خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

متن شعری است که در آن شاعر از وضعیت مطرب (نوازنده) و تأثیر موسیقی بر جامعه می‌پرسد. او از این که مطرب دیگر نمی‌نوازد و جامعه از هر جهت دچار آشفتگی شده است، ابراز نگرانی می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که موسیقی و هنر می‌تواند به بهبود اوضاع کمک کند و جامعه بدون آن دچار هرج و مرج می‌شود.

این متن به دلیل استفاده از مفاهیم عمیق اجتماعی و فرهنگی و نیاز به درک ادبیات کلاسیک فارسی، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین ممکن است برخی از مفاهیم و اشارات موجود در متن برای کودکان قابل درک نباشد.

مشاهده کامل

غزل ۴۱۱ - عجب ای ساقی جان مطرب ما را چه شده‌ست؟

عَجَب ای ساقیِ جانْ مُطربِ ما را چه شُده‌ست؟
هَله چون می‌نَزَنَد رَه، رَهِ او را کِه زده‌ست؟ ۱

او زِ هر نیک و بَدِ خَلْق چرا می‌لَنْگَد؟
بَد و نیکِ همه را نَعْرهٔ مُطرب مَدَد است ۲

دَف دَریده‌ست طَرَب را، به خدا بی‌دَفِ او
مَجْلِسِ یارکَدِه بی‌دَمِ او بارکَده‌ست ۳

شهرْ غَلْبیرگَهی دانْ که شود زیر و زَبَر
دستِ غَلْبیرزَنَش سُخره صاحِبْ بَلَدست ۴

خیره کم گویْ خَمُش، مُطربِ مِسکین چه کُند؟
این همه، فِتنهٔ آن فِتنه گَرِ خوبْ خَدست ۵
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

پرسش و پاسخ درباره‌ی این گوهر

هنوز پرسشی درباره‌ی این گوهر نیست.

گوهر قبلی:غزل ۴۱۰ - دوش آمد بر من آن که شب افروز من است
گوهر بعدی:غزل ۴۱۲ - آن که بی‌باده کند جان مرا مست کجاست؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.