خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

شاعر در این شعر از تجربه‌ی بوسه‌ای از معشوق خود سخن می‌گوید که تأثیرات عمیقی بر او گذاشته است. او از نشانه‌های این بوسه می‌گوید، مانند عشق و اشتیاق شدید، و این که بدنش نیز مانند دلش به دنبال آن بوسه می‌دود. شاعر همچنین به تأثیرات جسمی این عشق اشاره می‌کند، مانند لاغری و ضعف ناشی از عشق.

این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و مفاهیم پیچیده‌ی عرفانی و عاشقانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد.

مشاهده کامل

غزل ۴۱۹ - بوسه‌یی داد مرا دلبر عیار و برفت

بوسه‌یی داد مرا دِلْبَرِ عَیّار و بِرَفت
چه شُدی چونک یکی داد بِدادی شش و هفت؟ ۱

هر لبی را که بِبوسید نِشان‌ها دارد
که زِ شیرینیِ آن لبْ بِشِکافید و بِکَفْت ۲

یک نشان آنک زِ سودایِ لبِ آبِ حَیات
هر زمانی بِزَنَد عشقْ هزار آتش و نَفْت ۳

یک نشانِ دِگَر آن است که تَنْ نیز چو دل
می‌دَوَد در پِیِ آن بوسه به تَعْجیل و به تَفْت ۴

تُنُگ و لاغَر گردد به مثالِ لبِ دوست
چه عَجَب لاغَری از آتشِ معشوقهٔ زَفْت؟ ۵
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

پرسش و پاسخ درباره‌ی این گوهر

هنوز پرسشی درباره‌ی این گوهر نیست.

گوهر قبلی:غزل ۴۱۸ - سر مپیچان و مجنبان که کنون نوبت توست
گوهر بعدی:غزل ۴۲۰ - ذوق روی ترشش بین که ز صد قند گذشت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.