چند گویی که چه چاره‌ست و مرا دَرمان چیست؟
چاره جوینده کِه کرده‌ست تو را؟ خود آن چیست؟
چند باشد غَمِ آنَتْ که زِ غَمْ جان بِبَرَم
خود نباشد هَوَسِ آن که بدانی جان چیست
بویِ نانی که رَسیده‌ست بَران بویْ بُرو
تا همان بوی دَهَد شَرْح تو را کین نان چیست
گر تو عاشق شُده‌یی عشقِ تو بُرهانِ تو بَس
وَرْ تو عاشق نشُدی، پس طَلَبِ بُرهان چیست؟
این قَدَر عقل نداری که بِبینی آخِر
گَر نه شاهی­ست، پس این بارگَهِ سُلطان چیست؟
گَر نه اَنْدَر تُتُقِ اَزْرَقِ زیبارویی­ست
در کَفِ روحْ چُنین مَشْعلهٔ تابان چیست؟
چونک از دورِ دِلَت هَمچو زَنان می‌لَرْزَد
تو چه دانی که در آن جنگ دلِ مَردان چیست؟
آتشِ دیده مَردانْ حُجُبِ غَیب بِسوخت
تو پَسِ پَرده نِشَسته که به غَیبْ ایمان چیست
شَمسِ تبریز اگر نیست مُقیم اَنْدَر چَشم
چَشمهٔ شَهْد از او در بُنِ هر دَندان چیست؟

چَشمِ پُرنور که مَستِ نَظَرِ جانان است
ماه از او چَشم گرفته­‌ست و فَلَک لَرزان است
خاصه آن لحظه که از حَضرتِ حَقْ نور کَشَد
سَجده گاهِ مَلَک و قِبلهٔ هر انسان است
هر کِه او سَر نَنَهَد بر کَفِ پایش آن دَم
بَهرِ ناموسِ مَنی، آن نَفَسْ او شیطان است
و آن کِه آن لحظه نَبینَد اثرِ نور بَرو
او کَم از دیو بُوَد، زان که تَنِ بی‌جان است
دلْ به جا دار در آن طَلعَتِ باهَیْبَتِ او
گَر تو مَردی، که رُخَش قبله‌گهِ مَردان است
دست بَردار زِ سینه، چه نِگه می‌داری؟
جان در آن لحظه بِدِه شاد، که مَقصود آنست
جُمله را آب دَراَنْداز و دَران آتش شو
کآتَشِ چهرهٔ او چَشمه‌گَهِ حیوان است
سَر بَرآوَر زِ میانِ دلِ شَمسِ تبریز
کو خَدیوِ اَبَد و خُسروِ هر فرمان است

آن شَنیدی که خَضِر تَختهٔ کَشتی بِشِکَست
تا که کَشتی زِ کَفِ ظالمِ جَبّار بِرَست؟
خَضِرِ وَقتِ تو عِشق است که صوفی زِ شِکَست
صافی است و مَثَلِ دُردْ به پَستی بِنِشَست
لَذَّتِ فقر چو باده‌ست که پَستی جویَد
که همه عاشقِ سَجده‌ست و تَواضعْ سَرِمَست
تا بدانی که تکَبُّر همه از بی‌مَزه‌گی‌ست
پس سِزایِ مُتکَبِّر سَرِ بی‌ذوقْ بَس است
گریهٔ شمع همه شب نه که از دَردِ سَر است
چون زِ سَر رَستْ همه نور شُد از گریه بِرَست
کَفِ هستی زِ سَرِ خُمِّ مُدَمَّغ بِرَوَد
چون بگیرد قَدَحِ بادهٔ جانْ بر کَفِ دست
ماهیا هر چه تو را کامِ دلْ از بَحرْ بِجو
طَمَعِ خام مَکُن، تا نَخَلَد کامْ زِ شَست
بَحر می‌غُرَّد و می‌گوید کِی اُمَّتِ آب
راست گویید، بر این مایدِهِ کَس را گِلِه هست؟
دَم به دَم بَحرِ دل و اُمَّتِ او دَر خوش و نوش
در خِطابات و مُجاباتِ بلی‌اَند و اَلَست
نی دَران بَزم کَس از دردِ دلی سَر بِگِرفت
نی دَران باغ و چَمَن پایِ کَس از خار بِخَسْت
هَله خامُش، به خَموشیْت اسیران بِرَهَند
زِخَموشانهٔ تو ناطِق و خاموش بجَِست
لب فروبَند چو دیدی که لبِ بستهٔ یار
دستِ شمشیرزنان را به چه تَدبیر بِبَست

