سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۲۱۸ - حسن رخ دوست جهان خوش کند
حسن رخ دوست جهان خوش کند عطار نیشابوری : باب بیست و هشتم: در امیدواری نمودن
شماره ۱۸ - تا کی بی تو زاری پیوست کنم
تا کی بی تو زاری پیوست کنم سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۳۰۵ - واقف کسی ز شیوه ی آن کج کلاه نیست
واقف کسی ز شیوه ی آن کج کلاه نیست شهریار (سید محمدحسین بهجت تبریزی) : گزیدهٔ غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۹ - انتحار تدریجی
خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۱۴۷ - اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی است
اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی است رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۷۲ - سعد الدّین حموی جوینی قُدِّسَ سِرُّه
وهُوَ شیخ محمد بن المؤید بن ابی بکر بن حسن بن محمد بن حموه. از اکابر مشایخ و از اصحاب شیخ نجم الدین کبری است. صاحب کرامات و مقامات و به فارسی و تازی او را خیالات و رسالات است. گویند وقتی مدت سیزده روز روح از بدن وی منسلخ شده بود و وی به مانند قالبی بی جان افتاده بود. پس از مدت مذکور به خویش باز آمده. سوگند خورد که از این کیفیت خبری ندارم. غرض، فرید زمان و وحید دوران بوده. کتاب سجنجل الارواح و محبوب الاولیا از تصانیف آن جناب است. وفاتش در روز عید اضحی در سنهٔ ۶۰۵ و این رباعیات از افکار ابکار اوست: اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۹۱۳ - چو گفتم از کف من زلف را به تاب مکش
چو گفتم از کف من زلف را به تاب مکش قاسم انوار : غزلیات
شماره ۳۷۰ - ساقی، بیار باده، که تلخست انتظار
ساقی، بیار باده، که تلخست انتظار سعدی : قطعات
شماره ۱۲ - چنین که هست نماند قرار دولت و ملک
چنین که هست نماند قرار دولت و ملک فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۰ - هر چند دلم ز درد خونریزتر است
هر چند دلم ز درد خونریزتر است مولوی : رباعیات
رباعی ۶۳۴ - جوزی که درونش مغز شیرین باشد
جوزی که درونش مغز شیرین باشد مشتاق اصفهانی : رباعیات
شماره ۴۷ - ای آنکه سرگشم از غمت گلگونست
ای آنکه سرگشم از غمت گلگونست محتشم کاشانی : غزلیات
غزل ۳۰۷ - ای از می غرور تو لبریز جام ناز
ای از می غرور تو لبریز جام ناز صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۵۲ - صلح در پرده بود یار به جنگ آمده را
صلح در پرده بود یار به جنگ آمده را صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۱۲ - مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا
مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۱۵۰ - خوشا کاین خانه را ویرانه سازند
خوشا کاین خانه را ویرانه سازند ادیب الممالک : رباعیات طنز
شماره ۵۵ - ای آنکه دلم ز عشق شیدا سازی
ای آنکه دلم ز عشق شیدا سازی فضولی : غزلیات
شماره ۲۵ - دل ز من مستان نمی خواهم که غم باشد ترا
دل ز من مستان نمی خواهم که غم باشد ترا صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۵۹۵ - باده در شیشه و پیمانه من سنگ شود
باده در شیشه و پیمانه من سنگ شود فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۴۶۳ - بیاد عشق ما میسوز و میساز
بیاد عشق ما میسوز و میساز
شماره ۲۱۸ - حسن رخ دوست جهان خوش کند
حسن رخ دوست جهان خوش کند عطار نیشابوری : باب بیست و هشتم: در امیدواری نمودن
شماره ۱۸ - تا کی بی تو زاری پیوست کنم
تا کی بی تو زاری پیوست کنم سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۳۰۵ - واقف کسی ز شیوه ی آن کج کلاه نیست
واقف کسی ز شیوه ی آن کج کلاه نیست شهریار (سید محمدحسین بهجت تبریزی) : گزیدهٔ غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۹ - انتحار تدریجی
خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۱۴۷ - اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی است
اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی است رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۷۲ - سعد الدّین حموی جوینی قُدِّسَ سِرُّه
وهُوَ شیخ محمد بن المؤید بن ابی بکر بن حسن بن محمد بن حموه. از اکابر مشایخ و از اصحاب شیخ نجم الدین کبری است. صاحب کرامات و مقامات و به فارسی و تازی او را خیالات و رسالات است. گویند وقتی مدت سیزده روز روح از بدن وی منسلخ شده بود و وی به مانند قالبی بی جان افتاده بود. پس از مدت مذکور به خویش باز آمده. سوگند خورد که از این کیفیت خبری ندارم. غرض، فرید زمان و وحید دوران بوده. کتاب سجنجل الارواح و محبوب الاولیا از تصانیف آن جناب است. وفاتش در روز عید اضحی در سنهٔ ۶۰۵ و این رباعیات از افکار ابکار اوست: اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۹۱۳ - چو گفتم از کف من زلف را به تاب مکش
چو گفتم از کف من زلف را به تاب مکش قاسم انوار : غزلیات
شماره ۳۷۰ - ساقی، بیار باده، که تلخست انتظار
ساقی، بیار باده، که تلخست انتظار سعدی : قطعات
شماره ۱۲ - چنین که هست نماند قرار دولت و ملک
چنین که هست نماند قرار دولت و ملک فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۲۰ - هر چند دلم ز درد خونریزتر است
هر چند دلم ز درد خونریزتر است مولوی : رباعیات
رباعی ۶۳۴ - جوزی که درونش مغز شیرین باشد
جوزی که درونش مغز شیرین باشد مشتاق اصفهانی : رباعیات
شماره ۴۷ - ای آنکه سرگشم از غمت گلگونست
ای آنکه سرگشم از غمت گلگونست محتشم کاشانی : غزلیات
غزل ۳۰۷ - ای از می غرور تو لبریز جام ناز
ای از می غرور تو لبریز جام ناز صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۵۲ - صلح در پرده بود یار به جنگ آمده را
صلح در پرده بود یار به جنگ آمده را صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۱۲ - مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا
مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۱۵۰ - خوشا کاین خانه را ویرانه سازند
خوشا کاین خانه را ویرانه سازند ادیب الممالک : رباعیات طنز
شماره ۵۵ - ای آنکه دلم ز عشق شیدا سازی
ای آنکه دلم ز عشق شیدا سازی فضولی : غزلیات
شماره ۲۵ - دل ز من مستان نمی خواهم که غم باشد ترا
دل ز من مستان نمی خواهم که غم باشد ترا صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۵۹۵ - باده در شیشه و پیمانه من سنگ شود
باده در شیشه و پیمانه من سنگ شود فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۴۶۳ - بیاد عشق ما میسوز و میساز
بیاد عشق ما میسوز و میساز