این متن شعری عرفانی است که به توصیف عشق و پرستش معشوق الهی میپردازد. شاعر از نور و جلال معشوق سخن میگوید و تأکید میکند که هر کس در برابر این جلال سر فرود نیاورد، شیطانصفت است. همچنین، شاعر از اهمیت تسلیم شدن در برابر عشق الهی و رهایی از خودخواهی سخن میگوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی مفاهیم مانند تسلیم در برابر عشق الهی و نفی خودخواهی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۰۷ - چشم پرنور که مست نظر جانان است
ماه از او چَشم گرفتهست و فَلَک لَرزان است ۱
خاصه آن لحظه که از حَضرتِ حَقْ نور کَشَد
سَجده گاهِ مَلَک و قِبلهٔ هر انسان است ۲
هر کِه او سَر نَنَهَد بر کَفِ پایش آن دَم
بَهرِ ناموسِ مَنی، آن نَفَسْ او شیطان است ۳
و آن کِه آن لحظه نَبینَد اثرِ نور بَرو
او کَم از دیو بُوَد، زان که تَنِ بیجان است ۴
دلْ به جا دار در آن طَلعَتِ باهَیْبَتِ او
گَر تو مَردی، که رُخَش قبلهگهِ مَردان است ۵
دست بَردار زِ سینه، چه نِگه میداری؟
جان در آن لحظه بِدِه شاد، که مَقصود آنست ۶
جُمله را آب دَراَنْداز و دَران آتش شو
کآتَشِ چهرهٔ او چَشمهگَهِ حیوان است ۷
سَر بَرآوَر زِ میانِ دلِ شَمسِ تبریز
کو خَدیوِ اَبَد و خُسروِ هر فرمان است ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.