غزل ۳۵ - صد دوا بادا دوای درد بی درمان ما

صد دوا بادا دوای درد بی درمان ما
دُرد دردش نوش کن گر می بری فرمان ما ۱

خون دل در جام دیده عاشقانه ریختیم
بر امید آنکه بنشیند دمی بر خوان ما ۲

خانه خالی کرده ایم و خوش نشسته بر درش
غیر او را نیست باری در سرا بستان ما ۳

در حیات جاودانی یافته از عشق او
همدم زنده دلان شو تا بیابی جان ما ۴

در میان ما و او غیری نمی آید به کار
ما از آن دلبریم و دلبر ما ز آن ما ۵

دُرد درد او دوای درد ما باشد مدام
عشق او گنجیست در کنج دل ویران ما ۶

آشنای نعمت اللهیم و غرق بحر او
ذوق اگر داری درآ در بحر بی پایان ما ۷