تا نَلَغْزی که زِ خون راهِ پَس و پیش‌تَر است
آدمی دُزد زِ زَردُزد کُنون بیش‌تَر است
گُربُزانَند که از عقل و خَبَر می‌دُزدند
خود چه دارند کسی را که زِ خود بی‌خَبَر است؟
خودِ خود را تو چُنین کاسِد و بی‌خَصْم مَدان
که جهان طالِبِ زرّ و خودِ تو کانِ زَر است
که رَسولِ حَقْ اَلنّاسُ مَعادن گفته‌ست
مَعدنِ نُقره و زَرّ است و یَقینْ پُرگُهَر است
گنج یابیّ و دَر او عُمر نیابی تو به گنج
خویش دَریاب که این گنجْ زِ تو بَر گُذَراست
خویش دَریاب و حَذَر کُن تو وَلیکِن چه کُنی؟
که یکی دُزدِ سَبُک دست دَرین رَهْ حَذَراست
سَحَر اَرْ چند که تاری‌ست حسابِ روزاست
هر کِه را رویْ سویِ شَمس بُوَد چون سَحَراست
روح‌ها مَست شود از دَمِ صُبح از پِیِ آنْک
صُبح را رویْ به شَمس است و حَریفِ نَظَراست
چند بر بوک و مَگَر مُهره فروگَردانی
که تو بَسْ مُفْلِسی و چَرخِ فَلَک پاکْ بَراست
مَغز پالوده و بر هیچ نه، در خواب شُدی
گوییا لُقمهٔ هر روزهٔ تو مَغزِ خَراست
بیش تَر جان کَن و زَر جمع کُن و خوشْ دل باش
که همه سیم و زَر و مالِ تو مارِ سَقَراست
یک شب از بَهرِ خدا بی‌خور و بی‌خواب بِزی
صد شب از بَهرِ هوا نَفْسِ تو بی‌خواب و خَوراست
از َسَرِ درد و دریغ از پس هر ذره خاک
آه و فریاد همی‌آید گوش تو کرست
خونِ دل بر رُخَت اَفْشانْ به سَحَرگاه از آنْک
توشهٔ راهِ تو خونِ دل و آهِ سَحَراست
دلْ پُراومید کُن و صَیقَلی‌اَش دِهْ به صَفا
که دلِ پاکِ تو آیینهٔ خورشید فَراست
مونسِ احمدِ مُرسَل به جهان کیست، بگو؟
شَمسِ تبریزِ شَهَنشاه که اِحْدَی الْکُبَراست

دوش آمد بَرِ من آن کِه شب اَفْروزِ من است
آمدن باری اگر در دو جهان آمدن است
آن کِه سَرسَبزیِ خاک است و گُهَربَخشِ فَلَک
چاشْنی بَخشِ وَطَن‌هاست اگر بی‌وَطَن است
در کَفِ عقل نَهَد شمع که بِسْتان و بیا
تا دَرِ منْ که شِفاخانهٔ هر مُمْتَحَن است
شمع را تو گِروِ این لَگَنِ تَن چه کُنی؟
این لَگَن گَر نَبُوَد شمعِ تو را صد لَگَن است
تا دَرین آب و گِلی کارْ کُلوخ اَنْدازی است
گفت و گو جُمله کُلوخ است و یَقینْ دلْ شِکَن است
گوهرِ آیِنِهٔ جانْ همه در ساده دلی است
مَیلِ تو بَهرِ تَصَدُّر همه در فَضْل و فَن است
زین گُذَر کُن صِفَتِ یارِ شِکَربَخش بگو
که زِ عشوه­یْ شِکَرَش ذَرّه به ذَرّه دَهَن است
خیره گشته‌ست صِفَت‌ها همه کانْ چه صِفَت است؟
کان صِفَت‌ها چو بُتان و صِفَتِ او شَمَن است
چَشمِ نرگس نَشِناسَد زِ غَمَش کَنْدَر باغ
پیشِ او یاسَمَن است آن گُلِ تَر یا سَمَن است
رَوِشِ عِشقْ رَوِشْ بَخش بُوَد بی‌پا را
خوش رَوانَش کُند اَرْ خود زَمِنِ صد زَمَن است
در جهان فِتْنه بَسی بود و بَسی خواهد بود
فِتْنه‌ها جُمله بر آن فِتنهٔ ما مُفْتَتَن است
همه دل‌ها چو کبوتر گِروِ آن بُرجَند
زان کِه جانی‌ست که او زنده کُنِ هر بَدَن است
بَس کُن آخِر چه بَرین گفتِ زبان چَفْسیدی؟
عشق را چند بیان‌ها است که فوقِ سُخَن است

