صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۹۶۱ - ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایش
ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایش رشیدالدین میبدی : ۲- سورة البقره
۳۶ - النوبة الثانیة: قوله تعالى: فَإِذا قَضَیْتُمْ مَناسِکَکُمْ الآیة... سبب نزول این آیت آن بود که ع
قوله تعالى: فَإِذا قَضَیْتُمْ مَناسِکَکُمْ الآیة... سبب نزول این آیت آن بود که عرب چون از حج و مناسک فارغ مىشدند، هر کسى بر در کعبه بیستادى و مناقب و مآثر پدر خویش در گرفتى، این یکى گفتى پدرم مهمان دار بود و درویش نواز، و آن یکى گفتى پدرم مبارز بود و جنگها مردانه بکردمى، و گفتى چون خاندان ما بجوانمردى و نیکوکارى و سرافرازى هیچ خاندانى نیست، هر کسى بنوعى تفاخر میکرد، و مناقب اسلاف خود مىخواند، رب العالمین ایشان را از آن برگردانید و بذکر خود فرمود گفت: چنانک پدران خود را یاد مىکنید مرا یاد کنید و مرا ستائید، که آن همه نیکویى بپدران شما من کردم، و من خواستم، و من بر آن داشتم، پس شکر همه مراست، و منت مرا! «أنا و الملأ فى بناء عظیم اخلق فیعبد غیرى و انعم فیشکر غیرى» ابن عباس گفت معنى آیت آنست: که چون پدر ترا بدى میگویند و در حق وى ناسزا شنوى خشم گیرى و از آن فراهم آیى، چون که از مبتدعان و بى دینان در حق ما ناسزاها مىشنوى و گزافها مىبینى بدان خشم نگیرى، و چشم از آن برهم نهى، چنین مکن! فَاذْکُرُوا اللَّهَ کَذِکْرِکُمْ آباءَکُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِکْراً یاد کرد اللَّه بخشم گرفتن در ناسزا که بحق وى میشنوى بیشتر کن از یاد کرد پدران بخشم گرفتن در بدایشان شنیدن. و هم ازین باب آنست آنچه رب العالمین گفت «لا تَجِدُ قَوْماً یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ یُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ» و به کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۹۱ - پیری رسید و موسم طبع جوان گذشت
پیری رسید و موسم طبع جوان گذشت جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۲۸۱ - با خصم بگو چند کنی مکر و فسون
با خصم بگو چند کنی مکر و فسون عطار نیشابوری : باب چهل و ششم: در معانیی كه تعلّق به صبح دارد
شماره ۲۸ - صبحا! ندمی تو تا که بندی نکنی
صبحا! ندمی تو تا که بندی نکنی صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۶۷ - ای حسن تو بگرفته ز خوبان جهان باج
ای حسن تو بگرفته ز خوبان جهان باج جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۳۳۴ - تا کرد دلم به عشق رویت میلی
تا کرد دلم به عشق رویت میلی نظامی گنجوی : خسرو و شیرین
بخش ۷۸ - بازگشتن خسرو از قصر شیرین
شباهنگام کاهوی ختن گرد ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۴۴۰ - ای پیکر تو گنج روان همه فضل
ای پیکر تو گنج روان همه فضل فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۶۹۲ - چون گل به چمن خنده دمادم نفروشی
چون گل به چمن خنده دمادم نفروشی مشتاق اصفهانی : رباعیات
شماره ۱۳۳ - مخور نگشته از می ناب چه حظ
مخور نگشته از می ناب چه حظ اوحدی مراغه‌ای : غزلیات
غزل ۳۲۸ - آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟
آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟ سعدی : غزلیات
غزل ۴۲۵ - منم یا رب در این دولت که روی یار می‌بینم
منم یا رب در این دولت که روی یار می‌بینم عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۷۲۲ - ای هر دهان ز یاد لبت پر عسل شده
ای هر دهان ز یاد لبت پر عسل شده نظامی گنجوی : خسرو و شیرین
بخش ۷۷ - پاسخ دادن شیرین خسرو را
اجازت داد شیرین باز لب را بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۸۲۵ - محو بودم هر چه دیدم دوش دانستم تویی
محو بودم هر چه دیدم دوش دانستم تویی سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۷۹ - حالی باری بر آتشم تا چه شود
حالی باری بر آتشم تا چه شود سعیدا : غزلیات خاص
شمارهٔ ۱ - از کرده پشیمانم ناکرده هراسانم
از خویش گریزانم راهیم به خود بنما صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۰۵۳ - صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخش
صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخش شاه نعمت‌الله ولی : غزلیات
غزل ۱۴۱۵ - ما نقش خیال تو کشیدیم به دیده
