غزل ۳۴ - دل روان جان می دهد در عشق آن جانان ما

دل روان جان می دهد در عشق آن جانان ما
گر قبولش می کند شکرانه ها بر جان ما ۱

غرقهٔ دریای بی پایان کجا یابد کنار
ساحلش پیدا نباشد بحر بی پایان ما ۲

هرچه آید در نظر آئینهٔ گیتی نماست
روشنش بنگر که باشد نور آن جانان ما ۳

جان حیات جاودان از عشق جانان یافته
عشق اگر داری طلب کن ذوق جاویدان ما ۴

مجلس عشقست و رندان مست و ساقی درحضور
ساغر می نوش کن شادی سرمستان ما ۵

سینهٔ بی کینهٔ ما مخزن اسرار اوست
گنج اگر خواهی بجو گنج دل ویران ما ۶

نعمت الله رند و سرمست است و جام می به دست
می برند آن می دهد این سید رندان ما ۷