عَجَب ای ساقیِ جانْ مُطربِ ما را چه شُده‌ست؟
هَله چون می‌نَزَنَد رَه، رَهِ او را کِه زده‌ست؟
او زِ هر نیک و بَدِ خَلْق چرا می‌لَنْگَد؟
بَد و نیکِ همه را نَعْرهٔ مُطرب مَدَد است
دَف دَریده‌ست طَرَب را، به خدا بی‌دَفِ او
مَجْلِسِ یارکَدِه بی‌دَمِ او بارکَده‌ست
شهرْ غَلْبیرگَهی دانْ که شود زیر و زَبَر
دستِ غَلْبیرزَنَش سُخره صاحِبْ بَلَدست
خیره کم گویْ خَمُش، مُطربِ مِسکین چه کُند؟
این همه، فِتنهٔ آن فِتنه گَرِ خوبْ خَدست

آن کِه بی‌باده کُند جانِ مرا مَست کجاست؟
وان کِه بیرون کُند از جان و دِلَمْ دست کجاست؟
و آن کِه سوگند خورَم جُز به سَرِ او نخورَم
و ان کِه سوگندِ من و توبه‌اَم اِشْکَست کجاست؟
وان کِه جان‌ها به سَحَر نَعْره زَنانَند ازو
وان کِه ما را غَمَش از جایْ بِبُرده‌ست کجاست؟
جانِ جان‌ست وَگَر جایْ ندارد چه عَجَب؟
این که جا می‌طَلَبَد در تَنِ ما هست کجاست؟
غَمزِهٔ چَشمْ بَهانه‌ست و زان سو هَوَسی ست
و ان کِه او در پَسِ غَمزه‌ست دِلَم خَسْت کجاست؟
پَردهٔ روشنِ دل بَست و خیالات نِمود
وان کِه در پَرده چُنین پَردهٔ دل بَست کجاست؟
عقل تا مَست نشُد چون و چرا پَست نشُد
وان کِه او مست شُد از چون و چرا رَست کجاست؟

من نِشَستم زِ طَلَب، وین دلِ پیچان نَنِشَست
همه رفتند و نِشَسْتند و دَمی جان نَنِشَست
هر کِه اِسْتاد به کاری، بِنِشَست آخِرِ کار
کارْ آن دارد آن، کَزْ طَلَبِ آن نَنِشَست
هر کِه او نَعرهٔ تَسبیحِ جَمادِ تو شنید
تا نَبُردش به سَراپَردهٔ سُبحان نَنِشَست
تا سُلَیمان به جهان مُهرِ هَوایَت نَنِمود
بر سرِ اوجِ هوا، تَختِ سُلَیمان نَنِشَست
هر کِه تَشویشِ سَرِ زُلفِ پریشانِ تو دید
تا اَبَد از دلِ او فکرِ پَریشان نَنِشَست
هر کِه در خوابْ خیالِ لَبِ خندانِ تو دید
خواب از او رفت و خیالِ لبِ خندان نَنِشَست
تُرُشی‌هایِ تو صَفرایِ رَهی را نَنِشانْد
وَزْ عِلاجِ سَرْ سودایِ فراوان نَنِشَست
هر کِه را بویِ گُلِستانِ وصالِ تو رَسید
هم چُنین رَقص کُنان تا به گُلِستان نَنِشَست