ما نقش خیال تو کشیدیم به دیده
غزل ۴۹۶۱ - ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایش
ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایش رشیدالدین میبدی : ۲- سورة البقره
۳۶ - النوبة الثانیة: قوله تعالى: فَإِذا قَضَیْتُمْ مَناسِکَکُمْ الآیة... سبب نزول این آیت آن بود که ع
قوله تعالى: فَإِذا قَضَیْتُمْ مَناسِکَکُمْ الآیة... سبب نزول این آیت آن بود که عرب چون از حج و مناسک فارغ مىشدند، هر کسى بر در کعبه بیستادى و مناقب و مآثر پدر خویش در گرفتى، این یکى گفتى پدرم مهمان دار بود و درویش نواز، و آن یکى گفتى پدرم مبارز بود و جنگها مردانه بکردمى، و گفتى چون خاندان ما بجوانمردى و نیکوکارى و سرافرازى هیچ خاندانى نیست، هر کسى بنوعى تفاخر میکرد، و مناقب اسلاف خود مىخواند، رب العالمین ایشان را از آن برگردانید و بذکر خود فرمود گفت: چنانک پدران خود را یاد مىکنید مرا یاد کنید و مرا ستائید، که آن همه نیکویى بپدران شما من کردم، و من خواستم، و من بر آن داشتم، پس شکر همه مراست، و منت مرا! «أنا و الملأ فى بناء عظیم اخلق فیعبد غیرى و انعم فیشکر غیرى» ابن عباس گفت معنى آیت آنست: که چون پدر ترا بدى میگویند و در حق وى ناسزا شنوى خشم گیرى و از آن فراهم آیى، چون که از مبتدعان و بى دینان در حق ما ناسزاها مىشنوى و گزافها مىبینى بدان خشم نگیرى، و چشم از آن برهم نهى، چنین مکن! فَاذْکُرُوا اللَّهَ کَذِکْرِکُمْ آباءَکُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِکْراً یاد کرد اللَّه بخشم گرفتن در ناسزا که بحق وى میشنوى بیشتر کن از یاد کرد پدران بخشم گرفتن در بدایشان شنیدن. و هم ازین باب آنست آنچه رب العالمین گفت «لا تَجِدُ قَوْماً یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ یُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ» و به کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۹۱ - پیری رسید و موسم طبع جوان گذشت
پیری رسید و موسم طبع جوان گذشت جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۲۸۱ - با خصم بگو چند کنی مکر و فسون
با خصم بگو چند کنی مکر و فسون عطار نیشابوری : باب چهل و ششم: در معانیی كه تعلّق به صبح دارد
شماره ۲۸ - صبحا! ندمی تو تا که بندی نکنی
صبحا! ندمی تو تا که بندی نکنی صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۶۷ - ای حسن تو بگرفته ز خوبان جهان باج
ای حسن تو بگرفته ز خوبان جهان باج جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۳۳۴ - تا کرد دلم به عشق رویت میلی
تا کرد دلم به عشق رویت میلی نظامی گنجوی : خسرو و شیرین
بخش ۷۸ - بازگشتن خسرو از قصر شیرین
شباهنگام کاهوی ختن گرد ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۴۴۰ - ای پیکر تو گنج روان همه فضل
ای پیکر تو گنج روان همه فضل فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۶۹۲ - چون گل به چمن خنده دمادم نفروشی
چون گل به چمن خنده دمادم نفروشی مشتاق اصفهانی : رباعیات
شماره ۱۳۳ - مخور نگشته از می ناب چه حظ
مخور نگشته از می ناب چه حظ اوحدی مراغه‌ای : غزلیات
غزل ۳۲۸ - آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟
آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟ سعدی : غزلیات
غزل ۴۲۵ - منم یا رب در این دولت که روی یار می‌بینم
منم یا رب در این دولت که روی یار می‌بینم عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۷۲۲ - ای هر دهان ز یاد لبت پر عسل شده
ای هر دهان ز یاد لبت پر عسل شده نظامی گنجوی : خسرو و شیرین
بخش ۷۷ - پاسخ دادن شیرین خسرو را
اجازت داد شیرین باز لب را بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۸۲۵ - محو بودم هر چه دیدم دوش دانستم تویی
محو بودم هر چه دیدم دوش دانستم تویی سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۷۹ - حالی باری بر آتشم تا چه شود
حالی باری بر آتشم تا چه شود سعیدا : غزلیات خاص
شمارهٔ ۱ - از کرده پشیمانم ناکرده هراسانم
از خویش گریزانم راهیم به خود بنما صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۰۵۳ - صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخش
صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخش شاه نعمت‌الله ولی : غزلیات
غزل ۱۴۱۵ - ما نقش خیال تو کشیدیم به دیده
ما نقش خیال تو کشیدیم به دیده