غزل ۴۶۳ - بیاد عشق ما میسوز و میساز

بیاد عشق ما میسوز و میساز
بدرد بی‌وفا میسوز و میساز ۱

سفر دیگر مکن زینجا بجائی
در اقلیم بلا میسوز و میساز ۲

چو پروانه بدل نوریت گرهست
بگرد شمع ما میسوز و می ساز ۳

چو بلبل گر هوای باغ داری
درین گل زار ما میسوز و می ساز ۴

دلت از جور ما گر تیره گردد
به امید صفا میسوز و می ساز ۵

بحلوای وصالت گر امید است
درین دیک جفا میسوز و می ساز ۶

گهی در آتش ما شعله میزن
بخوی تند ما میسوز و می ساز ۷

گهی در فرقت ما صبر میکن
به امید لقا میسوز و می ساز ۸

که از وصل خودش ما کام میجوی
درین نور و ضیا میسوز و می ساز ۹

سر زلفم اگر در شستت آید
در آن دام بلا میسوز و می ساز ۱۰

وفا از ما مجو ما را وفا نیست
درین جور و جفا میسوز و می ساز ۱۱

کسان عشق بتان ورزندای فیض
تو در عشق خدا میسوز و میساز ۱۲