا حسین خان است که در آن ولایت آن سلسله حکومت و شهریاری وپیشکاری کردهاند. همیشه اوقات خاندان ایشان معزز و محترم زیستهاند و جناب میرزا، اخلاص و ارادت به خدمت حضرت عارف حقانی مولانا محمد کهیستانی قُدِسَ سِرّه العزیز به هم رسانیده و جناب مولانا از اکابر علمای ربانی و عرفای سبحانی و مرید حضرت حاج محمد حسین اصفهانی قُدِّسَ سِرّه العزیز بوده. جناب مولانای مذکور و جناب مولانا احمد و جناب سید محمد صالح و آقا سید محمدعلی را از کرمان اخراج نمودند. بعد از خروج ایشان در عرض راه جمعی بلوچ به ایشان رسیده به قتل و غارت پرداختند. جناب مولانا محمد را شهید کردند و سایرین به مشقت تمام آزاد شدند. میرزای مزبور هم در خدمت ایشان بود و بعد از ن واقعه به کرمان مراجعت نمود. هم در کرمان فقیر به خدمتش فیض یاب شدم. الحق جوانیست متصف به صفات پسندیده و متخلق به اخلاق حمیده. اوقاتش به عبادت مصروف و خاطرش به صحبت فقرا مشعوف. طبع خوشی دارد. قصیده را پخته میگوید. از اوست: فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۱۴۳ - تا بوی زلف یار در آبادی منست
تا بوی زلف یار در آبادی منست امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۷۰۴ - گوش من از پی نام تو به هر کوی بماند
گوش من از پی نام تو به هر کوی بماند اقبال لاهوری : ارمغان حجاز
ندانم نکته های علم و فن را
ندانم نکته های علم و فن را شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۳۵ - صد دوا بادا دوای درد بی درمان ما
صد دوا بادا دوای درد بی درمان ما ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۴۶ - رزمنامه
می فروهل زکفای ترک و به یکسو نه چنگ کمالالدین اسماعیل : غزلیات
شماره ۷۴ - دلم هر شب از عشق چندان بنالد
دلم هر شب از عشق چندان بنالد نظیری نیشابوری : غزلیات
شماره ۳۰۵ - سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس
سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس اوحدی مراغهای : جام جم
در قسمت کتاب
دوش کردم به خرمی عزمی حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۳۰۱ - سوخته جان دلم یکی، سنبل مشک فام، دو
سوخته جان دلم یکی، سنبل مشک فام، دو خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۲۶۵ - ما را ز روزگار غمِ روزگار بس
ما را ز روزگار غمِ روزگار بس عطار نیشابوری : حکایت طوطی
گفتگوی خضر(ع) با دیوانهای
بود آن دیوانهٔ عالی مقام صائب تبریزی : ابیات منتسب
شماره ۳۹ - شود سعادت دولت نصیب اهل قلم
شود سعادت دولت نصیب اهل قلم عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۲۱۹ - زندهٔ عشق تو آب زندگانی کی خورد
زندهٔ عشق تو آب زندگانی کی خورد