روز و شب خِدمَتِ تو، بی‌سَر و بی‌پا چه خوش است
در شِکرخانهٔ تو مُرغِ شِکَرخا چه خوش است
بر سَرِ غُنچهُ بَسته که نَهان می‌خَندَد
سایهٔ سَروِ خوشِ نادره بالا چه خوش است
زاغ اگر عاشقِ سَرگینِ خَر آمد، گو باش
بُلبُلان را به چَمَن با گُلِ رَعْنا چه خوش است
بانگِ سُرنایْ چه گَر مونِسِ غمگینان است
از دَمِ روحِ نَفَخْنا، دلِ سُرنا چه خوش است
گَر چه شب بازرَهد خَلْق زِ اندیشه به خواب
در رُخِ شَمسِ ضُحی دیدهٔ بینا چه خوش است
بُت پَرَستانه تو را پایْ فرورفت به گِل
تو چه دانی که بَرین گُنبَدِ مینا چه خوش است؟
چون تَجلّی بُوَد از رَحْمَتِ حَق موسی را
زان شِکَرریزِ لِقا، سینهٔ سینا چه خوش است
کُه صَدا دارد و در کانْ زَرِ صامِت هم هست
گَه خَمُش بودن و گَه گفتِ مُواسا چه خوش است

تشنه‌یی بر لبِ جو بینْ که چه در خواب شُده‌ست
بر سَرِ گنجْ گدا بین که چه پُرتاب شُده‌ست
ای بَسا خُشک لَبا کَزْ گِرِهِ سِحْرِ کسی
در اَرَس بی‌خَبَر از آبْ چو دولاب شُده‌ست
چَشمْ بَند اَرْ نَبُدی کِه گِروِ شمع شُدی؟
کآفتابِ سَحَری ناسِخِ مهتاب شُده‌ست
تَرسَد اَرْ شمع نباشد بِنَبینَد مَهْ را
دلِ آن گول ازین ترسْ چو سیماب شُده‌ست
چون سُلَیمانِ نَهان است که دیوانْش دل است
جانِ مَحجوب از او مَفْخَرِ حُجّاب شُده‌ست
ای بَسا سَنگ دِلا که حَجَرَش لَعْل شُده ست
ای بَسا غوره دَرین مِعْصَره دوشاب شُده‌ست
این چه مَشّاطه و گُلْگونهٔ غَیب است کَزو
زَعفَرانی رُخِ عُشّاق چو عُنّاب شُده‌ست
چند عُثمانِ پُر از شَرم که از مَستیِ او
چون عَمَر شَرمْ شِکَن گشته و خَطّاب شُده‌ست
طُرفه قَفّال کَزْ اَنْفاس کُند قُفل و کلید
من دُکان بَستم کو فاتحِ اَبْواب شُده‌ست

مُطرب و نوحه گَر عاشق و شوریده خوش است
نَبُوَد بَسته بُوَد رُسته و روییده خوش است
تَف و بویِ جِگرِ سوخته و جوششِ خون
گِردِ زیر و بَم مُطرب بَچه پیچیده خوش است
زَابْر پُرآبِ دو چَشمَش زِ تَصاریفِ فِراق
بر شکوفه‌یْ رُخِ پَژمُرده بِباریده خوش است
بِنِگَر جان و جهانْ ور نتوانی دیدن
این جهان در هوسش درهم و شوریده خوش است
پیش دلبر بنهادن سَرِ سَرمَست سِزا است
سَرِ او را کَفِ معشوقْ بِمالیده خوش است
دیدنِ رویِ دِلارامْ عِیانْ سُلطانی ست
هم خیالِ صَنَم نادره در دیده خوش است
این سَعادت نَدَهَد دست همیشه امّا
دیدنِ آن مَهِ جانْ ناگَه و دُزدیده خوش است
عشق اگر رَخْتِ تو را بُرد به غارت خوش باش
پیشِ آن یوسُفِ زیبا کُفِ بُبْریده خوش است
بس کُن اَرْچه که اَراجیفْ بَشیرِ وَصل است
وَصلِ هَمچون شِکَرِ ناگَه بِشْنیده خوش است

من پَری زاده‌اَم و خواب نَدانَم که کجاست
چونک شب گشت نَخُسپَند که شبْ نوبَتِ ماست
چون دِماغ است و سَرسْتَت مَکُن اِسْتیزه بِخُسب
دَخْل و خَرج است چُنین شیوه و تَدبیر سِزاست
خَرجِ بی‌دَخْل خدایی‌ست زِ دنیا مَطَلَب
هر کِه را هست زِهی بَخْت نَدانَم که کِه راست

