خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری عرفانی است که به توصیف عشق و پرستش معشوق الهی می‌پردازد. شاعر از نور و جلال معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هر کس در برابر این جلال سر فرود نیاورد، شیطان‌صفت است. همچنین، شاعر از اهمیت تسلیم شدن در برابر عشق الهی و رهایی از خودخواهی سخن می‌گوید.

متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی مفاهیم مانند تسلیم در برابر عشق الهی و نفی خودخواهی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

مشاهده کامل

غزل ۴۰۷ - چشم پرنور که مست نظر جانان است

چَشمِ پُرنور که مَستِ نَظَرِ جانان است
ماه از او چَشم گرفته­‌ست و فَلَک لَرزان است ۱

خاصه آن لحظه که از حَضرتِ حَقْ نور کَشَد
سَجده گاهِ مَلَک و قِبلهٔ هر انسان است ۲

هر کِه او سَر نَنَهَد بر کَفِ پایش آن دَم
بَهرِ ناموسِ مَنی، آن نَفَسْ او شیطان است ۳

و آن کِه آن لحظه نَبینَد اثرِ نور بَرو
او کَم از دیو بُوَد، زان که تَنِ بی‌جان است ۴

دلْ به جا دار در آن طَلعَتِ باهَیْبَتِ او
گَر تو مَردی، که رُخَش قبله‌گهِ مَردان است ۵

دست بَردار زِ سینه، چه نِگه می‌داری؟
جان در آن لحظه بِدِه شاد، که مَقصود آنست ۶

جُمله را آب دَراَنْداز و دَران آتش شو
کآتَشِ چهرهٔ او چَشمه‌گَهِ حیوان است ۷

سَر بَرآوَر زِ میانِ دلِ شَمسِ تبریز
کو خَدیوِ اَبَد و خُسروِ هر فرمان است ۸
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

پرسش و پاسخ درباره‌ی این گوهر

هنوز پرسشی درباره‌ی این گوهر نیست.

گوهر قبلی:غزل ۴۰۶ - چند گویی که چه چاره‌ست و مرا درمان چیست؟
گوهر بعدی:غزل ۴۰۸ - آن شنیدی که خضر تختهٔ کشتی بشکست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.