غزل ۴۱۴ - روز و شب خدمت تو، بی‌سر و بی‌پا چه خوش است

روز و شب خِدمَتِ تو، بی‌سَر و بی‌پا چه خوش است
در شِکرخانهٔ تو مُرغِ شِکَرخا چه خوش است ۱

بر سَرِ غُنچهُ بَسته که نَهان می‌خَندَد
سایهٔ سَروِ خوشِ نادره بالا چه خوش است ۲

زاغ اگر عاشقِ سَرگینِ خَر آمد، گو باش
بُلبُلان را به چَمَن با گُلِ رَعْنا چه خوش است ۳

بانگِ سُرنایْ چه گَر مونِسِ غمگینان است
از دَمِ روحِ نَفَخْنا، دلِ سُرنا چه خوش است ۴

گَر چه شب بازرَهد خَلْق زِ اندیشه به خواب
در رُخِ شَمسِ ضُحی دیدهٔ بینا چه خوش است ۵

بُت پَرَستانه تو را پایْ فرورفت به گِل
تو چه دانی که بَرین گُنبَدِ مینا چه خوش است؟ ۶

چون تَجلّی بُوَد از رَحْمَتِ حَق موسی را
زان شِکَرریزِ لِقا، سینهٔ سینا چه خوش است ۷

کُه صَدا دارد و در کانْ زَرِ صامِت هم هست
گَه خَمُش بودن و گَه گفتِ مُواسا چه خوش است ۸