سَر مَپیچان و مَجُنبان که کُنون نوبَتِ توست
بِسِتان جام و دَرآشامْ که آن شَربَتِ توست
عَدَدِ ذَرّه دَرین جَوِّ هوا عُشّاقَند
طَرَب و حالَتِ ایشان مَدَدِ حالَتِ توست
هَمِگی پَرده و پوشش زِ پِی باشِشِ توست
جَرَس و طَبْلِ رَحیلْ از جِهَتِ رِحْلَتِ توست
هر کِه را هِمَّتِ عالی بُوَد و فکرِ بُلند
دانک آن هِمَّتِ عالی اثرِ هِمَّتِ توست
فِکْرَتی کان نَبُوَد خاسته از طَبْع و دِماغ
نیست در عالَم اگر باشد آن فِکْرَتِ توست
ای دلِ خسته زِ هِجْران و زِ اَسْبابِ دِگَر
هم از او جویْ دَوا را که وَلی نِعْمَتِ توست
ز آن سوی کآمَد مِحْنَت هم ازان سوست دَوا
هم ازو شُبههٔ توست و هم از او حُجَّتِ توست
هم خُمار از میْ آید هم از او دَفْعِ خُمار
هم از او عُسرَتِ توست و هم از او عِشْرَتِ توست
بس که هر مُسْتمِعی را هَوَس و سودایی‌ست
نه همه خَلْقِ خدا را صِفَت و فِطْرَتِ توست

بوسه‌یی داد مرا دِلْبَرِ عَیّار و بِرَفت
چه شُدی چونک یکی داد بِدادی شش و هفت؟
هر لبی را که بِبوسید نِشان‌ها دارد
که زِ شیرینیِ آن لبْ بِشِکافید و بِکَفْت
یک نشان آنک زِ سودایِ لبِ آبِ حَیات
هر زمانی بِزَنَد عشقْ هزار آتش و نَفْت
یک نشانِ دِگَر آن است که تَنْ نیز چو دل
می‌دَوَد در پِیِ آن بوسه به تَعْجیل و به تَفْت
تُنُگ و لاغَر گردد به مثالِ لبِ دوست
چه عَجَب لاغَری از آتشِ معشوقهٔ زَفْت؟

ذوقِ رویِ تُرُشَش بین که زِ صد قَند گُذشت
گفت بس چند بُوَد؟ گفتَمَش از چند گُذشت
چون چُنین است صَنَم پَنْد مَدِه عاشق را
آهنِ سَرد چه کوبی که وِیْ از پَنْد گُذشت
تو چه پُرسیش که چونیّ و چگونه‌ست دِلَت؟
مَنْزِلِ عشق از آن حال که پُرسند گُذشت
آن چه روی است که تُرکان همه هِنْدویِ وِیْ‌اَند؟
تُرکْ تازِ غَمِ سودایِ وِیْ از چَند گُذشت
آن کَفِ بَحرِ گُهَربَخش وَراءُ النَّهر است
روضهٔ خویِ وِیْ از سُغْدِ سَمَرقند گُذشت
خارِشِ حِرص و طَمَع در جِگَر و جانْش اَفْکَند
چون نَسیم کَرَمَش بر دلِ خُرسَند گُذشت
ذوقِ دُشنامِ وِیْ از شَهْدِ ثَنا بیش آمد
لُطفِ خارِ غَمِ او را گُلِ خوشْ خَنْد گُذشت
گَر دَرِ بَسته کُند مَنْع زِ هفتاد بَلا
تا کُه این سیلِ بَلا آمد و از بَنْد گُذشت
هر کِه عَقد و حَلِ اَحْوالِ دلِ خویش بِدید
بَنْدِ هستی بِشِکَست او و زِ پیوند گُذشت
مَرد چون کِه به کَف آوَرْد چُنین دُرِّ یَتیم
خاطِرِ او زِ وَفایِ زن و فرزند گُذشت
بس که از قِصّهٔ خوبَش همه در فِتْنه فُتَند
کین مَقالاتِ خوش از فَهمِ خرَدمَند گُذشت

