خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از معشوق خود با تشبیهات زیبا مانند گل و شمشاد یاد می‌کند و بیان می‌کند که وجود معشوق باعث شادی و آرامش اوست. شاعر همچنین به قدرت و نفوذ معشوق در جهان اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که روی خود را نشان دهد و خمار را از بین ببرد. در ادامه، شاعر به مقایسه‌ای بین آفتاب و معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که معشوق مانند آفتاب در میان شرقیان است. در پایان، شاعر از عشق خود به معشوق سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که سکوت کند و فریاد نکشد.

این متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و تشبیهات پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعری کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

مشاهده کامل

غزل ۴۲۲ - ای که رویت چو گل و زلف تو چون شمشاد است

ای کِه رویَت چو گُل و زُلفِ تو چون شِمْشاد است
جانَم آن لحظه که غمگینِ تو باشم شاد است ۱

نَقْدهایی که نه نَقْدِ غَمِ توست آن خاکست
غیرِ پیمودنِ باده‌یْ هَوَسِ تو باد است ۲

کارْ او دارد کآموختهٔ کارِ تواست
زانک کارِ تو یَقین کارگهِ ایجاد است ۳

آسْمان را و زمین را خَبَرست و مَعلوم
کآسْمان هَمچو زمینْ اَمرِ تو را مُنْقادست ۴

رویْ بِنْمای و خُمارِ دو جهان را بِشِکَن
نه که امروز خُمارانِ تو را میعاد است؟ ۵

آفتاب اَرْ چه دَرین دور فَریدست و وَحید
شَرقیانَند که او در صَفِ‌شان آحاد است ۶

خُسروانْ خاکِ کَفَش را به خدا تاج کنند
هر کِه شیرینِ تو را دِلْشُده چون فرهادست ۷

می‌نَهَد بر لَبِ خود دستْ دلِ من که خَموش
این چه وَقتِ سُخَن‌ست و چه گَهِ فریاد است؟ ۸
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

پرسش و پاسخ درباره‌ی این گوهر

هنوز پرسشی درباره‌ی این گوهر نیست.

گوهر قبلی:غزل ۴۲۱ - ساقیا این می از انگور کدامین پشته ست؟
گوهر بعدی:غزل ۴۲۳ - مگر این دم سر آن زلف پریشان شده است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.