این متن شعری است که با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی را بیان میکند. شاعر از تشنگی، گنج، سحر، نور، عشق و تحولات درونی سخن میگوید و به مفاهیمی مانند تغییر، پنهانکاری، و تحولات روحی اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شعری قدیمی ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۱۵ - تشنهیی بر لب جو بین که چه در خواب شدهست
بر سَرِ گنجْ گدا بین که چه پُرتاب شُدهست ۱
ای بَسا خُشک لَبا کَزْ گِرِهِ سِحْرِ کسی
در اَرَس بیخَبَر از آبْ چو دولاب شُدهست ۲
چَشمْ بَند اَرْ نَبُدی کِه گِروِ شمع شُدی؟
کآفتابِ سَحَری ناسِخِ مهتاب شُدهست ۳
تَرسَد اَرْ شمع نباشد بِنَبینَد مَهْ را
دلِ آن گول ازین ترسْ چو سیماب شُدهست ۴
چون سُلَیمانِ نَهان است که دیوانْش دل است
جانِ مَحجوب از او مَفْخَرِ حُجّاب شُدهست ۵
ای بَسا سَنگ دِلا که حَجَرَش لَعْل شُده ست
ای بَسا غوره دَرین مِعْصَره دوشاب شُدهست ۶
این چه مَشّاطه و گُلْگونهٔ غَیب است کَزو
زَعفَرانی رُخِ عُشّاق چو عُنّاب شُدهست ۷
چند عُثمانِ پُر از شَرم که از مَستیِ او
چون عَمَر شَرمْ شِکَن گشته و خَطّاب شُدهست ۸
طُرفه قَفّال کَزْ اَنْفاس کُند قُفل و کلید
من دُکان بَستم کو فاتحِ اَبْواب شُدهست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.