ساقیا این میْ از انگورِ کُدامین پُشته ست؟
که دل و جانِ حَریفانْ زِ خُمارْ آغشته ست؟
خُم پیشین بِگُشا و سَرِ این خُم بَربَنْد
که چو زَهرست نَشاطِ هَمِگان را کُشته‌ست
بَندْ این جام جَفا جامِ وَفا را بَرگیر
تا نگویند که ساقی زِ وَفا بَرگشته‌ست
دَردِه آن بادهٔ اول که مُبارک باده ست
مَگُسِل آن رشتهٔ اوَّلْ که مُبارک رِشته‌ست
صد شکوفه زِ یکی جُرعه بَرین خاک زِ چیست؟
تا چه عشق‌ست که اَنْدَر دلِ ما بِسْرِشته‌ست
بر دَرِ خانهٔ دلْ این لَگَدِ سَخت مَزَن
هان که ویران شود این خانهٔ دلْ یک خِشْته‌ست
باده‌یی دِهْ که بدان باده بَلا واگردد
مَجْلِسی دِهْ پُر از آن گُل که خدایَش کِشته‌ست
تا همه مَست شویم و زِ طَرَب سجده کنیم
پیشِ نَقْشی که خدایَش به خودی بِنْوشته‌ست

ای کِه رویَت چو گُل و زُلفِ تو چون شِمْشاد است
جانَم آن لحظه که غمگینِ تو باشم شاد است
نَقْدهایی که نه نَقْدِ غَمِ توست آن خاکست
غیرِ پیمودنِ باده‌یْ هَوَسِ تو باد است
کارْ او دارد کآموختهٔ کارِ تواست
زانک کارِ تو یَقین کارگهِ ایجاد است
آسْمان را و زمین را خَبَرست و مَعلوم
کآسْمان هَمچو زمینْ اَمرِ تو را مُنْقادست
رویْ بِنْمای و خُمارِ دو جهان را بِشِکَن
نه که امروز خُمارانِ تو را میعاد است؟
آفتاب اَرْ چه دَرین دور فَریدست و وَحید
شَرقیانَند که او در صَفِ‌شان آحاد است
خُسروانْ خاکِ کَفَش را به خدا تاج کنند
هر کِه شیرینِ تو را دِلْشُده چون فرهادست
می‌نَهَد بر لَبِ خود دستْ دلِ من که خَموش
این چه وَقتِ سُخَن‌ست و چه گَهِ فریاد است؟

مَگَر این دَم سَرِ آن زُلفْ پریشان شده است
که چُنین مُشکِ تَتاریْ عَبِراَفْشان شده است؟
مَگَر از چهرهٔ او بادِ صَبا پَرده رُبود
که هزاران قَمَرِ غَیبْ درخشان شده است؟
هست جانی که زِ بویِ خوشِ او شادان نیست؟
گر چه جان بو نَبَرد کو زِ چه شادان شده است
ای بسا شاد گُلی کَزْ دَمِ حَقْ خندان است
لیک هر جان بِندانَد زِ چه خندان شده است
آفتاب رُخَش امروز زِهی خوش که بِتافْت
که هزاران دل ازو لَعْلِ بَدَخشان شده است
عاشق آخِر زِ چه رو تا به اَبَد دلْ نَنَهَد
بر کسی کَزْ لَطَفَش تَنْ هَمِگی جان شده است؟
مگرش دل سحری دید بدان سان که وی است
که از آن دیدنش امروز بدین سان شده است
تا بِدیده‌ست دلْ آن حُسنِ پَریزادِ مرا
شیشه بر دست گرفته‌ست و پَری خوان شده است
بر درختِ تَن اگر بادِ خوشش می‌نَوَزَد
پس دو صد بَرگ دو صد شاخْ چه لَرزان شده است؟
بَهرِ هر کُشتهٔ او جانِ اَبَد گَر نَبُوَد
جانْ سِپُردن بَرِ عاشقْ ز چه آسان شده است؟
از حَیات و خَبَرش باخَبَرانْ بی‌خَبَرند
که حَیات و خَبَرشْ پَردهٔ ایشان شده است
گَر نه در نایِ دلیْ مُطربِ عشقَش بِدَمید
هر سَرِ موی چو سُرنایْ چه نالان شده است؟
شَمسِ تبریزِ زِ بام اَرْ نَه کُلوخ اَنْدازَد
سویِ دل پس زِ چه جان‌هاشْ چو دَربان شده است؟

