این متن شعری است که به زیبایی عشق و شوریدگی در آن پرداخته شده است. شاعر از عشق، شیدایی، و احساسات عمیق انسانی سخن میگوید و از زیباییهای عشق و معشوق و حالات روحی ناشی از آن توصیف میکند. همچنین، به مفاهیمی مانند فراق، وصال، و زیباییهای طبیعت و احساسات انسانی اشاره شده است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم ادبی کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۴۱۶ - مطرب و نوحه گر عاشق و شوریده خوش است
نَبُوَد بَسته بُوَد رُسته و روییده خوش است ۱
تَف و بویِ جِگرِ سوخته و جوششِ خون
گِردِ زیر و بَم مُطرب بَچه پیچیده خوش است ۲
زَابْر پُرآبِ دو چَشمَش زِ تَصاریفِ فِراق
بر شکوفهیْ رُخِ پَژمُرده بِباریده خوش است ۳
بِنِگَر جان و جهانْ ور نتوانی دیدن
این جهان در هوسش درهم و شوریده خوش است ۴
پیش دلبر بنهادن سَرِ سَرمَست سِزا است
سَرِ او را کَفِ معشوقْ بِمالیده خوش است ۵
دیدنِ رویِ دِلارامْ عِیانْ سُلطانی ست
هم خیالِ صَنَم نادره در دیده خوش است ۶
این سَعادت نَدَهَد دست همیشه امّا
دیدنِ آن مَهِ جانْ ناگَه و دُزدیده خوش است ۷
عشق اگر رَخْتِ تو را بُرد به غارت خوش باش
پیشِ آن یوسُفِ زیبا کُفِ بُبْریده خوش است ۸
بس کُن اَرْچه که اَراجیفْ بَشیرِ وَصل است
وَصلِ هَمچون شِکَرِ ناگَه بِشْنیده خوش است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.