دلِ من کارِ تو دارد گُل و گُلْنارِ تو دارد
چه نِکوبَختْ درختی که بَر و بارِ تو دارد
چه کُند چَرخِ فَلَک را چه کُند عالَمِ شک را؟
چو بر آن چَرخِ مَعانی مَهَش اَنْوارِ تو دارد
به خدا دیوِ مَلامَت بِرَهَد روزِ قیامَت
اگر او مِهْرِ تو دارد اگر اِقْرارِ تو دارد
به خدا حور و فرشته به دو صد نور سِرِشته
نَبَرَد سَر نَبَرَد جان اگر اِنْکارِ تو دارد
تو کِه­یی آن کِه زِ خاکی تو و من سازی و گویی
نه چُنان ساخْتَمَت من که کَس اَسْرارِ تو دارد
زِ بَلاهایِ مُعَظَّم نَخورَد غَم نَخورَد غَم
دلِ مَنْصورِ حَلاجی که سَرِ دارِ تو دارد
چو مَلِک کوفت دَمامه بِنِه ای عقلْ عِمامه
تو مَپِنْدار که آن مَهْ غَمِ دَستارِ تو دارد
بِمُر ای خواجه زمانی مَگُشا هیچ دُکانی
تو مَپِنْدار که روزی همه بازارِ تو دارد
تو از آن روز که زادی هدفِ نِعْمَت و دادی
نه کلیدِ دَرِ روزی دلِ طَرّارِ تو دارد
بُنِ هر بیخ و گیاهی خورَد از رِزْقِ الهی
همه وَسواس و عَقیله دلِ بیمارِ تو دارد
طَمَع روزیِ جان کُن سویِ فردوسْ کَشان کُن
که زِ هر برگ و نَباتَش شِکَر اَنْبارِ تو دارد
نه کَدویِ سَرِ هر کَس میِ راووقِ تو دارد
نه هر آن دست که خارَد گُلِ بی‌خارِ تو دارد
چو کَدو پاک بِشویَد زِ کَدو باده بِرویَد
که سَر و سینهٔ پاکان میْ از آثارِ تو دارد
خَمُش ای بُلبُلِ جان‌ها که غُبار است زبان­ها
که دل و جانِ سُخَن‌ها نَظَرِ یارِ تو دارد
بِنِما شَمسِ حَقایق تو زِ تبریزِ مَشارِق
که مَهْ و شَمس و عُطارِد غَمِ دیدارِ تو دارد

دلِ من رایِ تو دارد سَرِ سودایِ تو دارد
رُخِ فرسودهٔ زَردَم غَمِ صَفْرایِ تو دارد
سَرِ من مَستِ جَمالَت دلِ من دامِ خیالَت
گُهَرِ دیده نِثارِ کَفِ دریایِ تو دارد
زِ تو هر هدیه که بُردم به خیالِ تو سِپُردم
که خیالِ شِکَرینَت فَر و سیمایِ تو دارد
غَلَطَم گرچه خیالَتْ به خیالات نَمانَد
همه خوبیّ و مَلاحَت زِ عَطاهایِ تو دارد
گُلِ صد بَرگ به پیشِ تو فرو ریخت زِ خَجْلَت
که گُمان بُرد که او هم رُخِ رَعْنایِ تو دارد
سَرِ خود پیش فَکَنْده چو گُنَه کارِ تو عَرعَر
که خطا کرد و گُمان بُرد که بالایِ تو دارد
جِگَر و جانِ عزیزان چو رُخِ زُهره فُروزان
همه چون ماهْ گُدازان که تَمنّایِ تو دارد
دلِ من تابهٔ حَلْوا زَبَرِ آتشِ سودا
اگر از شُعله بِسوزَد نه که حَلْوایِ تو دارد؟
هَله چون دوست بُدَسْتی همه جا جایِ نِشَستی
خُنُک آن بی‌خَبَری کو خَبَر از جایِ تو دارد
اگَرَم دَر نگُشایی زِ رَهِ بام دَرآیَم
که زِهی جانِ لَطیفی که تماشایِ تو دارد
به دو صد بامْ بَرآیَم به دو صد دامْ دَرآیَم
چه کُنم آهویِ جانَم سَرِ صَحرایِ تو دارد
خَمُش ای عاشقِ مَجنون بِمَگو شعر و بِخور خون
که جهانْ ذَرّه به ذَرّه غَمِ غوغایِ تو دارد
سویِ تبریز شو ای دل بَرِ شَمسُ الْحَقِ مُفْضِل
چو خیالَش به تو آید که تَقاضایِ تو دارد